یونگ، کارل گوستاو (۱۸۷۵ـ ۱۹۶۱)

یونْگ، کارْل گوسْتاو (۱۸۷۵ـ ۱۹۶۱)(Jung, Carl Gustav)

کارل گوستاو یونگ Carl Gustav Jung
زادروز	کسویل ۱۸۷۵م
درگذشت	۱۹۶۱م
ملیت	سوییسی
تحصیلات و محل تحصیل	فارغ التحصیل در رشته پزشکی از دانشگاه های بازل و زوریخ
شغل و تخصص اصلی	روان پزشک
خویشاوندان سرشناس	روانشناسی و روانپزشکی
جوایز و افتخارات	روان شناسی ناخودآگاهی(۱۹۱۲)

يونْگ، کارْل گوسْتاو

روان‌پزشک سوئیسی، مؤسس مکتب تحلیلی روان‌شناسی. یونگ کار زیگموند فروید را در زمینۀ روانکاوی وسعت داد و اختلال‌های ذهنی و عاطفی را به‌منزلۀ کوششی برای دست‌یافتن به تمامیت شخصی و معنوی تعبیر کرد. یونگ، که پدرش کشیشی پروتستان بود، در ۲۶ ژوئیۀ ۱۸۷۵ در کِسویلِ سوئیس به‌دنیا آمد و در دورۀ کودکیِ توأم با تنهاییش تمایلی به رؤیاپردازی و خیال‌بافی در وجودش شکوفا شد که در کارهای دورۀ بزرگ‌سالیش سخت تأثیر نهاد. پس از آن‌که در ۱۹۰۲ از دانشگاه‌های بازل و زوریخ در رشتۀ پزشکی فارغ‌التحصیل شد و تجربه‌های وسیعی در زمینه‌های زیست‌شناسی، جانورشناسی، دیرین‌شناسی و باستان‌شناسی اندوخت، کارش را در مورد تداعی واژه‌ها آغاز کرد؛ در این روش، پاسخ‌های شخص بیمار به واژه‌های محرک آشکار‌کنندۀ چیزی بود که یونگ آن را «عقده» نامید اصطلاحی که از آن پس تاکنون جهانگیر شده است. این پژوهش‌ها برایش شهرتی جهانی به ارمغان آورد و او را به همکاری نزدیک با فروید رهنمون شد. اما یونگ، با انتشار کتاب روان‌شناسی ناخودآگاهی (۱۹۱۲)، عدم وابستگیش را به تعبیر تنگ و محدود جنسی فروید دربارۀ زیستمایه (لیبیدو) اعلام کرد و همانندی‌های نزدیک میان اسطوره‌های باستان و خیال‌پروری‌های روان‌پریشانه را نشان داد و انگیزش‌های انسانی را برحسب نیروی خلّاق بزرگ‌تری تبیین کرد. او از ریاست «انجمن بین‌المللی روانکاوی» کناره گرفت و در بنیانگذاری جنبشی موسوم به روان‌شناسی تحلیلی شرکت کرد. یونگ در ۵۰ سال باقی‌ماندۀ عمر، با مایه‌گرفتن از دانش وسیعی که در اسطوره‌شناسی و تاریخ داشت، با تجربه‌اندوزی از سفرهایش به مناطقی با فرهنگ‌های گوناگون در نیومکزیکو، هند و کنیا، به‌ویژه با بهره‌گیری از رؤیاها و خیال‌پردازی‌های دورۀ کودکیش، نظریه‌هایش را پرورد. در سنخ‌های روان‌شناختی (۱۹۲۱) به رابطۀ میان خودآگاهی و ناخودآگاهی پرداخت و سنخ‌های شخصیت ـ برون‌گرا و درون‌گرا ـ را، که اکنون به‌خوبی شناخته شده‌اند، مطرح کرد. یونگ سپس میان ناخودآگاهی شخصی، یا احساسات و اندیشه‌های سرکوفته‌ای که درخلال زندگی فرد پدید می‌‌آیند، و ناخودآگاهی جمعی، یا آن احساسات و اندیشه‌ها و خاطرات موروثی‌ای که همۀ بشریت در آن‌ها شریکند، تمایزی قائل شد. به عقیدۀ یونگ، ناخودآگاهی جمعی متشکل از چیزهایی است که وی آن‌ها را «کهن‌الگوها» یا تصویر‌های اولیه می‌نامید. این‌ها با تجربه‌هایی از‌قبیل رویارویی با مرگ یا انتخاب همسر متناظرند و خود را به‌صورت نمادین در دین‌ها، اسطوره‌ها، افسانه‌های پریان و خیال‌پردازی‌ها جلوه‌گر می‌سازند. هدف از رویکرد درمانگرانۀ یونگ عبارت بود از سازگارکردن حالت‌های گوناگون شخصیت که به‌نظر او نه تنها به متقابلانِ «درون‌گرا» و «برون‌گرا»، بلکه به متقابلانِ «حس‌کردن» و «دریافتن»، و احساس و تفکر، نیز تقسیم می‌شود. هر بیمار، با پی‌بردن به چگونگی ادغام ناخودآگاهی شخصی و ناخودآگاهی جمعی، می‌تواند به حالت تفّرد، یا تمامیت نفس، نایل شود. یونگ به‌ویژه در مورد روش‌های تحلیلی و رابطۀ میان روان‌درمانی و اعتقاد دینی مطالب بسیاری نوشت.

 

---