آتل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴

2023-11-02T16:34:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:10040000.jpg\|بندانگشتی]]
			[[پرونده:10040000-1.jpg\|بندانگشتی]]
	آتِل (splint)<br/> در [[پزشکی]]، وسیله‌ای برای بی‌حرکت‌کردن عضو شکسته یا بیمار. این وسیله ممکن است از مواد گوناگونی مثل [[چوب]]، [[چرم]]، [[روی]]، [[آلومینیوم]] یا [[پرسپکس]] باشد. در کمک‌های اولیه، عضو شکسته را با آتل بادی پلاستیکی بی‌حرکت می‌کنند تا بعداً آتل دایم کم‌حجم‌تر و متناسب با شکل اندام، مثلاً با باندهای گچی، تهیه شود. در این حالت، باند گچی را خیس می‌کنند و دور اندام می‌پیچند تا سفت شود. آتل‌های دایم گاه از جنس باندهای فایبرگلاس‌اند. این آتل‌ها سبک‌تر و در برابر آب مقاوم‌ترند. آتل‌های دیگری برای اصلاح بدشکلی<ref>deformity</ref>ها و اندام‌های بیمار به‌کار می‌روند. از آتل‌های متحرک<ref>lively splint</ref> غالباً برای بازگرداندن عملکرد دست استفاده می‌کنند، زیرا این آتل‌ها در عین حفاظت از عضو، امکان حرکت در خلاف جهت اعمال نیروی فنر را نیز فراهم می‌کنند. آتل‌های بالشتک‌دار<ref>padded splint</ref> برای کودکان مبتلا به [[دررفتگی]]<ref>dislocation</ref> مادرزادی [[مفصل]] بالای [[ران]] به‌کار می‌روند تا پاهای کودک در حالتی قرار گیرد که مفصل‌ بالای ران به‌صورت طبیعی تکامل یابد.		آتِل (splint)<br/> در [[پزشکی]]، وسیله‌ای برای بی‌حرکت‌کردن عضو شکسته یا بیمار. این وسیله ممکن است از مواد گوناگونی مثل [[چوب]]، [[چرم]]، [[روی]]، [[آلومینیوم]] یا [[پرسپکس]] باشد. در کمک‌های اولیه، عضو شکسته را با آتل بادی پلاستیکی بی‌حرکت می‌کنند تا بعداً آتل دایم کم‌حجم‌تر و متناسب با شکل اندام، مثلاً با باندهای گچی، تهیه شود. در این حالت، باند گچی را خیس می‌کنند و دور اندام می‌پیچند تا سفت شود. آتل‌های دایم گاه از جنس باندهای فایبرگلاس‌اند. این آتل‌ها سبک‌تر و در برابر آب مقاوم‌ترند. آتل‌های دیگری برای اصلاح بدشکلی<ref>deformity</ref>ها و اندام‌های بیمار به‌کار می‌روند. از آتل‌های متحرک<ref>lively splint</ref> غالباً برای بازگرداندن عملکرد دست استفاده می‌کنند، زیرا این آتل‌ها در عین حفاظت از عضو، امکان حرکت در خلاف جهت اعمال نیروی فنر را نیز فراهم می‌کنند. آتل‌های بالشتک‌دار<ref>padded splint</ref> برای کودکان مبتلا به [[دررفتگی]]<ref>dislocation</ref> مادرزادی [[مفصل]] بالای [[ران]] به‌کار می‌روند تا پاهای کودک در حالتی قرار گیرد که مفصل‌ بالای ران به‌صورت طبیعی تکامل یابد.

Mohammadi2 در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۴

2023-11-02T16:24:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۴
خط ۱:		خط ۱:

	آتِل (splint)<br/> در ~~پزشکی،~~ وسیله‌ای برای بی‌حرکت‌کردن عضو شکسته یا بیمار. این وسیله ممکن است از مواد گوناگونی مثل ~~چوب، چرم، روی،~~ آلومینیوم یا پرسپکس باشد. در کمک‌های اولیه، عضو شکسته را با آتل بادی پلاستیکی بی‌حرکت می‌کنند تا بعداً آتل دایم کم‌حجم‌تر و متناسب با شکل اندام، مثلاً با باندهای گچی، تهیه شود. در این حالت، باند گچی را خیس می‌کنند و دور اندام می‌پیچند تا سفت شود. آتل‌های دایم گاه از جنس باندهای فایبرگلاس‌اند. این آتل‌ها سبک‌تر و ~~دربرابر~~ آب مقاوم‌ترند. آتل‌های دیگری برای اصلاح بدشکلی<ref>deformity</ref>ها و اندام‌های بیمار به‌کار می‌روند. از آتل‌های متحرک<ref>lively splint</ref>~~ ~~غالباً برای بازگرداندن عملکرد دست استفاده می‌کنند، زیرا این آتل‌ها در عین حفاظت از عضو، امکان حرکت در خلاف جهت اعمال نیروی فنر را نیز فراهم می‌کنند. آتل‌های بالشتک‌دار<ref>padded splint</ref>~~ ~~برای کودکان مبتلا به دررفتگی<ref>dislocation</ref>~~ ~~مادرزادی مفصل بالای ران به‌کار می‌روند تا پاهای کودک در حالتی قرار گیرد که مفصل‌ بالای ران به‌صورت طبیعی تکامل یابد.		آتِل (splint)<br/> در [[پزشکی]]، وسیله‌ای برای بی‌حرکت‌کردن عضو شکسته یا بیمار. این وسیله ممکن است از مواد گوناگونی مثل [[چوب]]، [[چرم]]، [[روی]]، [[آلومینیوم]] یا [[پرسپکس]] باشد. در کمک‌های اولیه، عضو شکسته را با آتل بادی پلاستیکی بی‌حرکت می‌کنند تا بعداً آتل دایم کم‌حجم‌تر و متناسب با شکل اندام، مثلاً با باندهای گچی، تهیه شود. در این حالت، باند گچی را خیس می‌کنند و دور اندام می‌پیچند تا سفت شود. آتل‌های دایم گاه از جنس باندهای فایبرگلاس‌اند. این آتل‌ها سبک‌تر و در برابر آب مقاوم‌ترند. آتل‌های دیگری برای اصلاح بدشکلی<ref>deformity</ref>ها و اندام‌های بیمار به‌کار می‌روند. از آتل‌های متحرک<ref>lively splint</ref> غالباً برای بازگرداندن عملکرد دست استفاده می‌کنند، زیرا این آتل‌ها در عین حفاظت از عضو، امکان حرکت در خلاف جهت اعمال نیروی فنر را نیز فراهم می‌کنند. آتل‌های بالشتک‌دار<ref>padded splint</ref> برای کودکان مبتلا به [[دررفتگی]]<ref>dislocation</ref> مادرزادی [[مفصل]] بالای [[ران]] به‌کار می‌روند تا پاهای کودک در حالتی قرار گیرد که مفصل‌ بالای ران به‌صورت طبیعی تکامل یابد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آتِل (splint)<br/> در پزشکی، وسیله‌ای برای بی‌حرکت‌کردن عضو شکسته یا بیمار. این وسیله ممکن است از مواد گوناگونی مثل چوب، چرم، روی، آلومینیوم یا پرسپکس باشد. در کمک‌های اولیه، عضو شکسته را با آتل بادی پلاستیکی بی‌حرکت می‌کنند تا بعداً آتل دایم کم‌حجم‌تر و متناسب با شکل اندام، مثلاً با باندهای گچی، تهیه شود. در این حالت، باند گچی را خیس می‌کنند و دور اندام می‌پیچند تا سفت شود. آتل‌های دایم گاه از جنس باندهای فایبرگلاس‌اند. این آتل‌ها سبک‌تر و دربرابر آب مقاوم‌ترند. آتل‌های دیگری برای اصلاح بدشکلی<ref>deformity</ref>ها و اندام‌های بیمار به‌کار می‌روند. از آتل‌های متحرک<ref>lively splint</ref> غالباً برای بازگرداندن عملکرد دست استفاده می‌کنند، زیرا این آتل‌ها در عین حفاظت از عضو، امکان حرکت در خلاف جهت اعمال نیروی فنر را نیز فراهم می‌کنند. آتل‌های بالشتک‌دار<ref>padded splint</ref> برای کودکان مبتلا به دررفتگی<ref>dislocation</ref> مادرزادی مفصل بالای ران به‌کار می‌روند تا پاهای کودک در حالتی قرار گیرد که مفصل‌ بالای ران به‌صورت طبیعی تکامل یابد.

 

----

[[Category:پزشکی]] [[Category:تجهیزات، مراکز، مواد و اصطلاحات]]