آزادی بحث و تحقیق - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۱

2024-11-27T11:51:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۱:		خط ۱:

	آزادی بحث و تحقیق (academic freedom)<br/> آزادی معلمان و محققان، به‌ویژه استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها، در تدریس، تحقیق، و بیان اندیشه‌های خود، بی آن‌که از سوی سازمانی که تابع آن‌اند مورد تعرض یا تحت فشار قرار گیرند. در کشورهایی با حکومت [[دموکراسی]]، بحث و تحقیق در شمار [[حقوق مدنی]] است، گرچه عملاً، در بسیاری از موارد، این حقوق رعایت نمی‌شود. پذیرش آزادی بحث و تحقیق بر این اصل مبتنی است که وسیله‌ای برای توسعۀ دانش انسانی است، نه وسیله‌ای برای القای عقاید رسمی دینی یا سیاسی؛ و همچنین بر این باور مبتنی است که تحقیق، اگر بدون نگرانی از نتایج آن به عمل آید، حقیقت را بهتر آشکار می‌کند. فکر تحقیق آزادانه، ابتدا در [[روشنگری\|عصر روشنگری]]<ref>Enlightenment</ref> (قرن ۱۸م) در [[اروپا، قاره\|اروپا]]، و در برابر فشارهای [[کلیسا]]، مطرح شد و نویسندگانی چون [[لاک، جان (۱۶۳۲ـ۱۷۰۴)\|جان لاک]]<ref>John Locke</ref>، [[هابز، تامس (۱۵۸۸ـ۱۶۷۹)\|تامس هابز]]<ref>Thomas Hobbes</ref>، جان بنتام<ref>John Bentam</ref>، [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin</ref> و [[اسپنسر، هربرت (۱۸۲۰ـ۱۹۰۳)\|هربرت اسپنسر]]<ref>Herbert Spencer</ref> درباره آن سخن گفتند و از آن دفاع کردند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹م، با توسعۀ روش‌های تجربی علوم در دانشگاه‌های اروپا و امریکا، آزادی بحث و تحقیق گسترش بیشتری یافت، اما طی قرن ۲۰م و ظهور [[~~ایدیولوژی~~\|ایدئولوژی‌]]<nowiki/>ها و حکومت‌های [[دیکتاتوری]]، در [[روسیه]] و [[آلمان]] نازی، [[افریقای جنوبی، جمهوری\|افریقای جنوبی]]، [[چین]] کمونیست و برخی کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق در دانشگاه‌های این گونه کشورها محدود و ممنوع شد. پس از سقوط دولت آلمان نازی و تغییر یا ایجاد تحولات سیاسی در کشورهایی چون اتحاد [[اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی\|شوروی]] سابق و افریقای جنوبی و چین کمونیست و کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق نیز تا حدودی افزایش یافته است. در ایران، تا اواخر قرن گذشته، تعلیم و تعلم، رویکرد به [[فلسفه]] و گرایش به تصوف چندان با آزادی توأم نبود؛ ولی با توسعۀ دانشگاه‌ها و تحولات آموزش و پرورش جدید این گونه فشارها کاهش یافته و میدان بحث و تحقیق توسعۀ چشمگیری یافته است و این در حالی است که در کشورهای غربی تحقیق دربارۀ [[هولوکاست]] هنوز ممنوع و قابل تعقیب قضایی است.<br/>		آزادی بحث و تحقیق (academic freedom)<br/> آزادی معلمان و محققان، به‌ویژه استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها، در تدریس، تحقیق، و بیان اندیشه‌های خود، بی آن‌که از سوی سازمانی که تابع آن‌اند مورد تعرض یا تحت فشار قرار گیرند. در کشورهایی با حکومت [[دموکراسی]]، بحث و تحقیق در شمار [[حقوق مدنی]] است، گرچه عملاً، در بسیاری از موارد، این حقوق رعایت نمی‌شود. پذیرش آزادی بحث و تحقیق بر این اصل مبتنی است که وسیله‌ای برای توسعۀ دانش انسانی است، نه وسیله‌ای برای القای عقاید رسمی دینی یا سیاسی؛ و همچنین بر این باور مبتنی است که تحقیق، اگر بدون نگرانی از نتایج آن به عمل آید، حقیقت را بهتر آشکار می‌کند. فکر تحقیق آزادانه، ابتدا در [[روشنگری\|عصر روشنگری]]<ref>Enlightenment</ref> (قرن ۱۸م) در [[اروپا، قاره\|اروپا]]، و در برابر فشارهای [[کلیسا]]، مطرح شد و نویسندگانی چون [[لاک، جان (۱۶۳۲ـ۱۷۰۴)\|جان لاک]]<ref>John Locke</ref>، [[هابز، تامس (۱۵۸۸ـ۱۶۷۹)\|تامس هابز]]<ref>Thomas Hobbes</ref>، جان بنتام<ref>John Bentam</ref>، [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin</ref> و [[اسپنسر، هربرت (۱۸۲۰ـ۱۹۰۳)\|هربرت اسپنسر]]<ref>Herbert Spencer</ref> درباره آن سخن گفتند و از آن دفاع کردند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹م، با توسعۀ روش‌های تجربی علوم در دانشگاه‌های اروپا و امریکا، آزادی بحث و تحقیق گسترش بیشتری یافت، اما طی قرن ۲۰م و ظهور [[ایدئولوژی\|ایدئولوژی‌]]<nowiki/>ها و حکومت‌های [[دیکتاتوری]]، در [[روسیه]] و [[آلمان]] نازی، [[افریقای جنوبی، جمهوری\|افریقای جنوبی]]، [[چین]] کمونیست و برخی کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق در دانشگاه‌های این گونه کشورها محدود و ممنوع شد. پس از سقوط دولت آلمان نازی و تغییر یا ایجاد تحولات سیاسی در کشورهایی چون اتحاد [[اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی\|شوروی]] سابق و افریقای جنوبی و چین کمونیست و کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق نیز تا حدودی افزایش یافته است. در ایران، تا اواخر قرن گذشته، تعلیم و تعلم، رویکرد به [[فلسفه]] و گرایش به تصوف چندان با آزادی توأم نبود؛ ولی با توسعۀ دانشگاه‌ها و تحولات آموزش و پرورش جدید این گونه فشارها کاهش یافته و میدان بحث و تحقیق توسعۀ چشمگیری یافته است و این در حالی است که در کشورهای غربی تحقیق دربارۀ [[هولوکاست]] هنوز ممنوع و قابل تعقیب قضایی است.<br/>

	[[Category:جامعه شناسی]] [[Category:قوانین و طبقات اجتماعی، القاب و عناوین]] [[Category:حقوق]] [[Category:اصطلاحات، قوانین، جرم و جزا]]		[[Category:جامعه شناسی]] [[Category:قوانین و طبقات اجتماعی، القاب و عناوین]] [[Category:حقوق]] [[Category:اصطلاحات، قوانین، جرم و جزا]]

Mohammadi2 در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۰۷

2023-12-04T23:07:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	آزادی بحث و تحقیق (academic freedom)<br/> آزادی معلمان و محققان، به‌ویژه استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها، در تدریس، تحقیق، و بیان اندیشه‌های خود، بی آن‌که از سوی سازمانی که تابع آن‌اند مورد ~~تعرّض~~ یا تحت فشار قرار گیرند. در کشورهایی با حکومت ~~دموکراسی،~~ بحث و تحقیق در شمار حقوق مدنی است، گرچه عملاً، در بسیاری از موارد، این حقوق رعایت نمی‌شود. پذیرش آزادی بحث و تحقیق بر این اصل مبتنی است که وسیله‌ای برای توسعۀ دانش انسانی است، نه وسیله‌ای برای القای عقاید رسمی دینی یا سیاسی؛ و همچنین بر این باور مبتنی است که تحقیق، اگر بدون نگرانی از نتایج آن به عمل آید، حقیقت را بهتر آشکار می‌کند. فکر تحقیق آزادانه، ابتدا در عصر روشنگری<ref>Enlightenment</ref>~~ ~~(قرن ۱۸) در اروپا، و در برابر فشارهای ~~کلیسا،~~ مطرح شد و نویسندگانی چون جان لاک<ref>John Locke</ref>، تامس هابز<ref>Thomas Hobbes</ref>، جان بنتام<ref>John Bentam</ref>، چارلز داروین<ref>Charles Darwin</ref>~~ ~~و هربرت اسپنسر<ref>Herbert Spencer</ref>~~ ~~درباره آن سخن گفتند و از آن دفاع کردند. در قرن‌های ۱۸ و ~~۱۹،~~ با توسعۀ روش‌های تجربی علوم در دانشگاه‌های اروپا و امریکا، آزادی بحث و تحقیق گسترش بیشتری یافت، اما طی قرن ۲۰ و ظهور ~~ایدئولوژی‌ها~~ و حکومت‌های ~~دیکتاتوری،~~ در روسیه و آلمان نازی، افریقای جنوبی، چین کمونیست و برخی کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق در دانشگاه‌های این گونه کشورها محدود و ممنوع شد. پس از سقوط دولت آلمان نازی و تغییر یا ایجاد تحولات سیاسی در کشورهایی چون اتحاد شوروی سابق و افریقای جنوبی و چین کمونیست و کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق نیز تا حدودی افزایش یافته است. در ایران، تا اواخر قرن گذشته، تعلیم و ~~تعلّم،~~ رویکرد به فلسفه و گرایش به تصوف چندان با آزادی توأم نبود؛ ولی با توسعۀ دانشگاه‌ها و تحولات آموزش و پرورش جدید این گونه فشارها کاهش یافته و میدان بحث و تحقیق توسعۀ چشمگیری یافته است و این در حالی است که در کشورهای غربی تحقیق دربارۀ هولوکاست هنوز ممنوع و قابل تعقیب قضایی است.<br/>		آزادی بحث و تحقیق (academic freedom)<br/> آزادی معلمان و محققان، به‌ویژه استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها، در تدریس، تحقیق، و بیان اندیشه‌های خود، بی آن‌که از سوی سازمانی که تابع آن‌اند مورد تعرض یا تحت فشار قرار گیرند. در کشورهایی با حکومت [[دموکراسی]]، بحث و تحقیق در شمار [[حقوق مدنی]] است، گرچه عملاً، در بسیاری از موارد، این حقوق رعایت نمی‌شود. پذیرش آزادی بحث و تحقیق بر این اصل مبتنی است که وسیله‌ای برای توسعۀ دانش انسانی است، نه وسیله‌ای برای القای عقاید رسمی دینی یا سیاسی؛ و همچنین بر این باور مبتنی است که تحقیق، اگر بدون نگرانی از نتایج آن به عمل آید، حقیقت را بهتر آشکار می‌کند. فکر تحقیق آزادانه، ابتدا در [[روشنگری\|عصر روشنگری]]<ref>Enlightenment</ref> (قرن ۱۸م) در [[اروپا، قاره\|اروپا]]، و در برابر فشارهای [[کلیسا]]، مطرح شد و نویسندگانی چون [[لاک، جان (۱۶۳۲ـ۱۷۰۴)\|جان لاک]]<ref>John Locke</ref>، [[هابز، تامس (۱۵۸۸ـ۱۶۷۹)\|تامس هابز]]<ref>Thomas Hobbes</ref>، جان بنتام<ref>John Bentam</ref>، [[داروین، چارلز (۱۸۰۹ـ۱۸۸۲)\|چارلز داروین]]<ref>Charles Darwin</ref> و [[اسپنسر، هربرت (۱۸۲۰ـ۱۹۰۳)\|هربرت اسپنسر]]<ref>Herbert Spencer</ref> درباره آن سخن گفتند و از آن دفاع کردند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹م، با توسعۀ روش‌های تجربی علوم در دانشگاه‌های اروپا و امریکا، آزادی بحث و تحقیق گسترش بیشتری یافت، اما طی قرن ۲۰م و ظهور [[ایدیولوژی\|ایدئولوژی‌]]<nowiki/>ها و حکومت‌های [[دیکتاتوری]]، در [[روسیه]] و [[آلمان]] نازی، [[افریقای جنوبی، جمهوری\|افریقای جنوبی]]، [[چین]] کمونیست و برخی کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق در دانشگاه‌های این گونه کشورها محدود و ممنوع شد. پس از سقوط دولت آلمان نازی و تغییر یا ایجاد تحولات سیاسی در کشورهایی چون اتحاد [[اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی\|شوروی]] سابق و افریقای جنوبی و چین کمونیست و کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق نیز تا حدودی افزایش یافته است. در ایران، تا اواخر قرن گذشته، تعلیم و تعلم، رویکرد به [[فلسفه]] و گرایش به تصوف چندان با آزادی توأم نبود؛ ولی با توسعۀ دانشگاه‌ها و تحولات آموزش و پرورش جدید این گونه فشارها کاهش یافته و میدان بحث و تحقیق توسعۀ چشمگیری یافته است و این در حالی است که در کشورهای غربی تحقیق دربارۀ [[هولوکاست]] هنوز ممنوع و قابل تعقیب قضایی است.<br/>

	[[Category:جامعه شناسی]] [[Category:قوانین و طبقات اجتماعی، القاب و عناوین]] [[Category:حقوق]] [[Category:اصطلاحات، قوانین، جرم و جزا]]		[[Category:جامعه شناسی]] [[Category:قوانین و طبقات اجتماعی، القاب و عناوین]] [[Category:حقوق]] [[Category:اصطلاحات، قوانین، جرم و جزا]]

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آزادی بحث و تحقیق (academic freedom)<br/> آزادی معلمان و محققان، به‌ویژه استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها، در تدریس، تحقیق، و بیان اندیشه‌های خود، بی آن‌که از سوی سازمانی که تابع آن‌اند مورد تعرّض یا تحت فشار قرار گیرند. در کشورهایی با حکومت دموکراسی، بحث و تحقیق در شمار حقوق مدنی است، گرچه عملاً، در بسیاری از موارد، این حقوق رعایت نمی‌شود. پذیرش آزادی بحث و تحقیق بر این اصل مبتنی است که وسیله‌ای برای توسعۀ دانش انسانی است، نه وسیله‌ای برای القای عقاید رسمی دینی یا سیاسی؛ و همچنین بر این باور مبتنی است که تحقیق، اگر بدون نگرانی از نتایج آن به عمل آید، حقیقت را بهتر آشکار می‌کند. فکر تحقیق آزادانه، ابتدا در عصر روشنگری<ref>Enlightenment</ref> (قرن ۱۸) در اروپا، و در برابر فشارهای کلیسا، مطرح شد و نویسندگانی چون جان لاک<ref>John Locke</ref>، تامس هابز<ref>Thomas Hobbes</ref>، جان بنتام<ref>John Bentam</ref>، چارلز داروین<ref>Charles Darwin</ref> و هربرت اسپنسر<ref>Herbert Spencer</ref> درباره آن سخن گفتند و از آن دفاع کردند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹، با توسعۀ روش‌های تجربی علوم در دانشگاه‌های اروپا و امریکا، آزادی بحث و تحقیق گسترش بیشتری یافت، اما طی قرن ۲۰ و ظهور ایدئولوژی‌ها و حکومت‌های دیکتاتوری، در روسیه و آلمان نازی، افریقای جنوبی، چین کمونیست و برخی کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق در دانشگاه‌های این گونه کشورها محدود و ممنوع شد. پس از سقوط دولت آلمان نازی و تغییر یا ایجاد تحولات سیاسی در کشورهایی چون اتحاد شوروی سابق و افریقای جنوبی و چین کمونیست و کشورهای دیگر، آزادی بحث و تحقیق نیز تا حدودی افزایش یافته است. در ایران، تا اواخر قرن گذشته، تعلیم و تعلّم، رویکرد به فلسفه و گرایش به تصوف چندان با آزادی توأم نبود؛ ولی با توسعۀ دانشگاه‌ها و تحولات آموزش و پرورش جدید این گونه فشارها کاهش یافته و میدان بحث و تحقیق توسعۀ چشمگیری یافته است و این در حالی است که در کشورهای غربی تحقیق دربارۀ هولوکاست هنوز ممنوع و قابل تعقیب قضایی است.<br/>  

[[Category:جامعه شناسی]] [[Category:قوانین و طبقات اجتماعی، القاب و عناوین]] [[Category:حقوق]] [[Category:اصطلاحات، قوانین، جرم و جزا]]