آنا نیگل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۲

2024-03-21T17:42:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۲
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =نشان امپراتوری بریتانیا (1969م)		\|جوایز و افتخارات =نشان امپراتوری بریتانیا (1969م)
	\|آثار =ویکتوریای کبیر؛ شصت سال باشکوه؛ پرستار ادیت کاول؛ سانی؛		\|آثار =ویکتوریای کبیر؛ شصت سال باشکوه؛ پرستار ادیت کاول؛ سانی؛ قناری زرد؛ من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم؛ بهار در پارک لین؛ بانویی با چراغ
	قناری زرد؛ من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم؛ بهار در پارک لین؛ بانویی با چراغ
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما

Mohammadi2 در ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۱

2024-03-21T17:41:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۱
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930م تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.		(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930م تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.

	از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<ref>romance</ref>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952م) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰م، سه‌بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا (۱۸۱۹ـ ۱۹۰۱)\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954م با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱م) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹م «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.		از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<ref>romance</ref>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952م) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰م، سه‌بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا (۱۸۱۹ـ ۱۹۰۱)\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]<ref>Florence Nightingale</ref>» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954م با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱م) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹م «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.

	تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳م تا زمان مرگش در ۱۹۷۷م) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴م) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به [[پارکینسون، بیماری\|بیماری پارکینسون]] مبتلا شده بود، در نهایت بر اثر [[سرطان پستان\|سرطان سینه]] درگذشت.		تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳م تا زمان مرگش در ۱۹۷۷م) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴م) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به [[پارکینسون، بیماری\|بیماری پارکینسون]] مبتلا شده بود، در نهایت بر اثر [[سرطان پستان\|سرطان سینه]] درگذشت.

Mohammadi2 در ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۷

2024-03-21T16:47:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =نشان امپراتوری بریتانیا (~~1969~~)		\|جوایز و افتخارات =نشان امپراتوری بریتانیا (1969م)
	\|آثار =ویکتوریای کبیر؛ شصت سال باشکوه؛ پرستار ادیت کاول؛ سانی؛		\|آثار =ویکتوریای کبیر؛ شصت سال باشکوه؛ پرستار ادیت کاول؛ سانی؛
	قناری زرد؛ من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم؛ بهار در پارک لین؛ بانویی با چراغ		قناری زرد؛ من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم؛ بهار در پارک لین؛ بانویی با چراغ
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	آنا نیگل (20 اکتبر 1904- 3 ژوئن 1986م) (Anna Neagle)		آنا نیگل (20 اکتبر 1904- 3 ژوئن 1986م) (Anna Neagle)

	(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930م تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.		(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930م تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.

	از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<~~nowiki~~/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952م) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰م، سه‌بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954م با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱م) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹م «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.		از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<ref>romance</ref>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952م) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰م، سه‌بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا (۱۸۱۹ـ ۱۹۰۱)\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954م با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱م) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹م «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.

	تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳م تا زمان مرگش در ۱۹۷۷م) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴م) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت بر اثر سرطان سینه درگذشت.		تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳م تا زمان مرگش در ۱۹۷۷م) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴م) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به [[پارکینسون، بیماری\|بیماری پارکینسون]] مبتلا شده بود، در نهایت بر اثر [[سرطان پستان\|سرطان سینه]] درگذشت.

Mohammadi2 در ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۴

2024-03-21T16:44:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=
	\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر		\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=رقصنده
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	آنا نیگل (20 اکتبر 1904- 3 ژوئن 1986م) (Anna Neagle)		آنا نیگل (20 اکتبر 1904- 3 ژوئن 1986م) (Anna Neagle)

	(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ ~~1930~~ تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.		(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930م تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.

	از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا ~~1952~~) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ~~۱۹۴۰، سه بار~~ به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و ~~1954~~ با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ~~۱۹۷۱~~) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ~~۱۹۶۹~~ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.		از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952م) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰م، سه‌بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954م با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱م) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹م «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.

	تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ~~۱۹۴۳~~ تا زمان مرگش در ~~۱۹۷۷~~) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (~~۱۹۷۴~~) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت ~~براثر~~ سرطان سینه درگذشت.		تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳م تا زمان مرگش در ۱۹۷۷م) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴م) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت بر اثر سرطان سینه درگذشت.


	'''گزیدۀ آثار سینمایی'''		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

	*''مدرسه‌ای برای اسکندال'' (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- ~~1930~~)		*''مدرسه‌ای برای اسکندال'' (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930م)
	*''شب به‌خیر وین'' (ویلکاکس- ~~1932~~)		*''شب به‌خیر وین'' (ویلکاکس- 1932م)
	*''ماجرای ملکه'' (ویلکاکس- ~~1934~~)		*''ماجرای ملکه'' (ویلکاکس- 1934م)
	*''نل گوئین'' (ویلکاکس- ~~1934~~)		*''نل گوئین'' (ویلکاکس- 1934م)
	*''ملودی لندن'' (ویلکاکس- ~~1937~~)		*''ملودی لندن'' (ویلکاکس- 1937م)
	*''ویکتوریای کبیر'' (ویلکاکس- ~~1937~~)		*''ویکتوریای کبیر'' (ویلکاکس- 1937م)
	*''شصت سال باشکوه'' (ویلکاکس- ~~1938~~)		*''شصت سال باشکوه'' (ویلکاکس- 1938م)
	*''پرستار ادیت کاول'' (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- ~~1939~~)		*''پرستار ادیت کاول'' (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939م)
	*''سانی'' (ویلکاکس- ~~1941~~)		*''سانی'' (ویلکاکس- 1941م)
	*''قناری زرد'' (ویلکاکس- ~~1943~~)		*''قناری زرد'' (ویلکاکس- 1943م)
	*''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- ~~1945~~)''		*''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم'' (ویلکاکس- 1945م)
	*''بهار در پارک لین'' (ویلکاکس- ~~1948~~)		*''بهار در پارک لین'' (ویلکاکس- 1948م)
	*''بانویی با چراغ (ویلکاکس- ~~1951~~)''		*''بانویی با چراغ'' (ویلکاکس- 1951م)
	*''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- ~~1954~~)''		*''یاس بنفش در بهار'' (ویلکاکس- 1954م)
	*''زمانی برای گریه نیست'' (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- ~~1957~~)		*''زمانی برای گریه نیست'' (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957م)
	*''مردی که حرف نمی‌زد'' (ویلکاکس- ~~1958~~)		*''مردی که حرف نمی‌زد'' (ویلکاکس- 1958م)
	*''بانو یک مربع است'' (ویلکاکس- ~~1959~~)		*''بانو یک مربع است'' (ویلکاکس- 1959م) <br /><br />

	----		----



	~~<br />~~
	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Nazanin در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۲

2022-05-17T07:42:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۲
خط ۳:		خط ۳:
	\|نام =Anna Neagle		\|نام =Anna Neagle
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=
	\|نام اصلی=		\|نام اصلی=فلورنس مارجری رابرتسون
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=

Reza rouzbahani در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۳۱

2022-04-30T17:31:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۳۱
خط ۴۰:		خط ۴۰:

	*''مدرسه‌ای برای اسکندال'' (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)		*''مدرسه‌ای برای اسکندال'' (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)
	*''شب به‌خیر ~~وینا~~'' (ویلکاکس- 1932)		*''شب به‌خیر وین'' (ویلکاکس- 1932)
	*''ماجرای ملکه'' (ویلکاکس- 1934)		*''ماجرای ملکه'' (ویلکاکس- 1934)
	*''نل گوئین'' (ویلکاکس- 1934)		*''نل گوئین'' (ویلکاکس- 1934)

Reza rouzbahani در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۷

2022-04-29T18:37:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930 تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.		(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930 تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.

	از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰، سه بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، ~~«ملکه ویکتوریا»~~ (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت ~~کاول»~~ (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و « فلورانس نایتینگل » (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954 با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.		از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰، سه بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «[[ویکتوریا\|ملکه ویکتوریا]]» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول<ref>Edith Cavell</ref>» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و «[[فلورانس نایتینگل]]» (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954 با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.

	تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.		تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	'''گزیدۀ آثار سینمایی'''		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

	*مدرسه‌ای برای اسکندال (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)		*''مدرسه‌ای برای اسکندال'' (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)
	*شب به‌خیر وینا (ویلکاکس- 1932)		*''شب به‌خیر وینا'' (ویلکاکس- 1932)
	*ماجرای ملکه (ویلکاکس- 1934)		*''ماجرای ملکه'' (ویلکاکس- 1934)
	*نل گوئین (ویلکاکس- 1934)		*''نل گوئین'' (ویلکاکس- 1934)
	*ملودی لندن (ویلکاکس- 1937)		*''ملودی لندن'' (ویلکاکس- 1937)
	*ویکتوریای کبیر (ویلکاکس- 1937)		*''ویکتوریای کبیر'' (ویلکاکس- 1937)
	*شصت سال باشکوه (ویلکاکس- 1938)		*''شصت سال باشکوه'' (ویلکاکس- 1938)
	*پرستار ادیت کاول (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939)		*''پرستار ادیت کاول'' (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939)
	*سانی (ویلکاکس- 1941)		*''سانی'' (ویلکاکس- 1941)
	*قناری زرد (ویلکاکس- 1943)		*''قناری زرد'' (ویلکاکس- 1943)
	*''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- 1945)''		*''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- 1945)''
	*بهار در پارک لین (ویلکاکس- 1948)		*''بهار در پارک لین'' (ویلکاکس- 1948)
	*''بانویی با چراغ (ویلکاکس- 1951)''		*''بانویی با چراغ (ویلکاکس- 1951)''
	*''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- 1954)''		*''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- 1954)''
	*زمانی برای گریه نیست (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957)		*''زمانی برای گریه نیست'' (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957)
	*مردی که حرف نمی‌زد (ویلکاکس- 1958)		*''مردی که حرف نمی‌زد'' (ویلکاکس- 1958)
	*بانو یک مربع است (ویلکاکس- 1959)		*''بانو یک مربع است'' (ویلکاکس- 1959)

	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۳

2022-04-29T18:33:57Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-[[پرونده:2042165242.jpg|جایگزین=آنا نیگل|بندانگشتی|آنا نیگل]]
+{{جعبه زندگینامه
-آنا نیگل (20 اکتبر 1904- 3 ژوئن 1986م)
+|عنوان =آنا نیگل
 (نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930 تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.
@@ خط ۶: / خط ۳۴: @@
 از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰، سه بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «ملکه ویکتوریا» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و « فلورانس نایتینگل » (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954 با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.
-تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> ( ۱۹۷۴ ) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.
+تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> (۱۹۷۴) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.

Reza rouzbahani در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۹

2022-04-29T18:29:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	'''گزیدۀ آثار سینمایی'''		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

	* مدرسه‌ای برای اسکندال (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)		*مدرسه‌ای برای اسکندال (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)
	* شب به‌خیر وینا (ویلکاکس- 1932)		*شب به‌خیر وینا (ویلکاکس- 1932)
	* ماجرای ملکه (ویلکاکس- 1934)		*ماجرای ملکه (ویلکاکس- 1934)
	* نل گوئین (ویلکاکس- 1934)		*نل گوئین (ویلکاکس- 1934)
	* ملودی لندن (ویلکاکس- 1937)		*ملودی لندن (ویلکاکس- 1937)
	* ویکتوریای کبیر (ویلکاکس- 1937)		*ویکتوریای کبیر (ویلکاکس- 1937)
	* شصت سال باشکوه (ویلکاکس- 1938)		*شصت سال باشکوه (ویلکاکس- 1938)
	* پرستار ادیت کاول (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939)		*پرستار ادیت کاول (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939)
	* سانی (ویلکاکس- 1941)		*سانی (ویلکاکس- 1941)
	* قناری زرد (ویلکاکس- 1943)		*قناری زرد (ویلکاکس- 1943)
	* ''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- 1945)''		*''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- 1945)''
	* بهار در پارک لین (ویلکاکس- 1948)		*بهار در پارک لین (ویلکاکس- 1948)
	* ''بانویی با چراغ (ویلکاکس- 1951)''		*''بانویی با چراغ (ویلکاکس- 1951)''
	* ''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- 1954)''		*''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- 1954)''
	* زمانی برای گریه نیست (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957)		*زمانی برای گریه نیست (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957)
	* مردی که حرف نمی‌زد (ویلکاکس- 1958)		*مردی که حرف نمی‌زد (ویلکاکس- 1958)
	* بانو یک مربع است (ویلکاکس- 1959)		*بانو یک مربع است (ویلکاکس- 1959)

	----		----
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	<br />		<br />
	<references />		<references />
			[[رده:سینما]]
			[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸

2022-04-29T18:28:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۴:		خط ۴:
	(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930 تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.		(نام اصلی: فلورنس مارجری رابرتسون<ref>Florence Marjorie Robertson</ref>) بازیگر انگلیسی سینما و تئاتر. از ستارگان سینمای انگلیس از میانه‌های دهۀ 1930 تا اواخر دهۀ 1950م و همچنین از بازیگران شاخص تئاتر آن کشور در طی آن دوره و دو دهۀ بعد بود. نیگل طی [[جنگ جهانی دوم]] نیز در چند فیلم آمریکایی جلوی دوربین رفت.

	از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰، سه بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «ملکه ویکتوریا» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول» (در پرستار ادیت کاول<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و « فلورانس نایتینگل » (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954 با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.		از چهارده سالگی، به عنوان رقصنده، روی صحنه می‌رفت. خیلی زود در موزیکال‌های تئاتر وست اند<ref>West End theatre</ref> به شهرت رسید. توسط هربرت ویلکاکس<ref>Herbert Wilcox</ref> (کارگردان و تهیه‌کننده) کشف شد و به شهرت رسید. ابتدا در کمدی‌های موزیکال، سپس تاریخی و سرانجام [[رمانس\|رمانس‌]]<nowiki/>های سبک ظاهر شد. نزدیک به دو دهه (از سال 1936 تا 1952) نزد تماشاگران انگلیسی محبوبیت داشت و طی دهۀ ۱۹۴۰، سه بار به عنوان محبوب‌ترین ستارۀ زن سینمای انگلستان انتخاب شد. به‌یادماندنی‌ترین نقش‌هایش، «ملکه ویکتوریا» (در فیلم‌های ''ویکتوریای کبیر''<ref>''Victoria the Great''</ref> و ''شصت سال باشکوه''<ref>''Sixty Glorious Years''</ref>)، «ادیت کاول» (در ''پرستار ادیت کاول''<ref>''Nurse Edith Cavell''</ref>) و « فلورانس نایتینگل » (در ''خانمی با چراغ''<ref>''The Lady with a Lamp''</ref>) بود. نیگل هم‌زمان با سینما، فعالیت پرباری نیز در تئاتر داشت؛ از جمله با نمایش ''روز باشکوه''<ref>''The Glorious Days''</ref> طی سال‌های 1953 و 1954 با 476 اجرا و با شرکت در 2202 اجرای نمایش موزیکال دختر چارلی<ref>''Charlie Girl''</ref> (۱۹۶۵ - ۱۹۷۱) که برای این نمایش اخیر رکورددار به شمار می‌آید. در زادروزش در سال ۱۹۶۹ «نشان امپراتوری بریتانیا<ref>Most Excellent Order of the British Empire</ref>» به او اعطا شد.

	تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان ~~مرگ ویلکاکس~~ در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با ~~ویلکاکس،~~ جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> ( ۱۹۷۴ ) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.		تنها همسر نیگل، ویلکاکس (از ۱۹۴۳ تا زمان مرگش در ۱۹۷۷) بود و آنا پس از ازدواج با او، جز چند فیلم معدود، به طور کامل در فیلم‌های همسرش بازی کرد. حتی آخرین حضورش در سینما نیز آخرین ساختۀ ویلکاکس، ''بانو یک مربع است''<ref>''The Lady Is a Square''</ref>، بود. آنا نیگل خاطراتش را در کتاب ''همیشه فردایی هست''<ref>''There's Always Tomorrow'' </ref> ( ۱۹۷۴ ) نوشته است. وی که طی سال‌های آخر زندگی‌اش به بیماری پارکینسون مبتلا شده بود، در نهایت براثر سرطان سینه درگذشت.


	گزیدۀ آثار سینمایی		'''گزیدۀ آثار سینمایی'''

			* مدرسه‌ای برای اسکندال (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)
			* شب به‌خیر وینا (ویلکاکس- 1932)
			* ماجرای ملکه (ویلکاکس- 1934)
			* نل گوئین (ویلکاکس- 1934)
			* ملودی لندن (ویلکاکس- 1937)
			* ویکتوریای کبیر (ویلکاکس- 1937)
			* شصت سال باشکوه (ویلکاکس- 1938)
			* پرستار ادیت کاول (ویلکاکس و جیمز اندرسون<ref>James Anderson</ref>- 1939)
			* سانی (ویلکاکس- 1941)
			* قناری زرد (ویلکاکس- 1943)
			* ''من در میدان گراسونور زندگی می‌کنم (ویلکاکس- 1945)''
			* بهار در پارک لین (ویلکاکس- 1948)
			* ''بانویی با چراغ (ویلکاکس- 1951)''
			* ''یاس بنفش در بهار (ویلکاکس- 1954)''
			* زمانی برای گریه نیست (سيريل فرانكل<ref>Cyril Frankel</ref>- 1957)
			* مردی که حرف نمی‌زد (ویلکاکس- 1958)
			* بانو یک مربع است (ویلکاکس- 1959)

	~~مدرسه‌ای برای اسکندال (موریس الوی<ref>Maurice Elvey</ref>- 1930)~~
	----		----