آچه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۴

2025-02-25T08:34:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	آچِه (Aceh)<br>		آچِه (Aceh)<br>

	(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و 5,512,219 نفر جمعیت (۲۰23م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[~~کایوچو\|~~کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.		(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و 5,512,219 نفر جمعیت (۲۰23م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.

Mohammadi2 در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۱۱

2024-06-30T19:11:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۱۱
خط ۱:		خط ۱:

	~~آچِه (Aceh)<br>~~

	{{جعبه اطلاعات استان های آسیا		{{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =		\|نام فارسی =
خط ۱۳:		خط ۱۰:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو
	}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و 5,512,219 نفر جمعیت (۲۰23م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کایوچو\|کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.		}}
			[[پرونده:10047600.jpg\|بندانگشتی\|مسجدجامع بیت‌الرحمن شهر بانداآچه]]
			[[پرونده:10047600-1.jpg\|بندانگشتی\|موزه سونامی آچه]]


			آچِه (Aceh)<br>

			(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و 5,512,219 نفر جمعیت (۲۰23م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کایوچو\|کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.

Mohammadi2 در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۴

2024-06-30T19:04:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\|مرکز=بانداآچه		\|مرکز=بانداآچه
	\|شهرهای مهم=		\|شهرهای مهم=
	\|جمعیت=۴,~~۳۱۸~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۲۰۰۱~~)		\|جمعیت=5,512,219 نفر (۲۰23)
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو
	}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴,~~۳۱۸~~,~~۰۰۰~~ نفر جمعیت (~~۲۰۰۱م~~)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کایوچو\|کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.		}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و 5,512,219 نفر جمعیت (۲۰23م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کایوچو\|کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.

Mohammadi2 در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۲

2024-06-30T19:02:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۳:		خط ۳:

	{{جعبه اطلاعات استان های آسیا		{{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =~~آچه~~		\|نام فارسی =
	\|نام لاتین =Aceh		\|نام لاتین =Aceh
	\|نام های دیگر=آتجه؛ آچین		\|نام های دیگر=آتجه؛ آچین
	\|کشور=اندونزی		\|کشور=اندونزی
	\|موقعیت=~~منتهی الیه~~ شمالی جزیره سوماترا		\|موقعیت=منتهی‌الیه شمالی جزیره سوماترا
	\|مرکز=بانداآچه		\|مرکز=بانداآچه
	\|شهرهای مهم=		\|شهرهای مهم=
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو		\|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو
	}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴,۳۱۸,۰۰۰ نفر جمعیت (~~۲۰۰۱~~)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، ~~برنج،~~ و کائوچو. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران صفویه تا هندوچین سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/~~۱۶۰۷ـ۱۶۳۶~~) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/~~۱۹۰۳~~ ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]] به تصرف ارتش [[ژاپن]] درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/~~۱۹۴۵،~~ دوباره در اختیار [[هلند]] قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/~~۱۹۴۹~~ میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/~~۱۹۵۰،~~ به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/~~۱۹۵۶،~~ ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.		}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]<ref>Indonesia</ref>، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴,۳۱۸,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۱م)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، [[برنج]]، و [[کایوچو\|کائوچو]]<ref>rubber</ref>. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران [[صفویه]] تا [[هندوچین]] سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶م) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳م ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> به تصرف ارتش [[ژاپن]]<ref>Japan</ref> درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵م، دوباره در اختیار [[هلند]]<ref>Netherland</ref> قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹م میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰م، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶م، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.

Mohammadi2 در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۰۶

2021-06-23T07:06:20Z

صفحهٔ تازه

آچِه (Aceh)<br>

{{جعبه اطلاعات استان های آسیا
|نام فارسی =آچه
|نام لاتین =Aceh
|نام های دیگر=آتجه؛ آچین
|کشور=اندونزی
|موقعیت=منتهی الیه شمالی جزیره سوماترا
|مرکز=بانداآچه
|شهرهای مهم=
|جمعیت=۴,۳۱۸,۰۰۰ نفر (۲۰۰۱)
|مساحت(کیلومتر مربع)=۵۵,۸۰
|تولیدات و صنایع مهم=تولیدات دامی، برنج، و کایوچو
}}(یا: آتْجه<ref>Atjeh</ref>؛ آچین<ref>Achin</ref>) ایالتی کوهستانی در منتهی‌الیه شمالی جزیرۀ [[سوماترا]]<ref>Sumatra</ref>، در [[اندونزی]]، با ۵۵,۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴,۳۱۸,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۱)، مشتمل بر شهرها و بنادر متعدد. مرکز آن، شهر بانداآچه<ref>Banda Aceh</ref>، کنار رود آچه<ref>Ache River</ref>، به فاصلۀ ۵کیلومتری دریا، قرار دارد. اغلب مردم آچه مسلمان و پیرو مذهب شافعی با گرایش شیعی‌اند. محصولات عمدۀ آن عبارت‌اند از تولیدات دامی، برنج، و کائوچو. کوه آتشفشانی پوشیده از درخت لوزِر<ref>Leuser</ref> (با ۳,۳۸۱ ارتفاع) و آبونگابونگ<ref>Abongabong</ref> (با ۲,۹۸۵ متر ارتفاع) بلندترین مناطق آن به شمار می‌روند. بعضی از سیاحان ایرانی که در دوران صفویه تا هندوچین سفر کرده‌اند، نام آچه را به صورت آچیه ضبط کرده‌اند. برطبق افسانه‌های هزارویک‌شب، جزیرۀ آچیه، محل زندگانی سیف‌الملوک و بدیع‌الجمال بوده است. آچه مبدأ ورود اسلام به اندونزی و از قرن ۷ق/۱۳م محل تشکیل نخستین دولت اسلامی در این مجمع‌الجزایر است. دولت اسلامی آچه پس از مرگ اسکندر موده، فرزند علی رعایت شاه (۱۰۱۶ـ۱۰۴۶ق/۱۶۰۷ـ۱۶۳۶) به سبب مشکلات داخلی و دخالت‌های استعمارگران هلندی روبه ضعف نهاد و سرانجام درپی جنگی طولانی در ۱۳۲۱ق/۱۹۰۳ ساقط شد. آچه در [[جنگ جهانی دوم]] به تصرف ارتش [[ژاپن]] درآمد و پس از شکست آن دولت در ۱۳۶۵ق/۱۹۴۵، دوباره در اختیار [[هلند]] قرار گرفت. مردم آچه در مبارزه با استعمار هلند نقشی مؤثر داشتند. پس از استقلال اندونزی در ۱۳۶۹ق/۱۹۴۹ میان استقلال‌طلبان آچه و دولت مرکزی اختلاف پیش آمد و به جنگی خونین منتهی شد. این شهر در ۱۳۷۰ق/۱۹۵۰، به منزلۀ استان سوماترای شمالی<ref>North Sumatra</ref> به اندونزی منضم شد. در ۱۳۷۶ق/۱۹۵۶، ناحیۀ آچه به صورت یک ایالت خودمختار درآمد. در سال‌های اخیر، جنگ استقلال‌طلبان آچه با دولت مرکزی بار دیگر آغاز شده است.

----
[[رده:جغرافیای آسیا]]
[[رده:جغرافیای انسانی سایر کشورهای آسیایی]]
<references />