آیه امانت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۳

2024-08-14T13:33:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۴:		خط ۴:

	<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و [[زمین]] و [[کوه\|کوه‌]]<nowiki/>ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به [[عقل]] و [[معرفت]] تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.		<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و [[زمین]] و [[کوه\|کوه‌]]<nowiki/>ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به [[عقل]] و [[معرفت]] تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.


	<br><!--10290600-->		<br><!--10290600-->
	----		----
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]
	[[رده:علوم قرآنی]]		[[رده:علوم قرآنی]]

Mohammadi2 در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۲

2024-08-14T13:32:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۳:		خط ۳:
	آیۀ امانت		آیۀ امانت

	<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و ~~کوه‌ها~~ عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.		<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و [[زمین]] و [[کوه\|کوه‌]]<nowiki/>ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به [[عقل]] و [[معرفت]] تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.


	<br><!--10290600-->		<br><!--10290600-->
	----		----
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]
	[[رده:علوم قرآنی]]		[[رده:علوم قرآنی]]

Mohammadi2 در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۹

2024-08-14T13:29:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۴:		خط ۴:

	<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.		<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.
	~~----~~



	<br><!--10290600-->		<br><!--10290600-->
			----
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]
	[[رده:علوم قرآنی]]		[[رده:علوم قرآنی]]

Mohammadi2 در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۹

2024-08-14T13:29:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۳:		خط ۳:
	آیۀ امانت		آیۀ امانت

	<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.		<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. [[علامه طباطبایی]] در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۸

2023-09-19T08:28:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۸
خط ۱:		خط ۱:


	آیۀ امانت <br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را~~ ~~موهبت عقل~~ ~~و برخی دیگر آن را قوۀ~~ ~~اختیار دانسته‌اند؛~~ ~~عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.<br><!--10290600-->		آیۀ امانت

			<br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.
			----



			<br><!--10290600-->
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]
	[[رده:علوم قرآنی]]		[[رده:علوم قرآنی]]

Erfan: Added English title to display title and first line

2023-05-14T16:26:23Z

Added English title to display title and first line

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۶
خط ۱:		خط ۱:


	آیۀ امانت <br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.<br><!--10290600-->		آیۀ امانت <br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره\|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.<br><!--10290600-->
	[[رده:دین اسلام]]		[[رده:دین اسلام]]
	[[رده:علوم قرآنی]]		[[رده:علوم قرآنی]]

Mohammadi2 در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۴۱

2021-08-14T08:41:03Z

صفحهٔ تازه

آیۀ امانت <br>در [[قرآن]]، [[احزاب، سوره|سورۀ احزاب]]، آیۀ ۷۲: «ما امانت [خویش] را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم، ولی از پذیرفتن سرباز زدند و از آن هراسیدند و انسان آن را پذیرفت، که او ستمکاری نادان بود». برخی امانت را موهبت عقل و برخی دیگر آن را قوۀ اختیار دانسته‌اند؛ عرفا آن را به عشق و بعضی حکما به عقل و معرفت تعبیر کرده‌اند. علامه طباطبایی در تفسیر ''المیزان'' آن را ولایت و سرپرستی الهی می‌داند که آسمان‌ها، زمین و کوه‌ها با همۀ بزرگی استعداد حمل آن را ندارند و در این کمال هیچ موجودی شریک انسان نیست. تنها آدمی است که می‌تواند در سایه اعتقادات حق و اعمال شایسته و سلوک طریقه کمال از حضیض ماده به اوج اخلاص ارتقا یابد و خداوند او را برای خود خالص و در مقام قرب خود مستقر گرداند. در این حال، تنها خداوند سرپرست امور اوست و جز ولایت الهی هیچ موجودی از آسمان و زمین در امور او دخالت ندارد.<br>
[[رده:دین اسلام]]
[[رده:علوم قرآنی]]