https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B4%DB%8C%D8%B9%DB%8C 2026-06-14T02:45:35Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B4%DB%8C%D8%B9%DB%8C&diff=2010122851&oldid=prev 2021-10-24T18:53:30Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> ابوعبدالله شیعی ( ـ۲۹۸ق)&lt;br&gt;<br /> <br /> {{جعبه زندگینامه<br /> |عنوان =ابوعبدالله شیعی<br /> |نام =<br /> |نام دیگر=<br /> |نام اصلی=حسین بن احمد بن محمد زکریا<br /> |نام مستعار=<br /> |لقب=<br /> |زادروز=<br /> |تاریخ مرگ=۲۹۸ق<br /> |دوره زندگی=<br /> |ملیت=عرب<br /> |محل زندگی=<br /> |تحصیلات و محل تحصیل=<br /> | شغل و تخصص اصلی =داعی اسماعیلی<br /> |شغل و تخصص های دیگر=<br /> |سبک =<br /> |مکتب =<br /> |سمت =بنیانگذار خلافت فاطمیان <br /> |جوایز و افتخارات =<br /> |آثار =<br /> |خویشاوندان سرشناس =ابوالعباس (برادر)<br /> |گروه مقاله =دین اسلام<br /> |دوره =<br /> |فعالیت های مهم =<br /> |رشته =<br /> |پست تخصصی =<br /> |باشگاه =<br /> }}(حسین بن احمد بن محمد زکریا) داعی اسماعیلی و بنیانگذار خلافت [[فاطمیان]] در شمال افریقا. از اهالی کوفه بود. خود و برادرش ابوالعباس در همسایگی یکی از داعیان اسماعیلی زندگی می‌کردند و تحت تأثیر او به [[اسماعیلیه]] گرویدند. در سفر [[حج]] با گروهی از قبیلۀ کُتامه که از بربرهای ساکن شمال افریقا بودند آشنا شد و آن‌ها را سخت شیفتۀ خود و سخنانش کرد و به علت دعوت آن‌ها از یمن به شمال افریقا رفت و در طول مدّت تقریباً پانزده سال دعوت، چنان قدرت و اعتبار کم‌نظیری کسب کرد که توانست با کمک قبایل کُتامه خاندان‌های اغالبه، بنی‌مدرار و رستمیان تاهرت در آن منطقه را براندازد و زمینه را برای خلافت فاطمیان فراهم‌ آورد. هوشیاری، زهدگرایی و شیوایی در گفتار ابوعبدالله همراه با سادگی مردمان بربر که قومی شکست‌خورده و غیر عرب بودند، سبب شد که دعوت ابوعبدالله از گیرایی خاصی برای آن‌ها برخوردار باشد. وی توانست گروهی منسجم و معتقد از پیروان خود فراهم آورد و آن‌ها را در خدمت دعوت خویش گیرد. در این زمان (نیمه دوم قرن سوم قمری) رهبران اسماعیلی در شهر سََلْمیه واقع در [[سوریه]] بودند و ابوعبدالله مردم را به امامت [[عبیدالله مهدی]] که خود را امام و مهدی موعود و از سلاله حضرت [[امام علی|علی]] (ع) و [[فاطمه|فاطمه زهرا]] (س) می‌خواند، دعوت می‌کرد. ابوعبدالله پس از پیروزی بر اغلبیان، به سوی عبیدالله که به منطقه مغرب آمده و توسط زیادةالله اغلبی زندانی شده بود، شتافت و او را از زندان رهانید. وی که عبیدالله را تا آن زمان ندیده بود، پس از دیدار با او تواضع بسیار نشان داد و اشک شوق ریخت. او در حضور همگان عبیدالله را مولای خود خواند و زمام امور را یکسره به دست وی سپرد. عبیدالله پس از چند صباحی وارد [[افریقیه]] شد و بر مسند خلافت تکیه زد (۲۹۷‌ق). شیوه‌هایی که عبیدالله پس از رسیدن به خلافت در ادارۀ امور در پیش گرفت به تدریج ناخشنودی‌هایی را در میان مردم و حتی اطرافیان ابوعبدالله برانگیخت و تردیدهای جدی در مهدویت او پیش آمد. ابوعبدالله ابتدا از اظهار هر نوع ناسازگاری با عبیدالله پرهیز می‌کرد اما برادر او، ابوالعباس که عبیدالله را قبلاً می‌شناخت و می‌دانست که او امام نیست، سخت از عبیدالله ناخشنود بود و به برادرش اعتراض می‌کرد که چرا زمام امور را به کسی که امام نیست سپرده است. در نهایت ابوعبدالله نیز با مشاهدۀ روش و رفتار عبیدالله به صف مخالفان پیوست. عبیدالله درصدد خاموش‌کردن صدای مخالفان برآمد و در ۲۹۸‌ق دستور قتل ابوعبدالله و برادرش را صادر کرد.<br /> &lt;br&gt;&lt;!--11076000--&gt;<br /> [[رده:دین اسلام]]<br /> [[رده:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div>

Mohammadi2