https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%B2%DB%8Cادبیات ویلزی - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-08T08:07:14Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%B2%DB%8C&diff=2010127036&oldid=prevMohammadi2 در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۷2021-12-19T11:27:01Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>ادبیات ویلزی Welsh literature<br />
<br />
نوشتههای منثور و منظوم ویلزی؛ بیشتر به [[ویلزی، زبان|زبان ویلزی]] و در این اواخر به [[انگلیسی، زبان|زبان انگلیسی]] نیز نوشته میشدند. ویژگی شعر ویلزی، نظام شاعرانۀ (باردی)<ref>bardic system</ref> آن است. در قرن 18 جشنوارۀ هنری<ref>eisteddfod</ref> شکوفایی دوبارۀ قالبهای سنتی را درپی داشت.<br />
<br />
مهمترین آثار بازمانده از ادبیات کهن ویلزی در چهار کتاب گنجانده شدهاند که گلچینی از آثار منثور و منظوم قرنهای 6 تا 14 بهشمار میروند؛ این چهار کتاب عبارتاند از ''کتاب سیاه کارمارتن''<ref>''Black Book of Carmarthen''</ref>، ''کتاب تالیسین''<ref>''Book of Taliesin''</ref>، ''کتاب آنیرین''<ref>''Book of Aneirin''</ref> و ''کتاب سرخ هرجست''<ref>''Red Book of Hergest''</ref>. این نظام شاعرانه، تداوم آداب و رسوم قدیمی را تضمین کرد. معروفترین شاعر قرن 12 سیندلو برایداید ماور<ref>Cynddelw Brydydd Mawr</ref> بود (دورۀ فعالیت از 1155 تا 1200).<br />
<br />
آثار ادبی پس از استیلای انگلستان همزمان با استیلای انگلستان در 1282 شاهزادگانی که از این شاعران حمایت میکردند نیز سقوط کردند، ولی پس از یک دورۀ تنزل، مکتب ادبی جدیدی در ویلز جنوبی پدید آمد که از نظر قالب و احساس صراحتی بدیع داشت؛ معروفترین شاعر قرن 14م دفید اَپ گویلیم<ref>Dafydd ap Gwilym</ref> بود و در قرن بعد دَفید اپ ادموند<ref>Dafydd ap Edmwnd</ref> (دورۀ فعالیت از 1619ـ1659)، که در علم عروض تبحر داشت، به شهرت رسید. با آغاز نهضت اصلاح دینی، ترجمههای مختلفی از انجیل صورت گرفت و افرادی نظیر مورگان لوید<ref>Morgan Llwyd</ref> (1619ـ1659) و الیس وین<ref>Ellis Wynne</ref> (1671ـ1734) به نوشتن نثرهای مذهبی روی آوردند. وزنهای شعری عامهپسند گسترش یافتند که شبیه وزنهای انگلیسی بودند، مثل شعرهای هیو موریس<ref>Huw Morys</ref> (1623ـ1709).<br />
<br />
شکوفایی آثار کلاسیک گورونوی اُون<ref>Goronwy Owen</ref> قالبهای شعری قدیمی را در قرن 18 احیا کرد و درپی آن جشنوارۀ هنری آغاز شد: ویلیام ویلیامز پنتی سلین<ref>William Williams Pantycelyn</ref> (1717ـ1791) که نویسندۀ سرودهای مذهبی بود، در آثار خود از وزنهای عامهپسند استفاده میکرد.<br />
<br />
شکوفایی دوم غیر از دنیل اون<ref>Daniel Owen</ref> (1836ـ1895)، که رماننویس بود، چندان چهرههای سرشناسی در قرن 19 بهچشم نمیخورند، ولی با تأسیس یک دانشگاه ویلزی و با آثاری که جان موریس جونز<ref>John Morris Jones</ref> (1864ـ1929) در آنجا منتشر کرد، شکوفایی ادبی در قرن 20 پدید آمد که تی گوین جونز<ref>T Gwynn Jones</ref>، دبلیو جی گروفید<ref>W J Gruffydd</ref> (1881ـ1954) و آر ویلیامز پری<ref>R Williams Parry</ref> (1884ـ1956) در آن سهیم بودند. نویسندگان بعدی عبارتاند از شاعری با نام جی کیچنر دیویس<ref>J Kitchener Davies</ref> (1902ـ1952)، نمایشنامهنویس و شاعری با نام ساوندرز لویس<ref>Saunders Lewis</ref> (1893ـ1985) و رماننویس و داستان کوتاهنویسی با نام کیت رابرتز<ref>Kate Roberts</ref> (1891ـ1985). نویسندگان دورۀ بعد از [[جنگ جهانی دوم]] عبارتاند از سه شاعر با نامهای والدو ویلیامز<ref>Waldo Williams</ref> (1904ـ1971)، یوروس باون<ref>Euros Bowen</ref> (1904ـ1988)، و بابی جونز<ref>Bobi Jones</ref> (1929ـ ) و دو رماننویس با نامهای ایسلوین فوک الیس<ref>Islwyn Ffowc Elis</ref> (1934ـ ) و جین ادواردز<ref>Jane Edwards</ref> (1938ـ ). کسانی که روحیۀ ویلزی را به زبان انگلیسی بیان کردهاند عبارتاند از ادوارد تامس<ref>Edward Thomas</ref>، [[واتکینز، ورنون|ورنون واتکینز]]<ref>Vernon Watkins</ref> (1906ـ1967)، [[تامس، دیلن (۱۹۱۴ـ۱۹۵۳)|دیلن تامس]]<ref>Dylan Thomas</ref>، آر اِس تامس<ref>R S Thomas</ref> و دنی ابس<ref>Dannie Abse</ref> (1923ـ )، که همگی شاعرند، و امیر هامفریز<ref>Emyr Humphreys</ref> (1919ـ ) که رماننویس بود.<br />
<br />
<br />
----<br />
[[رده:ادبیات غرب]]<br />
[[رده:مفاهیم، رویدادها، اصطلاحات، عناصر]]<br />
<references /></div>Mohammadi2