https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%DA%AF%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D8%AA%D9%84%D9%86%D8%AF%DB%8C 2026-06-12T06:55:13Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%DA%AF%DB%8C%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D8%AA%D9%84%D9%86%D8%AF%DB%8C&diff=2010127039&oldid=prev 2021-12-19T11:43:53Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>ادبیات گیلی اسکاتلندی (کتاب) Scottish Gaelic literature <br /> <br /> نخستین کتاب چاپی به [[سلتی، زبان های|زبان سلتی]] اسکاتلندی و برگردان از کتاب &#039;&#039;دعای ناکس&#039;&#039; (1567). بهترین نمونه‌های شعر سلتی را می‌توان در قصه‌های عامیانه، ضرب‌المثل‌ها، و رساله‌های نویسندگانی چون نورمن مکلاو در قرن 19 و دانلد لَمنت در قرن 20 یافت. شعر سلتی اسکاتلندی در دو مقوله اصلی جا می‌گیرد. شعر هجایی قدیمی‌تر را شاعران حرفه‌ای سروده‌اند. منابع اصلی آگاهی ما از آن، کتاب &#039;&#039;سرکشیش لیزمور&#039;&#039; (قرن 16) است که منبع اصلی اولیه ترانه‌های اوسیانی نیز به‌شمار می‌رود. مدیحه‌ها نیز در کتاب‌های کلن رنالد؛ و دست‌نوشته فرینگ آمده است. سرودن اشعار با تکیۀ سلتی اسکاتلندی جدید، از قرن 17 آغاز شد اما در دوره جیکوبی‌ها با شاعرانی چون الگزاندر مکدونالد، دانکن مک انیتایر، راب دان، و داگلد بوکانان به اوج شکوفایی رسید. تنها ویلیام لیوینگستن (1808ـ1870) بود که روحیه قدیمی ملی‌گرایی را در قرن 19 زنده نگه داشت. در واقعۀ جنگ جهانی دوم و پس از آن، مکتب جدیدی پدیدار شد که ازجملۀ اعضای آن باید به سامیرل مگیلیدین، جورج کمپل ـ هی و روئارید مکتامس اشاره کرد. تا این زمان، بایرون با شیوۀ جدیدتری از شعر رومانتیک‌گری، گوی سبقت را از دیگران ربوده بود، و اسکات به نثر داستانی رو آورد. «ویورلی» نام خود را به چندین اثر تاریخی، مانند &#039;&#039;گای منرینگ&#039;&#039; (1815)؛ &#039;&#039;عتیقه‌فروش&#039;&#039; و &#039;&#039;فناپذیری کمن&#039;&#039; (هردو 1816)؛ &#039;&#039;راب روی&#039;&#039;؛ &#039;&#039;قلب میدلوتین&#039;&#039;؛ و &#039;&#039;عروس لامرمور&#039;&#039; و &#039;&#039;افسانه مونتروز&#039;&#039; (هردو 1819)، داده است. &#039;&#039;آیوانهو صحنه حوادث را به انگلستان انتقال داد&#039;&#039;؛ &#039;&#039;صومعه و دیر&#039;&#039; (هردو 1820)؛ &#039;&#039;کنیلورت&#039;&#039; (1821)؛ &#039;&#039;کوئنتین دوروارد&#039;&#039; (1823)؛ &#039;&#039;نامزد شده و طلسم&#039;&#039; (1825)؛ &#039;&#039;وودستاک&#039;&#039; (1826) و &#039;&#039;بانوی زیبای پرت&#039;&#039; (1828) آثار بعدی اسکات بود. سرّ نویسندگی اسکات سال‌ها پنهان ماند و سرانجام در 1827 فاش شد. اسکات در 1820 رئیس انجمن سلطنتی اسکاتلند شد. آخرین آثار او عبارت‌اند از: &#039;&#039;بانوی زیبای پرت&#039;&#039;؛ &#039;&#039;قصه‌های پدربزرگ&#039;&#039; (1828ـ1831) (تاریخچه‌ای از اسکاتلند)؛ و &#039;&#039;نامه‌هایی اندرباب دیوشناسی و جادوگری&#039;&#039; (1830)؛ &#039;&#039;قلعه خطرناک&#039;&#039; (1832)؛ و &#039;&#039;کنت رابرتِ پاریس&#039;&#039; (1832). نخستین نمونه‌های شعر سلتی اسکاتلندی متعلق به دورۀ 1000ـ1150م است، اما مهم‌ترین تألیف اصلی تاریخچۀ مکدونالدها در کتاب‌های سرخ و سیاه در کلن رَناله بوده است.<br /> [[رده:ادبیات غرب]]<br /> [[رده:سایر گونه های ادبی]]</div>

Mohammadi2