اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۲

2025-07-14T09:02:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	</ref> (۱۹۵۶م)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶م)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰م؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰م؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷م). از ۱۹۷۷م تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰م)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴م)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸م)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲م) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵م)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴م)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴م). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[~~مسیان ،~~ اولیویه ~~(۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)~~\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰م اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳م در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷م). از ۱۹۷۷م تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰م)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴م)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸م)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲م) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵م)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴م)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴م). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان، اولیویه\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰م اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳م در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi3 در ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۰

2024-10-08T05:30:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۰
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰م به بسط و گسترش بیشتر دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''		آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰م به بسط و گسترش بیشتر دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''
	</ref> (~~۱۹۵۶~~)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶م)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰م؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰م؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷م). از ۱۹۷۷م تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰م)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴م)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸م)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲م) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵م)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴م)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴م). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰م اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳م در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷م). از ۱۹۷۷م تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰م)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴م)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸م)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲م) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵م)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴م)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴م). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰م اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳م در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-2007م) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م) منتقل کرد

2024-10-08T05:22:27Z

Mohammadi3 صفحهٔ اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-2007م) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۱

2024-10-08T05:21:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	[[پرونده:11356300-1.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]		[[پرونده:11356300-1.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
	[[پرونده:11356300-2.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]		[[پرونده:11356300-2.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
	اِشتوکهاوزن، کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-~~2007م~~)(Stockhausen, Karlheinz)		اِشتوکهاوزن، کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)(Stockhausen, Karlheinz)

	آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ~~۱۹۵۰~~ به بسط و گسترش بیشتر دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''		آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰م به بسط و گسترش بیشتر دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (~~۱۹۶۰؛~~ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰م؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (~~۱۹۷۷~~). از ~~۱۹۷۷~~ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (~~۱۹۸۰~~)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (~~۱۹۸۴~~)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (~~۱۹۸۸~~)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (~~۱۹۹۲~~) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (~~۱۹۵۲ـ۱۹۸۵~~)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (~~۱۹۶۱ـ۱۹۶۴~~)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (~~۱۹۶۴~~). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ~~۱۹۵۰~~ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ~~۱۹۵۳~~ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷م). از ۱۹۷۷م تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰م)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴م)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸م)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲م) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵م)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴م)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴م). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰م اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳م در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-2007م) منتقل کرد

2024-10-08T05:20:45Z

Mohammadi3 صفحهٔ اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-2007م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۰
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۶

2024-10-06T19:06:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۷

2024-10-06T18:47:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۷
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Nazanin در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۹

2024-04-26T18:49:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	[[پرونده:11356300-1.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]		[[پرونده:11356300-1.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
	[[پرونده:11356300-2.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]		[[پرونده:11356300-2.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
	~~اِشْتوکْهاوزِن،~~ کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-2007م)(Stockhausen, Karlheinz)		اِشتوکهاوزن، کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-2007م)(Stockhausen, Karlheinz)

	آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰ به بسط و گسترش ~~بیشترِ~~ دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''		آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰ به بسط و گسترش بیشتر دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref>''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در پاریس از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ ~~سریالیسمِ~~ او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و ~~دستوربندیِ~~ علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در امریکا و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref> ''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسم او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندی علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi2 در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۸

2022-05-25T07:18:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۸
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
	</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref>''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در پاریس از مسیان<ref>Messiaen </ref> و میّو<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق وبرن<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسمِ او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو بریو<ref>Berio </ref> و بولِز<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندیِ علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در امریکا و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.		</ref> (۱۹۷۷). از ۱۹۷۷ تمامی آثار او بخشی از ''لیشت (نور)''<ref>''Licht'' </ref> بوده‌اند، دوره‌ای شامل هفت مراسم موسیقایی برای اجرا در هفت شبِ هفته؛ او تاکنون ''پنجشنبه''<ref>''Donnerstag'' </ref> (۱۹۸۰)، ''شنبه''<ref>''Samstag'' </ref> (۱۹۸۴)، ''دوشنبه''<ref>''Montag'' </ref> (۱۹۸۸)، و ''سه‌شنبه''<ref>''Dienstag'' </ref> (۱۹۹۲) را تکمیل کرده است. آثار قبلی او عبارت‌اند از ''قطعه‌های پیانویی یک تا چهارده''<ref>''Klavierstücke I-XIV'' </ref> (۱۹۵۲ـ۱۹۸۵)، ''مومنته''<ref>''Momente''</ref>''(لحظه‌ها)'' (۱۹۶۱ـ۱۹۶۴)، و ''میکروفونی یک''<ref>''Mikrophonie I'' </ref> (۱۹۶۴). اشتوکهاوزن در مدرسۀ عالی موسیقی کلن<ref>Cologne Musikhochschule </ref> تحصیل کرد و در پاریس از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|مسیان]]<ref>Messiaen </ref> و [[میو، داریوس (۱۸۹۲ـ۱۹۷۴)\|میّو]]<ref>Milhaud </ref> تعلیم گرفت. همچنین از سرمشق [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref>Webern </ref> چیزهایی آموخت، که نظام به‌شدت مهارشدۀ سریالیسمِ او الهام‌بخش تجربه‌های مختصر اشتوکهاوزن در عرصۀ سریالیسم «کلّی» شد (که در آن تمامی عناصر صدا مثل زیرایی، کشش، و شدت و ضعف ـ تحت اختیار دستوری از پیش تعیین‌شده قرارمی‌گیرند). تکنیک ارکستراسیون وبرن نیز بر ساخته‌های «گروهی» دهۀ ۱۹۵۰ اشتوکهاوزن تأثیر گذاشت. از ۱۹۵۳ در استودیوی موسیقی الکترونیک رادیو آلمان<ref>German Radio </ref> در کلن سخت کار کرد، و معاصرانش همچو [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|بریو]]<ref>Berio </ref> و [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> و آهنگ‌سازان جوان‌تری همچون تیم ساوستِر<ref> Tim Souster </ref> و برایان فرنی‌هیو<ref>Brian Ferneyhough</ref> را تحت‌تأثیر خود قرار داد؛ او از بی‌پرواترین آهنگ‌سازانی بود که به آفرینش موسیقی الکترونیک دست زد، اما برای رسانه‌های قدیمی نیز موسیقی می‌ساخت. روند خلاقیت اشتوکهاوزن با این فرض آغاز می‌شود که تمامی عناصر آهنگ‌سازی را می‌توان با سِیر ساخت اثری که ماهیت آن را آکوستیکِ از پیش طراحی‌شده و دستوربندیِ علمی تعیین کرده باشد، با قدرت مهار کرد. با وجود این اجراکنندگان غالباً مجازند انواع و اقسام انتخاب‌ها را، برحسب چگونگی «خواندن» پارتیتور و به‌کارگیری وسایل و تجهیزات اضافی لازم به‌کار گیرند (تأثیر جان کِیج<ref> John Cage</ref> در این مورد آشکار است). اشتوکهاوزن در امریکا و بریتانیا سخنرانی‌های آموزشی بسیاری داشته و مخاطبانی ویژه برای موسیقی خود تربیت کرده است.

Mohammadi2 در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱

2022-05-25T07:11:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~اِشْتوکْهاوزِن، کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-2007م)(Stockhausen, Karlheinz)~~{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =کارل هاینتس اشتوکهاوزن		\|عنوان =کارل هاینتس اشتوکهاوزن
	\|نام = Karlheinz Stockhausen		\|نام = Karlheinz Stockhausen
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =~~ترانه جوانان~~ (۱۹۵۶)~~- برخوردها~~ (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)~~- زیریوس~~ (۱۹۷۷)		\|آثار =ترانۀ جوانان (۱۹۵۶)، برخوردها (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و زیریوس (۱۹۷۷)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}} [[~~File~~:11356300.jpg\|~~thumb~~\|~~اِشْتوکْهاوزِن، کارل‌هاينتس~~]] ~~آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز~~. از دهۀ ۱۹۵۰ به بسط و گسترش بیشترِ دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''		}}
			[[پرونده:11356300-1.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
			[[پرونده:11356300-2.jpg\|بندانگشتی\|کارل هاینتس اشتوکهاوزن]]
			اِشْتوکْهاوزِن، کارل‌هاینتس (۱۹۲۸-2007م)(Stockhausen, Karlheinz)

			آهنگ‌ساز آلمانی موسیقی پیشتاز. از دهۀ ۱۹۵۰ به بسط و گسترش بیشترِ دامنۀ صداهای موسیقایی جدید و تکنیک‌های آهنگ‌سازی پرداخت. ازجمله آثار مهم اوست: ''ترانۀ جوانان''<ref>''Gesang der Jünglinge''
	</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''		</ref> (۱۹۵۶)، ''برخوردها''<ref>''Kontakte''
	</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''		</ref> (۱۹۶۰؛ موسیقی الکترونیک)، و ''زیریوس''<ref>''Sirius''
خط ۳۷:		خط ۴۰:
	----		----

	[[Category:موسیقی]] [[Category:مدرن جهان]]		[[Category:موسیقی]]
			[[Category:مدرن جهان]]
			<references />