ال گرکو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۹

2024-09-18T05:59:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~جعبه زندگینامه~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}اِل گِرِکو (۱۵۴۱ـ ۱۶۱۴)(El Greco)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=اِل گرکو\|نام=El Greco\|نام دیگر=\|نام اصلی=دومِنیکوس تئوتوکوپولوس\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=جزیرۀ کرت۱۵۴۱م\|تاریخ مرگ=۱۶۱۴م\|دوره زندگی=\|ملیت=اسپانیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=خاکسپاری کُنت اورگاس (۱۵۸۶؛ کلیسای سان تومه، تولدو)، پسری بر آتش زغالی می‌دَمَد (ناپل)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}اِل گِرِکو (۱۵۴۱ـ ۱۶۱۴)(El Greco)

	[[File:11463600.jpg\|thumb\|~~خاکسپاري~~ کنت اورگاس]](نام اصلی: دومِنیکوس تئوتوکوپولوس<ref>Doménikos Theotokopoulos		[[File:11463600.jpg\|thumb\|خاکسپاری کنت اورگاس]](نام اصلی: دومِنیکوس تئوتوکوپولوس<ref>Doménikos Theotokopoulos

	</ref>) نقاش اسپانیایی. او را «یونانی» می‌خواندند، زیرا در جزیرۀ کرت<ref>Crete		</ref>) نقاش اسپانیایی. او را «یونانی» می‌خواندند، زیرا در [[کرت، جزیره\|جزیرۀ کرت]]<ref>Crete

	</ref> به‌دنیا آمده بود. در ایتالیا هنر آموخت، و از حدود ۱۵۷۰ در رم به نقاشی پرداخت، و حدود ۱۵۷۷ در تولِدو<ref> Toledo</ref> اقامت گزید. تک‌چهره‌های باوقار و صحنه‌های دینی بسیار احساسی را با پیکرهایی درهم تابیده، و نوری وهم‌انگیز تصویر می‌کرد؛ همچون نقاشی ''خاکسپاری کُنت اورگاس''<ref>''The Burial of Count Orgaz'' </ref> (۱۵۸۶؛ کلیسای سان تومه<ref>Church of S Tomé </ref>، تولدو). پایداری پُرشورش در پویایی و حرکت، و اشتیاق آتشین‌اش در قدرت بیانگری، با دراز و کج‌ومعوج‌کردن پیکره‌ها، استفاده از رنگ‌های نامتعارف و دلهره‌انگیز، تضاد رنگی قرمز، زردِ لیمویی، سبز و آبی، و رنگمایه‌های کبود جسم انسان، تجسّم می‌یابند. ال گرکو ژرفانمایی و جلوه‌های عادی نورپردازی را وانهاد. اِل ~~گرِکو~~ نزد راهبان یونانی، در جزیرۀ زادگاهش ~~تمثال‌سازیِ~~ سنّت بیزانسی<ref>Byzantine </ref> را آموخت، و بنا به عادت، نقاشی‌هایش را با حروف یونانی امضا می‌کرد. نقل است که در ونیز به شاگردی تیسین<ref>Titian </ref> درآمد، گرچه آثار آغازینش بیشتر از هنر یاکوپو باسّانو<ref>Jacopo Bassano</ref> (ح ۱۵۱۰ـ ۱۵۹۲)، و تینتورِتّو<ref> Tintoretto </ref> متأثرند؛ امکان دارد که از آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio</ref> نیز تأثیر پذیرفته باشد. اِل گرِکو در ۱۵۷۷ بعد از یک اقامت شش‌ساله در رم، در تولدو سکونت گزید، و تا پایان عمر در آن شهر زیست. ویژگی دینی و معنوی آثارش پیوندی ناگسستنی بین او و فضای دوران، در آن مکان ـ پایتخت دینی یسوعیان<ref> Jesuits </ref> و جنبش ضد پروتستان<ref>Counter-Reformation </ref> ـ برقرار ساخت. چنین پیداست که هنرش تحسین عموم را برانگیخت و طالبان بسیار یافت، تا آن‌که با زوال اعتبار شهر در سال‌های بعدی، ال گرکو نیز در سال‌های آخر عمر با فقر دست‌به‌گریبان شد. آخرین دورۀ زندگی‌اش صرف ساختن تک‌چهره‌هایی با ویژگی‌های فردی ممتاز شد (این آثار، شُبهۀ نقص بینایی نقاش را مردود ساخت؛ درازنمایی‌های پیکره‌ها را در آثار او، به این نقصان نسبت می‌دادند). تابلوی ''کاردینال نینیو دِ گوارا''<ref>''Cardinal Niño de Guevara'' </ref> (موزۀ متروپولیتن<ref>Metropolitan Museum</ref>، نیویورک) از عالی‌ترین تک‌چهره‌سازی‌های اوست؛ یگانه منظره‌پردازی‌اش، ''نمایِ تولِدو''<ref>''View of Toledo'' </ref> (موزۀ متروپولیتن) نام دارد که آن هم انتخابی است از فضای طوفانی غیرمعمول و هیجان‌زا. شاید ال گرکو نخستین نقاشی باشد که از جلوه‌های اسرارآمیز و غنی سایه‌های حاصل از نور مصنوعی بهره گرفت؛ ازجمله در نقاشی ''پسری بر آتش زغالی می‌دَمَد''<ref>''Boy Blowing on Coals''</ref> (ناپل).		</ref> به‌دنیا آمده بود. در [[ایتالیا]] هنر آموخت، و از حدود ۱۵۷۰ در رم به نقاشی پرداخت، و حدود ۱۵۷۷ در [[تولدو، شهر (اسپانیا)\|تولِدو]]<ref> Toledo</ref> اقامت گزید. تک‌چهره‌های باوقار و صحنه‌های دینی بسیار احساسی را با پیکرهایی درهم تابیده، و نوری وهم‌انگیز تصویر می‌کرد؛ همچون نقاشی ''خاکسپاری کُنت اورگاس''<ref>''The Burial of Count Orgaz'' </ref> (۱۵۸۶؛ کلیسای سان تومه<ref>Church of S Tomé </ref>، تولدو). پایداری پُرشورش در پویایی و حرکت، و اشتیاق آتشین‌اش در قدرت بیانگری، با دراز و کج‌ومعوج‌کردن پیکره‌ها، استفاده از رنگ‌های نامتعارف و دلهره‌انگیز، تضاد رنگی قرمز، زردِ لیمویی، سبز و آبی، و رنگمایه‌های کبود جسم انسان، تجسّم می‌یابند. ال گرکو ژرفانمایی و جلوه‌های عادی نورپردازی را وانهاد. اِل گرکو نزد راهبان یونانی، در جزیرۀ زادگاهش تمثال‌سازی سنّت بیزانسی<ref>Byzantine </ref> را آموخت، و بنا به عادت، نقاشی‌هایش را با حروف یونانی امضا می‌کرد. نقل است که در [[ونیز]] به شاگردی [[تیسین]]<ref>Titian </ref> درآمد، گرچه آثار آغازینش بیشتر از هنر [[باسانو، یاکوپو (ح ۱۵۱۰ـ۱۵۹۲)\|یاکوپو باسّانو]]<ref>Jacopo Bassano</ref> (ح ۱۵۱۰ـ ۱۵۹۲)، و [[تینتورتو\|تینتورِتّو]]<ref> Tintoretto </ref> متأثرند؛ امکان دارد که از آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio</ref> نیز تأثیر پذیرفته باشد. اِل گرِکو در ۱۵۷۷ بعد از یک اقامت شش‌ساله در رم، در تولدو سکونت گزید، و تا پایان عمر در آن شهر زیست. ویژگی دینی و معنوی آثارش پیوندی ناگسستنی بین او و فضای دوران، در آن مکان ـ پایتخت دینی یسوعیان<ref> Jesuits </ref> و جنبش ضد پروتستان<ref>Counter-Reformation </ref> ـ برقرار ساخت. چنین پیداست که هنرش تحسین عموم را برانگیخت و طالبان بسیار یافت، تا آن‌که با زوال اعتبار شهر در سال‌های بعدی، ال گرکو نیز در سال‌های آخر عمر با فقر دست‌به‌گریبان شد. آخرین دورۀ زندگی‌اش صرف ساختن تک‌چهره‌هایی با ویژگی‌های فردی ممتاز شد (این آثار، شُبهۀ نقص بینایی نقاش را مردود ساخت؛ درازنمایی‌های پیکره‌ها را در آثار او، به این نقصان نسبت می‌دادند). تابلوی ''کاردینال نینیو دِ گوارا''<ref>''Cardinal Niño de Guevara'' </ref> (موزۀ [[متروپولیتن (نیویورک)\|متروپولیتن]]<ref>Metropolitan Museum</ref>، [[نیویورک]]) از عالی‌ترین تک‌چهره‌سازی‌های اوست؛ یگانه منظره‌پردازی‌اش، ''نمایِ تولِدو''<ref>''View of Toledo'' </ref> (موزۀ متروپولیتن) نام دارد که آن هم انتخابی است از فضای طوفانی غیرمعمول و هیجان‌زا. شاید ال گرکو نخستین نقاشی باشد که از جلوه‌های اسرارآمیز و غنی سایه‌های حاصل از نور مصنوعی بهره گرفت؛ ازجمله در نقاشی ''پسری بر آتش زغالی می‌دَمَد''<ref>''Boy Blowing on Coals''</ref> (ناپل).

Nazanin در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۷

2024-09-17T08:27:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۱:		خط ۱:

	اِل گِرِکو (۱۵۴۱ـ ۱۶۱۴)(El Greco)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جعبه زندگینامه\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}اِل گِرِکو (۱۵۴۱ـ ۱۶۱۴)(El Greco)

	[[File:11463600.jpg\|thumb\|خاکسپاري کنت اورگاس]](نام اصلی: دومِنیکوس تئوتوکوپولوس<ref>Doménikos Theotokopoulos		[[File:11463600.jpg\|thumb\|خاکسپاري کنت اورگاس]](نام اصلی: دومِنیکوس تئوتوکوپولوس<ref>Doménikos Theotokopoulos

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِل گِرِکو (۱۵۴۱ـ ۱۶۱۴)(El Greco)

[[File:11463600.jpg|thumb|خاکسپاري کنت اورگاس]](نام اصلی: دومِنیکوس تئوتوکوپولوس<ref>Doménikos Theotokopoulos

</ref>) نقاش اسپانیایی. او را «یونانی» می‌خواندند، زیرا در جزیرۀ کرت<ref>Crete

</ref> به‌دنیا آمده بود. در ایتالیا هنر آموخت، و از حدود ۱۵۷۰ در رم به نقاشی پرداخت، و حدود ۱۵۷۷ در تولِدو<ref> Toledo</ref> اقامت گزید. تک‌چهره‌های باوقار و صحنه‌های دینی بسیار احساسی را با پیکرهایی درهم تابیده، و نوری وهم‌انگیز تصویر می‌کرد؛ همچون نقاشی ''خاکسپاری کُنت اورگاس''<ref>''The Burial of Count Orgaz'' </ref> (۱۵۸۶؛ کلیسای سان تومه<ref>Church of S Tomé </ref>، تولدو). پایداری پُرشورش در پویایی و حرکت، و اشتیاق آتشین‌اش در قدرت بیانگری، با دراز و کج‌ومعوج‌کردن پیکره‌ها، استفاده از رنگ‌های نامتعارف و دلهره‌انگیز، تضاد رنگی قرمز، زردِ لیمویی، سبز و آبی، و رنگمایه‌های کبود جسم انسان، تجسّم می‌یابند. ال گرکو ژرفانمایی و جلوه‌های عادی نورپردازی را وانهاد. اِل گرِکو نزد راهبان یونانی، در جزیرۀ زادگاهش تمثال‌سازیِ سنّت بیزانسی<ref>Byzantine </ref> را آموخت، و بنا به عادت، نقاشی‌هایش را با حروف یونانی امضا می‌کرد. نقل است که در ونیز به شاگردی تیسین<ref>Titian </ref> درآمد، گرچه آثار آغازینش بیشتر از هنر یاکوپو باسّانو<ref>Jacopo Bassano</ref> (ح ۱۵۱۰ـ ۱۵۹۲)، و تینتورِتّو<ref> Tintoretto </ref> متأثرند؛ امکان دارد که از آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio</ref> نیز تأثیر پذیرفته باشد. اِل گرِکو در ۱۵۷۷ بعد از یک اقامت شش‌ساله در رم، در تولدو سکونت گزید، و تا پایان عمر در آن شهر زیست. ویژگی دینی و معنوی آثارش پیوندی ناگسستنی بین او و فضای دوران، در آن مکان ـ پایتخت دینی یسوعیان<ref> Jesuits </ref> و جنبش ضد پروتستان<ref>Counter-Reformation </ref> ـ برقرار ساخت. چنین پیداست که هنرش تحسین عموم را برانگیخت و طالبان بسیار یافت، تا آن‌که با زوال اعتبار شهر در سال‌های بعدی، ال گرکو نیز در سال‌های آخر عمر با فقر دست‌به‌گریبان شد. آخرین دورۀ زندگی‌اش صرف ساختن تک‌چهره‌هایی با ویژگی‌های فردی ممتاز شد (این آثار، شُبهۀ نقص بینایی نقاش را مردود ساخت؛ درازنمایی‌های پیکره‌ها را در آثار او، به این نقصان نسبت می‌دادند). تابلوی ''کاردینال نینیو دِ گوارا''<ref>''Cardinal Niño de Guevara'' </ref> (موزۀ متروپولیتن<ref>Metropolitan Museum</ref>، نیویورک) از عالی‌ترین تک‌چهره‌سازی‌های اوست؛ یگانه منظره‌پردازی‌اش، ''نمایِ تولِدو''<ref>''View of Toledo'' </ref> (موزۀ متروپولیتن) نام دارد که آن هم انتخابی است از فضای طوفانی غیرمعمول و هیجان‌زا. شاید ال گرکو نخستین نقاشی باشد که از جلوه‌های اسرارآمیز و غنی سایه‌های حاصل از نور مصنوعی بهره گرفت؛ ازجمله در نقاشی ''پسری بر آتش زغالی می‌دَمَد''<ref>''Boy Blowing on Coals''</ref> (ناپل).

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]