ایرلند شمالی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۰

2025-07-07T06:40:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۰
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	\| شهر ها و آبادی های مهم =انتریم، داون، آرما، فِرْمَنِه، تیرون، و لاندِن‌دری، بلفاست		\| شهر ها و آبادی های مهم =انتریم، داون، آرما، فِرْمَنِه، تیرون، و لاندِن‌دری، بلفاست
	}}		}}
	[[پرونده:11681900.jpg\|بندانگشتی\|تالار شهرداری بلفاست، ایرلند شمالی]]		[[پرونده:11681900.jpg\|بندانگشتی\|تالار شهرداری بلفاست، ایرلند شمالی]]ایرلند شمالی (Northern Ireland)
	ایرلند شمالی (Northern Ireland)

	از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با 14,330 کیلومتر مربع مساحت و 1,910,543 نفر جمعیت (2022). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.		از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با 14,330 کیلومتر مربع مساحت و 1,910,543 نفر جمعیت (2022). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.

Shahraabi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۹

2025-07-07T06:39:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\| برخی بناهای مهم =		\| برخی بناهای مهم =
	\| شهر ها و آبادی های مهم =انتریم، داون، آرما، فِرْمَنِه، تیرون، و لاندِن‌دری، بلفاست		\| شهر ها و آبادی های مهم =انتریم، داون، آرما، فِرْمَنِه، تیرون، و لاندِن‌دری، بلفاست
	}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)		}}
			[[پرونده:11681900.jpg\|بندانگشتی\|تالار شهرداری بلفاست، ایرلند شمالی]]
			ایرلند شمالی (Northern Ireland)

	از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با 14,330 کیلومتر مربع مساحت و 1,910,543 نفر جمعیت (2022). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.		از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با 14,330 کیلومتر مربع مساحت و 1,910,543 نفر جمعیت (2022). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.

Shahraabi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۷

2025-07-07T05:57:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۷
خط ۷:		خط ۷:
	\| بخش =		\| بخش =
	\| موقعیت =شمال شرقی جزیرۀ ایرلند		\| موقعیت =شمال شرقی جزیرۀ ایرلند
	\| جمعیت =۱,~~۷۰۲~~,~~۶۰۰~~ نفر		\| جمعیت = 1,910,543 نفر (2022)
	\| مساحت =14,~~160~~		\| مساحت =14,330 کیلومتر مربع
	\| ارتفاع از سطح دریا =		\| ارتفاع از سطح دریا =
	\| تولیدات و صنایع مهم =		\| تولیدات و صنایع مهم =

Shahraabi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۱

2025-07-07T05:51:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۱
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)		}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)

	از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با ۱۴,~~۱۶۰~~ کیلومتر مربع مساحت و ۱,~~۷۰۲~~,~~۶۰۰~~ نفر جمعیت (~~۲۰۰۳~~). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.		از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با 14,330 کیلومتر مربع مساحت و 1,910,543 نفر جمعیت (2022). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.

Shahraabi در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۶

2025-07-07T05:46:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)		}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)

	از تقسیمات اداری ~~انگلستان،~~ در شمال شرقی جزیرۀ ایرلند<ref>Island of Ireland</ref>، با ۱۴,۱۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱,۷۰۲,۶۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از انتریم<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، آرما<ref>Armagh</ref>، فِرْمَنِه<ref>Fermanagh</ref>، تیرون<ref>Tyrone</ref>، و لاندِن‌دری<ref>Londonderry</ref>. بلفاست<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و ~~سیب‌زمینی،~~ پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و گردشگری. تا قرن ۱۷، مهاجران پروتستان انگلیسی، ساکنان کاتولیک منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از بریتانیای کبیر بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند ویلز و اسکاتلند از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.		از تقسیمات اداری [[انگلستان]]، در شمال شرقی جزیرۀ [[ایرلند]]<ref>Island of Ireland</ref>، با ۱۴,۱۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱,۷۰۲,۶۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از [[انتریم]]<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، [[آرما، بخش\|آرما]]<ref>Armagh</ref>، [[فرمنه\|فِرْمَنِه]]<ref>Fermanagh</ref>، [[تیرون]]<ref>Tyrone</ref>، و [[لاندن دری، بخش\|لاندِن‌دری]]<ref>Londonderry</ref>. [[بلفاست]]<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]]، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و [[گردشگری]]. تا قرن ۱۷، مهاجران [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] انگلیسی، ساکنان [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]] منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از [[بریتانیای کبیر]] بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند [[ویلز]] و [[اسکاتلند]] از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.

Shahraabi در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۸

2025-01-31T08:38:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6		{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
	\| کشور =انگلستان		\| کشور =انگلستان

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
| کشور =انگلستان
| نام فارسی =ایرلند شمالی
|نام لاتین =Northern Ireland
| استان =
| شهرستان =
| بخش =
| موقعیت =شمال شرقی جزیرۀ ایرلند
| جمعیت =۱,۷۰۲,۶۰۰ نفر
| مساحت =14,160
| ارتفاع از سطح دریا =
| تولیدات و صنایع مهم =
| برخی بناهای مهم =
| شهر ها و آبادی های مهم =انتریم، داون، آرما، فِرْمَنِه، تیرون، و لاندِن‌دری، بلفاست
}} ایرلند شمالی (Northern Ireland)

از تقسیمات اداری انگلستان، در شمال شرقی جزیرۀ ایرلند<ref>Island of Ireland</ref>، با ۱۴,۱۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱,۷۰۲,۶۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). بخش‌های (کاونتی‌های) آن عبارت‌اند از انتریم<ref>Antrim</ref>، داون<ref>Down</ref>، آرما<ref>Armagh</ref>، فِرْمَنِه<ref>Fermanagh</ref>، تیرون<ref>Tyrone</ref>، و لاندِن‌دری<ref>Londonderry</ref>. بلفاست<ref>Belfast</ref> مرکز آن است. ایرلند شمالی حدود ۱۷ درصد از خاک جزیرۀ ایرلند را شامل می‌شود و حدود ۳۱ درصد از جمعیت جزیرۀ مزبور را در خود جا داده است. ازجمله صنایع آن است: تولید جو و سیب‌زمینی، پرورش دام، نسّاجی، کشتی‌سازی، و گردشگری. تا قرن ۱۷، مهاجران پروتستان انگلیسی، ساکنان کاتولیک منطقه را مطیع خود کردند. سراسر ایرلند تا ۱۹۲۰ بخشی از بریتانیای کبیر بود تا این‌که در آن سال جزیرۀ مزبور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد. از ۳۲ کاونتی ایرلند، شش کاونتی مجموعاً به یکی از بخش‌های انگلستان تبدیل شدند (ایرلند شمالی) و ۲۶ کاونتی باقی‌مانده در ۱۹۲۲ ایرلند آزاد را تشکیل دادند که بعدها به جمهوری ایرلند<ref>Republic of Ireland</ref> موسوم شد. از آن زمان به‌بعد، اکثر اقلیت کاتولیک ایرلند شمالی خود را ایرلندی و اکثر جمعیت پروتستان آن خود را انگلیسی می‌دانند. کاتولیک‌های خواهان الحاق با جمهوری ایرلند را جمهوری‌خواه یا ملّی‌گرا و پروتستان‌های خواهان باقی‌ماندن در انگلستان را وحدت‌گرا یا طرفدار اتحاد می‌خوانند. از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ ایرلند شمالی با یک مجلس مستقل ادارۀ امور داخلی خود را برعهده داشت. پروتستان‌ها اکثریت نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دادند و همین امر موجب نارضایتی کاتولیک‌ها شد. ایرلند شمالی از اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تا اواسط دهۀ ۱۹۹۰ شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز بین دو گروه مزبور بوده است. در ۱۹۷۲ انگلستان مستقیماً ادارۀ امور ایرلند شمالی را برعهده گرفت. در مارس ۱۹۷۳، مردم ایرلند شمالی در یک همه‌پرسی شرکت کردند و حدود ۶۰ درصد از آنان به ابقای ایرلند شمالی در انگلستان رأی موافق دادند. در همه‌پرسی ۱۹۹۸، مردم جمهوری ایرلند با ۹۵ درصد آرا به هرگونه ادعای این کشور بر ایرلند شمالی خاتمه دادند و دولت انگلستان نیز پذیرفت که ایرلند شمالی نیز مانند ویلز و اسکاتلند از یک مجلس قانون‌گذاری مستقل برخوردار شود. پروتستان‌ها، ایرلند شمالی را آلستر می‌نامند، اما کاتولیک‌ها به‌ندرت این واژه را به‌کار می‌برند. اکثر کاتولیک‌ها آلستر را فقط برای اشاره به همان استان تاریخی ایرلند به‌کار می‌بردند.

 

----

[[Category:جغرافیای اروپا]] [[Category:جغرافیای انسانی بریتانیا]]