https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A8%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%87 2026-04-04T01:02:34Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%87&diff=2010203402&oldid=prev 2024-12-09T06:41:01Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>بابیه&lt;br /&gt; فرقه‌ای متأخر، نشأت گرفته از شیخیگری، بنیاد نهاده شده به دست سید علی محمد شیرازی، مشهور به باب. دعوی بابیت، که پیش از این [[احسایی، شیخ احمد (احسا ۱۱۶۶ـ مدینه ۱۲۴۱ق)|شیخ احمد احسایی]] و شاگردش [[رشتی، سید کاظم (رشت ۱۲۱۲ـ کربلا ۱۲۵۹ق)|سید کاظم رشتی]] آن را پنهانی طرح کرده بودند، با دعویِ باب، که خود را باب ِامام زمان (عج) خواند، علنی شد (۱۲۶۰ق) و در اندک‌ زمانی هجده تن از علمای [[شیخیه]]، معروف به حروف حیّ (به حساب ابجد ح=۸، ی=۱۰)، به باب گرویدند که ملاحسین بشرویه ملقب به باب‌الباب، قُرّة‌العین متخلص به طاهره، ملا محمدعلی بارفروش ملقب به قدوس، سید یحیی دارابی و ملا محمدعلی زنجانی از آن شمار بودند. عقاید باب و بابیگری به کوشش جماعت حروفِ حی در شهرها و نقاط مختلف ترویج و منتشر می‌شد. در دوره‌ای که باب زندانی شد، هر یک از اینان در مناطق مختلفی چون مازندران، نیریز و زنجان خروج کردند و رشته قیام‌هایی راه انداختند که هربار به دست قوای حکومتی فرو نشانده شد. پس از کشته‌شدن باب، که در اواخر عمر گامی فراتر نهاده و خود را مهدی موعود و نقطۀ اولی و مظهر الهی خوانده بود، بابیان به‌سبب خشونت بسیار دولت در دفع آن‌ها همواره درصدد شورش و قیام بودند، اما سوء‌قصد نافرجام آنان به ناصرالدین‌شاه قاجار سبب دستگیری و قتل‌عام آنان شد و بابی‌‌کُشی به سراسر ایران سرایت کرد و با شمع آجین کردن چند تن از معاریف بابیه و گرداندنِ آن‌ها در بازار تهران، بابیگری حکم الحاد یافت و گرویدن به آن موقوف شد. بعد از آن بزرگان بابیه چون میرزا یحیی صبح ازل و برادرش [[میرزا حسینعلی نوری|حسینعلی نوری]] ملقب به<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">&amp;nbsp;</del>[[بهاءالله|بهاء‌الله]] به عراق تبعید شدند، حسینعلی<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">&amp;nbsp;</del>خود را موعود باب و «من یُظْهِرُهُ الله» خواند (۱۲۸۰ق)، هرچند برادرش، میرزا یحیی، ادعای او را به‌شدت تکذیب کرد. به این‌ترتیب، بابیه به دو فرقۀ بهائیه و [[ازلیه]] منشعب شد. ظهور آیین باب و بابیگری را باید در اوضاع آشفتۀ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی‌آن روزگار ایران و اعتقاد مردم شیعی‌مذهب به ظهور امام زمان (عج) برای سامان دادن به این اوضاع، جست‌وجو کرد و به لحاظ تحول تاریخی آن را ادامۀ اخباریگری و شیخیگری دانست. نیز<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">&amp;nbsp;</del>← [[<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">بهاییت|</del>بهائیت]]؛ [[<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">باب_،_سید_علی_محمد_</del>(<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شیراز_۱۲۳۵ـ_تبریز_۱۲۶۶ق</del>)|باب، سیدعلی محمد]]&lt;br /&gt; &lt;!--12008800--&gt;</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>بابیه&lt;br /&gt; فرقه‌ای متأخر، نشأت گرفته از شیخیگری، بنیاد نهاده شده به دست سید علی محمد شیرازی، مشهور به باب. دعوی بابیت، که پیش از این [[احسایی، شیخ احمد (احسا ۱۱۶۶ـ مدینه ۱۲۴۱ق)|شیخ احمد احسایی]] و شاگردش [[رشتی، سید کاظم (رشت ۱۲۱۲ـ کربلا ۱۲۵۹ق)|سید کاظم رشتی]] آن را پنهانی طرح کرده بودند، با دعویِ باب، که خود را باب ِامام زمان (عج) خواند، علنی شد (۱۲۶۰ق) و در اندک‌ زمانی هجده تن از علمای [[شیخیه]]، معروف به حروف حیّ (به حساب ابجد ح=۸، ی=۱۰)، به باب گرویدند که ملاحسین بشرویه ملقب به باب‌الباب، قُرّة‌العین متخلص به طاهره، ملا محمدعلی بارفروش ملقب به قدوس، سید یحیی دارابی و ملا محمدعلی زنجانی از آن شمار بودند. عقاید باب و بابیگری به کوشش جماعت حروفِ حی در شهرها و نقاط مختلف ترویج و منتشر می‌شد. در دوره‌ای که باب زندانی شد، هر یک از اینان در مناطق مختلفی چون مازندران، نیریز و زنجان خروج کردند و رشته قیام‌هایی راه انداختند که هربار به دست قوای حکومتی فرو نشانده شد. پس از کشته‌شدن باب، که در اواخر عمر گامی فراتر نهاده و خود را مهدی موعود و نقطۀ اولی و مظهر الهی خوانده بود، بابیان به‌سبب خشونت بسیار دولت در دفع آن‌ها همواره درصدد شورش و قیام بودند، اما سوء‌قصد نافرجام آنان به ناصرالدین‌شاه قاجار سبب دستگیری و قتل‌عام آنان شد و بابی‌‌کُشی به سراسر ایران سرایت کرد و با شمع آجین کردن چند تن از معاریف بابیه و گرداندنِ آن‌ها در بازار تهران، بابیگری حکم الحاد یافت و گرویدن به آن موقوف شد. بعد از آن بزرگان بابیه چون میرزا یحیی صبح ازل و برادرش [[میرزا حسینعلی نوری|حسینعلی نوری]] ملقب به [[بهاءالله|بهاء‌الله]] به عراق تبعید شدند، حسینعلی خود را موعود باب و «من یُظْهِرُهُ الله» خواند (۱۲۸۰ق)، هرچند برادرش، میرزا یحیی، ادعای او را به‌شدت تکذیب کرد. به این‌ترتیب، بابیه به دو فرقۀ بهائیه و [[ازلیه]] منشعب شد. ظهور آیین باب و بابیگری را باید در اوضاع آشفتۀ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی‌آن روزگار ایران و اعتقاد مردم شیعی‌مذهب به ظهور امام زمان (عج) برای سامان دادن به این اوضاع، جست‌وجو کرد و به لحاظ تحول تاریخی آن را ادامۀ اخباریگری و شیخیگری دانست. نیز ← [[بهائیت]]؛ [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">باب، سید علی محمد </ins>(<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شیراز ۱۲۳۵ـ تبریز ۱۲۶۶ق</ins>)|باب، سیدعلی محمد]]&lt;br /&gt; &lt;!--12008800--&gt;</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]]  </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]]  </div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:فرق و مذاهب]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:فرق و مذاهب]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%87&diff=2010082564&oldid=prev 2020-07-22T08:14:07Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>بابیه&lt;br /&gt; فرقه‌ای متأخر، نشأت گرفته از شیخیگری، بنیاد نهاده شده به دست سید علی محمد شیرازی، مشهور به باب. دعوی بابیت، که پیش از این [[احسایی، شیخ احمد (احسا ۱۱۶۶ـ مدینه ۱۲۴۱ق)|شیخ احمد احسایی]] و شاگردش [[رشتی، سید کاظم (رشت ۱۲۱۲ـ کربلا ۱۲۵۹ق)|سید کاظم رشتی]] آن را پنهانی طرح کرده بودند، با دعویِ باب، که خود را باب ِامام زمان (عج) خواند، علنی شد (۱۲۶۰ق) و در اندک‌ زمانی هجده تن از علمای [[شیخیه]]، معروف به حروف حیّ (به حساب ابجد ح=۸، ی=۱۰)، به باب گرویدند که ملاحسین بشرویه ملقب به باب‌الباب، قُرّة‌العین متخلص به طاهره، ملا محمدعلی بارفروش ملقب به قدوس، سید یحیی دارابی و ملا محمدعلی زنجانی از آن شمار بودند. عقاید باب و بابیگری به کوشش جماعت حروفِ حی در شهرها و نقاط مختلف ترویج و منتشر می‌شد. در دوره‌ای که باب زندانی شد، هر یک از اینان در مناطق مختلفی چون مازندران، نیریز و زنجان خروج کردند و رشته قیام‌هایی راه انداختند که هربار به دست قوای حکومتی فرو نشانده شد. پس از کشته‌شدن باب، که در اواخر عمر گامی فراتر نهاده و خود را مهدی موعود و نقطۀ اولی و مظهر الهی خوانده بود، بابیان به‌سبب خشونت بسیار دولت در دفع آن‌ها همواره درصدد شورش و قیام بودند، اما سوء‌قصد نافرجام آنان به ناصرالدین‌شاه قاجار سبب دستگیری و قتل‌عام آنان شد و بابی‌‌کُشی به سراسر ایران سرایت کرد و با شمع آجین کردن چند تن از معاریف بابیه و گرداندنِ آن‌ها در بازار تهران، بابیگری حکم الحاد یافت و گرویدن به آن موقوف شد. بعد از آن بزرگان بابیه چون میرزا یحیی صبح ازل و برادرش [[میرزا حسینعلی نوری|حسینعلی نوری]] ملقب به&amp;nbsp;[[بهاءالله|بهاء‌الله]] به عراق تبعید شدند، حسینعلی&amp;nbsp;خود را موعود باب و «من یُظْهِرُهُ الله» خواند (۱۲۸۰ق)، هرچند برادرش، میرزا یحیی، ادعای او را به‌شدت تکذیب کرد. به این‌ترتیب، بابیه به دو فرقۀ بهائیه و [[ازلیه]] منشعب شد. ظهور آیین باب و بابیگری را باید در اوضاع آشفتۀ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی‌آن روزگار ایران و اعتقاد مردم شیعی‌مذهب به ظهور امام زمان (عج) برای سامان دادن به این اوضاع، جست‌وجو کرد و به لحاظ تحول تاریخی آن را ادامۀ اخباریگری و شیخیگری دانست. نیز&amp;nbsp;← [[بهاییت|بهائیت]]؛ [[باب_،_سید_علی_محمد_(شیراز_۱۲۳۵ـ_تبریز_۱۲۶۶ق)|باب، سیدعلی محمد]]&lt;br /&gt; &lt;!--12008800--&gt;<br /> <br /> [[Category:دین اسلام]] <br /> [[Category:فرق و مذاهب]]</div>

Shahraabi