بانو (فیلم) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۶

2025-09-18T19:16:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۶
خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا ~~(تهران ۱۳۳۷ش)~~\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.

Nazanin در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۹

2025-08-16T08:19:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۲:		خط ۲:
	بانو (فیلم) Banoo (movie)		بانو (فیلم) Banoo (movie)

	فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377ش (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377ش) [[اسکندری، عبدالله\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر ~~(شیراز ۱۳۳۳ش)~~\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.		فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377ش (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377ش) [[اسکندری، عبدالله\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.

Nazanin در ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۶

2025-08-12T16:36:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۶
خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما ~~(تهران ۱۳۴۹ش)~~\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.

Mohammadi3 در ‏۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲

2025-08-01T15:22:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود ~~(تهران ۱۳۳۰ش)~~\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.

Mohammadi3 در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۹

2025-06-28T17:39:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۹
خط ۲:		خط ۲:
	بانو (فیلم) Banoo (movie)		بانو (فیلم) Banoo (movie)

	فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال ~~1377~~ (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (~~1377~~) [[اسکندری، عبدالله ~~(تهران ۱۳۲۴ش)~~\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر (شیراز ۱۳۳۳ش)\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.		فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377ش (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377ش) [[اسکندری، عبدالله\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر (شیراز ۱۳۳۳ش)\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.

Mohammadi3 در ‏۳ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۲

2025-06-03T07:52:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۲
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری		چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری

	بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ [[خیرآبادی، حمیده ~~(رشت ۱۳۰۳ ـ تهران ۱۳۸۹ش)~~\|حمیده خیرآبادی]]؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]		بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ [[خیرآبادی، حمیده\|حمیده خیرآبادی]]؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]

Mohammadi3 در ‏۲ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۰

2025-06-02T05:20:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042152314.jpg\|جایگزین=پوستر فیلم\|بندانگشتی\|پوستر فیلم]]		[[پرونده:2042152314.jpg\|جایگزین=پوستر فیلم\|بندانگشتی\|پوستر فیلم]]
	Banoo (movie)		بانو (فیلم) Banoo (movie)

	فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[اسکندری، عبدالله (تهران ۱۳۲۴ش)\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر (شیراز ۱۳۳۳ش)\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.		فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[اسکندری، عبدالله (تهران ۱۳۲۴ش)\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر (شیراز ۱۳۳۳ش)\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.
خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس ~~(کرمان ۱۳۲۰ش)~~\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.


خط ۳۳:		خط ۳۳:

	بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ [[خیرآبادی، حمیده (رشت ۱۳۰۳ ـ تهران ۱۳۸۹ش)\|حمیده خیرآبادی]]؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]		بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ [[خیرآبادی، حمیده (رشت ۱۳۰۳ ـ تهران ۱۳۸۹ش)\|حمیده خیرآبادی]]؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]



	----		----

Nazanin در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۰

2025-05-20T13:00:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[فردوس ~~کاویانی~~ (کرمان ۱۳۲۰ش)\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله ~~(تهران ۱۳۰۳ش)~~\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی ~~(قم ۱۳۲۴ش)~~\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[کاویانی، فردوس (کرمان ۱۳۲۰ش)\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.


خط ۳۲:		خط ۳۲:
	چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری		چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری

	بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ حمیده ~~خیرآبادی؛~~ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]		بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ [[خیرآبادی، حمیده (رشت ۱۳۰۳ ـ تهران ۱۳۸۹ش)\|حمیده خیرآبادی]]؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]
	----		----

Nazanin در ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵

2025-05-08T07:35:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	Banoo (movie)		Banoo (movie)

	فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها ~~امكان~~ نمایشش فراهم نیامد تا این كه در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به ~~اكران~~ عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است كه: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت ~~شكل~~ گرفته ~~كه شكل~~ مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی كه در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن ~~كار~~ ساده‌ای نیست و همه كس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.		فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[مهرجویی، داریوش\|داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امکان نمایشش فراهم نیامد تا این که در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اکران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است که: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شکل گرفته که شکل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی که در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن کار ساده‌ای نیست و همه کس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[اسکندری، عبدالله (تهران ۱۳۲۴ش)\|عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[خیراندیش، گوهر (شیراز ۱۳۳۳ش)\|گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.


خط ۸:		خط ۸:
	'''خلاصه‌ی داستان'''		'''خلاصه‌ی داستان'''

	داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود كه محمود ([[خسرو ~~شکیبایی~~\|خسرو ~~شكیبایی~~]])، شوهر مریم بانو ([[بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یك زن جوان مطلقه همسرش را ~~ترك می‌كند~~ و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو كه زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، ~~كرمعلی~~ باغبان همسایه ([[فردوس کاویانی (کرمان ۱۳۲۰ش)\|فردوس ~~كاویانی~~]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را كه اتاق محل ~~سكونتشان~~ را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت ~~می‌كند~~ و هاجر را برای مداوا پیش ~~دكتر~~ حسام، دوست قدیمی‌اش ([[محمود ~~کلاری~~ (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود ~~كلاری~~]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[سیما تیرانداز]])، كه با 2 فرزندش از ~~اراك~~ به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[عزت الله ~~انتظامی~~\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند كه مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ~~ترك می‌كند~~. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده ~~می‌كند~~ و یك تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به ~~كمك شریكش~~ ([[فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو كه شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با ~~انكار~~ قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی كه بانو چند روز خود را در اتاق زندانی ~~كرده~~ و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی ~~كردن~~ خانه به دست قربان‌سالار و ~~شریكش~~ ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را ~~كاملا~~ به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو كه بیمار و ضعیف شده، تعریف ~~می‌كند كه~~ چه طور زن مورد علاقه‌اش در یك فرصت مناسب او را ~~ترك كرد~~. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ ~~دكتر~~ حسام می‌رود و به ~~كمك~~ او قربان‌سالار را كه از ~~كمردرد~~ می‌نالد، به بیمارستان منتقل ~~می‌كند~~. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ~~ترك می‌كنند~~ تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست كه خانه را ~~ترك~~ می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت ~~می‌كند~~.		داستان فیلم بانو از آن‌جا شروع می‌شود که محمود ([[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)\|خسرو شکیبایی]])، شوهر مریم بانو ([[فرهی، بیتا (تهران ۱۳۳۷ش)\|بیتا فرهی]])، برای پیوستن به یک زن جوان مطلقه همسرش را ترک می‌کند و به امارات متحده عربی می‌رود. بانو که زنی عرفان‌دوست و اهل مطالعه است از روی دلسوزی و برای یافتن همدم، کرمعلی باغبان همسایه ([[فردوس کاویانی (کرمان ۱۳۲۰ش)\|فردوس کاویانی]]) و هاجر همسر مریض احوال باردارش (گوهر خیراندیش) را که اتاق محل سکونتشان را از دست داده‌اند، به خانه‌ی خود دعوت می‌کند و هاجر را برای مداوا پیش دکتر حسام، دوست قدیمی‌اش ([[کلاری، محمود (تهران ۱۳۳۰ش)\|محمود کلاری]]) می‌برد. به تدریج همسر برادر هاجر، شیرین ([[تیرانداز، سیما (تهران ۱۳۴۹ش)\|سیما تیرانداز]])، که با 2 فرزندش از اراک به تهران آمده و پدر هاجر، قربان‌سالار ([[انتظامی، عزت الله (تهران ۱۳۰۳ش)\|عزت‌الله انتظامی]])، نیز به آنها ملحق می‌شوند و چنان اختیار خانه را در دست می‌گیرند که مستخدمه‌ی خانه آن‌جا را ترک می‌کند. قربان‌سالار از اعتماد بانو سوء‌استفاده می‌کند و یک تخته فرش و چند گلدان عتیقه را به کمک شریکش ([[اویسی، فتحعلی (قم ۱۳۲۴ش)\|فتحعلی اویسی]]) می‌رباید و در ازای بدهی‌اش به او می‌دهد. بانو که شاهد سرقت است، به شدت عصبی می‌شود و وقتی با انکار قربان‌سالار و هاجر روبه‌رو می‌شود، به اتاقش پناه می‌برد و در را به روی خود می‌بندد. در حالی که بانو چند روز خود را در اتاق زندانی کرده و لب به غذا نمی‌زند و از سوی دیگر خالی کردن خانه به دست قربان‌سالار و شریکش ادامه دارد، محمود از مسافرت برمی‌گردد و خانه را کاملا به هم ریخته می‌یابد. او برای بانو که بیمار و ضعیف شده، تعریف می‌کند که چه طور زن مورد علاقه‌اش در یک فرصت مناسب او را ترک کرد. و احتمالا طبق نقشه قبلی به‌ سراغ مرد دیگری رفته است. محمود به سراغ دکتر حسام می‌رود و به کمک او قربان‌سالار را که از کمردرد می‌نالد، به بیمارستان منتقل می‌کند. هاجر نیز برای زایمان به بیمارستان می‌رود و بقیه‌ی میهمانان به تدریج خانه را ترک می‌کنند تا نوسازی آغاز شود؛ اما حالا این بانوست که خانه را ترک می‌گوید و به دیاری دیگر عزیمت می‌کند.


خط ۱۴:		خط ۱۴:
	'''برخی از عوامل تولید و بازیگران'''		'''برخی از عوامل تولید و بازیگران'''

	نویسنده و ~~كارگردان~~: داریوش مهرجویی		نویسنده و کارگردان: داریوش مهرجویی

	~~تهیه‌كننده~~: مجید مدرسی؛ محمدمهدی دادگو		تهیه‌کننده: مجید مدرسی؛ محمدمهدی دادگو

	مدیر فیلم‌برداری: تورج منصوری		مدیر فیلم‌برداری: تورج منصوری
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	طراح صحنه: فریال بهزاد		طراح صحنه: فریال بهزاد

	طراح لباس: ژیلا مهرجویی		طراح لباس: [[مهرجویی، ژیلا (۱۳۲۴ـ۱۳۹۲ش)\|ژیلا مهرجویی]]

	موسیقی: ناصر چشم‌آذر		موسیقی: ناصر چشم‌آذر
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	صدابردار: اصغر شاهوردی		صدابردار: اصغر شاهوردی

	چهره‌پرداز: عبدالله ~~اسكندری~~		چهره‌پرداز: عبدالله اسکندری

	بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو ~~شكیبایی؛~~ گوهر خیراندیش؛ حمیده خیرآبادی؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس ~~كاویانی؛~~ سیما تیرانداز؛ محمود ~~كلاری؛~~ ملیحه نصیری؛ جلال مقدم		بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شکیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ حمیده خیرآبادی؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس کاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود کلاری؛ ملیحه نصیری؛ [[مقدم، جلال (نیشابور ۱۳۰۸ـ۱۳۷۵ش)\|جلال مقدم]]
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۳۳

2023-11-25T17:33:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	Banoo (movie)		Banoo (movie)

	فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، [[سارا (سینما)\|سارا]]، ''[[پری (فیلم)\|پری]]'' و ''[[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ~~سارا~~ در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امكان نمایشش فراهم نیامد تا این كه در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اكران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است كه: «فیلم درواقع بر مبنای ~~سلوك~~ یا فرایند فردانیت شكل گرفته كه شكل مدرن ~~سلوك~~ و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی كه در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن كار ساده‌ای نیست و همه كس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.		فیلم بلند سینمایی ساخته‌ی [[داریوش مهرجویی]]. مهرجویی به عنوان کارگردان و نویسنده این فیلم را در سال 1370 تولید کرده است. یکی از فیلم‌های چهارگانه‌ی کارگردان (''بانو''، ''[[سارا (سینما)\|سارا]]، [[پری (فیلم)\|پری]] و [[لیلا (فیلم)\|لیلا]])'' است که به جست‌وجو در لایه‌های پنهان روح آدمی می‌پردازد و وابستگی‌های درونی انسان را آشکار می‌سازد. ''بانو'' در [[دهمین دوره جشنواره فیلم فجر\|جشنواره‌ی دهم فیلم فجر]] به نمایش درآمد و تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت، ولی به خاطر برخی سوء برداشت‌ها امكان نمایشش فراهم نیامد تا این كه در سال 1377 (یعنی هفت سال پس از تولید) رفع توقیف شد و به اكران عمومی رسید. مهرجویی درباره‌ی غایت معنایی این فیلم گفته است كه: «فیلم درواقع بر مبنای سلوک یا فرایند فردانیت شكل گرفته كه شكل مدرن سلوک و مقامات عرفانی شرق است؛ گذر از مراحل برزخی كه در آن برای رسیدن به فردانیت یا تفرد ناب وجودی باید رنج بسیار برد و پوست انداخت و این پوست انداختن كار ساده‌ای نیست و همه كس هم از عهده‌اش برنمی‌آید.» در دوره‌ی دوم جشن خانه‌ی سینما (1377) [[عبدالله اسکندری]] برای چهره‌پردازی بانو و [[گوهر خیراندیش]] (بازیگر نقش دوم زن) برای بازی‌اش تندیس جشنواره را دریافت کرده‌اند.


خط ۱۱:		خط ۱۱:


	'''عوامل ~~فیلم~~'''
			'''برخی از عوامل تولید و بازیگران'''

	نویسنده و كارگردان: داریوش مهرجویی		نویسنده و كارگردان: داریوش مهرجویی

	تهیه‌كننده: مجید مدرسی؛ محمدمهدی دادگو		تهیه‌كننده: مجید مدرسی؛ محمدمهدی دادگو

	بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شكیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ حمیده خیرآبادی؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس كاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود كلاری؛ ملیحه نصیری؛ جلال مقدم

	مدیر فیلم‌برداری: تورج منصوری		مدیر فیلم‌برداری: تورج منصوری
خط ۳۲:		خط ۳۱:

	چهره‌پرداز: عبدالله اسكندری		چهره‌پرداز: عبدالله اسكندری

			بازیگران: بیتا فرهی؛ عزت‌الله انتظامی؛ خسرو شكیبایی؛ گوهر خیراندیش؛ حمیده خیرآبادی؛ فتحعلی اویسی؛ فردوس كاویانی؛ سیما تیرانداز؛ محمود كلاری؛ ملیحه نصیری؛ جلال مقدم
	----		----