https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1 2026-06-24T13:09:05Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010293309&oldid=prev 2026-06-02T04:58:28Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۵۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:42384203.jpg|بندانگشتی|<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">380x380پیکسل|از راست به چپ: </del>عیسی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">و عبدالله </del>امیدوار]]</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:42384203<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">-2</ins>.jpg|بندانگشتی|عیسی امیدوار]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[پرونده:42384203-3.jpg|بندانگشتی|عبدالله امیدوار]]</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 2 دی 1308 – همانجا 19 اردیبهشت 1405ش) و عبدالله امیدوار (تهران 1310 – شیلی 23 تیر 1401ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و شماری از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در کشور از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیاء و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند. این دو برادر نخستین مسافران آسیایی قطب جنوب و قطب شمال بودند.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 2 دی 1308 – همانجا 19 اردیبهشت 1405ش) و عبدالله امیدوار (تهران 1310 – شیلی 23 تیر 1401ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و شماری از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در کشور از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیاء و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند. این دو برادر نخستین مسافران آسیایی قطب جنوب و قطب شمال بودند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> </table>

Nazanin https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010293304&oldid=prev 2026-06-01T19:23:53Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۳</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[پرونده:42384203.jpg|بندانگشتی|380x380پیکسل|از راست به چپ: عیسی و عبدالله امیدوار]]</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010293302&oldid=prev 2026-06-01T19:21:49Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۲۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{تاریخ تولد|۱۳۰۸|۱۰|۲|گاه‌شمار=خورشیدی}} </del>– همانجا <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{تاریخ مرگ|١۴٠۵|٢|١٩|گاه‌شمار=خورشیدی}}ش</del>) و عبدالله امیدوار (تهران <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{تاریخ تولد|۱۳۱۰|||گاه‌شمار=خورشیدی}} </del>– شیلی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{تاریخ مرگ|۱۴۰۱|۴|۲۳|گاه‌شمار=خورشیدی}}ش</del>)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و شماری از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در کشور از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیاء و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند. این دو برادر نخستین مسافران آسیایی قطب جنوب و قطب شمال بودند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">2 دی 1308 </ins>– همانجا <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">19 اردیبهشت 1405ش</ins>) و عبدالله امیدوار (تهران <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">1310 </ins>– شیلی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">23 تیر 1401ش</ins>)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و شماری از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در کشور از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیاء و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند. این دو برادر نخستین مسافران آسیایی قطب جنوب و قطب شمال بودند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010293301&oldid=prev 2026-06-01T19:19:39Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۹</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[تهران، شهر</del>|<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تهران]] 1308ش - </del>) و عبدالله امیدوار (تهران <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">1311ش</del>)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">قسمت‌هایی </del>از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">این </del>چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ایران </del>از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">اشیا </del>و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تهران {{تاریخ تولد|۱۳۰۸|۱۰|۲|گاه‌شمار=خورشیدی}} – همانجا {{تاریخ مرگ|١۴٠۵|٢|١٩</ins>|<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">گاه‌شمار=خورشیدی}}ش</ins>) و عبدالله امیدوار (تهران <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{تاریخ تولد|۱۳۱۰|||گاه‌شمار=خورشیدی}} – شیلی {{تاریخ مرگ|۱۴۰۱|۴|۲۳|گاه‌شمار=خورشیدی}}ش</ins>)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شماری </ins>از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کشور </ins>از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در [[قطب شمال]]، و زندگی با مردم [[اسکیموها|اسکیمو]] در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به [[قطب جنوب]] بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور [[شیلی]] به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">اشیاء </ins>و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی [[کاخ سعدآباد|سعدآباد]] به نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی [[وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی]] دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند. <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">این دو برادر نخستین مسافران آسیایی قطب جنوب و قطب شمال بودند.</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">----</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189968&oldid=prev 2024-10-01T08:19:03Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۹</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار ([[تهران، شهر|تهران]] 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شمال، </del>و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌نام </del>«موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار ([[تهران، شهر|تهران]] 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در [[کوهنوردی]] بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به [[ترکیه]] و از جنوب آن کشور به [[سوریه]] و [[عراق]] رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه [[موتورسیکلت]] (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور [[افغانستان]]، آغاز کردند. آن‌ها در [[فرانسه]] پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق [[کویت]] و [[عربستان سعودی]] و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به [[مکه]] و [[مدینه]] راه یافتند و پس از عبور از [[دریای سرخ]] به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ [[افریقا، قاره|افریقا]] به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>قطب <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">شمال]]، </ins>و زندگی با مردم <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[اسکیموها|</ins>اسکیمو<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>قطب جنوب<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>شیلی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[کاخ </ins>سعدآباد<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">|سعدآباد]] به نام </ins>«موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189963&oldid=prev 2024-10-01T08:08:12Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">افغانستان، </del>آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[تهران، شهر|</ins>تهران<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>کوهنوردی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>ترکیه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و از جنوب آن کشور به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>سوریه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>عراق<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>موتورسیکلت<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[افغانستان]]، </ins>آغاز کردند. آن‌ها در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>فرانسه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>کویت<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>عربستان سعودی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مکه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مدینه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>راه یافتند و پس از عبور از <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>دریای سرخ<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[افریقا، قاره|</ins>افریقا<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ایران - اشخاص (سایر عوامل)]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189939&oldid=prev 2024-10-01T07:33:00Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۳</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l5">خط ۵:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۵:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اشخاص <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ایران</del>]]</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ایران - </ins>اشخاص <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(سایر عوامل)</ins>]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189938&oldid=prev 2024-10-01T07:32:15Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌وسیلۀ </del>دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به وسیلۀ </ins>دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردی]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جهانگردان]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سینما]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اشخاص ایران]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اشخاص ایران]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189933&oldid=prev 2024-10-01T07:26:00Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۶</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l2">خط ۲:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به‌وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به پایان رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران به همراه می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش به عنوان مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به‌وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و به چاپ رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[رده:جهانگردی]]</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[رده:جهانگردان]]</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[رده:سینما]]</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[رده:اشخاص ایران]]</ins></div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1&diff=2010189823&oldid=prev 2024-10-01T05:51:25Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>برادران امیدوار</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌پایان </del>رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌همراه </del>می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌عنوان </del>مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به‌وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به‌چاپ </del>رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>عیسی امیدوار (تهران 1308ش - ) و عبدالله امیدوار (تهران 1311ش)؛ جهانگردان و نخستین مستندسازان ایرانی. دوره‌های ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به پایان </ins>رساندند. مادر این دو برادر علاقۀ بسیار به سفر داشت و آن‌ها را همیشه در سفرهای داخل ایران <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به همراه </ins>می‌برد و این امر موجب شد که آنان سفر را از نوجوانی، ابتدا در ایران و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی به سرزمین‌های دور، آغاز کنند. عیسی عضو فعال در کوهنوردی بود و بیشتر قله‌های ایران را فتح و قسمت‌هایی از غارهای موجود در ایران را کشف کرده بود. وی در 1331ش <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به عنوان </ins>مربی صخره‌نوردی در ایران، به آموزش فنون مختلف آن اشتغال داشت. این دو برادر ضمن اجرای این چنین برنامه‌هایی در نقاط مختلف ایران، علاقۀ بسیاری به مطالعه و بررسی زندگی اقوام بومی و چادرنشین‌ها و ایلات موجود در ایران از خود نشان می‌دادند، تا بدان‌جا که به کشف مردم بومیِ سرزمین‌های دور در نقاط مختلف جهان نیز علاقه‌مند شدند. پس از سه سال برنامه‌ریزی برای سفر، ابتدا عیسی به‌تنهایی و به‌وسیلۀ دوچرخه عازم سفر شد و از طریق مرز بازرگان به ترکیه و از جنوب آن کشور به سوریه و عراق رفت و چهار ماه بعد به تهران بازگشت. عبدالله نیز هم‌زمان با دوچرخه به دور ایران رکاب زد، و این تجربه‌ای بزرگ برای استقامت برادران امیدوار برای سفر جهانی آنان بود. آن دو در پاییز 1333ش، سفر هفت‌سالۀ خود را به‌وسیلۀ دو دستگاه موتورسیکلت (از نوع ماچلس، 500cc) همراه با وسایل و تجهیزات به‌سمت مشرق‌زمین و آسیای کهن، ابتدا از کشور افغانستان، آغاز کردند. آن‌ها در فرانسه پس از تهیۀ یک دستگاه اتومبیل سیتروئن دوسیلندر، از طریق کویت و عربستان سعودی و عبور از حاشیۀ ربع‌الخالی به مکه و مدینه راه یافتند و پس از عبور از دریای سرخ به‌مدت سه سال در گوشه‌وکنار قارۀ افریقا به مطالعه و بررسی زندگی چندین قبیله، ازجمله قبیلۀ «پیگمه» در قلب جنگل‌های کنگو، و پیدایش انسان در این قاره پرداختند. در سفر خود به قارۀ امریکا، به‌مدت سه سال در قطب شمال، و زندگی با مردم اسکیمو در شرایط سرمای 60درجۀ سانتی‌گراد زیر صفر، و سپس تا جنوبی‌ترین سرزمین‌های امریکای جنوبی (سرزمین آتش) پیش رفتند و در این مدت دربارۀ نخستین انسان‌هایی که در حدود 30هزار سال پیش به قارۀ امریکا دست یافتند و در آن‌جا ماندگار شدند، به پژوهش و بررسی پرداختند، و بیش از شش‌ماه در دشوارترین منطقۀ استوایی جنگل‌های آمازون و در میان عقب‌مانده‌ترین قبایل «یاگوا» و مردمِ خطرناک قبیلۀ «جیوارو» زیستند. آخرین سفر این دو برادر به قطب جنوب بود که به‌همراه گروه علمی تحقیقی کشور شیلی به‌مدت دو ماه انجام شد. به این ترتیب، برادران پرشورِ جست‌وجوگر عزم کردند تا جهان را با تمام پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن زمان که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود، آن‌ها با ماجراجویی خویش، صحراهای سوزان عربستان و افریقا تا جنگل‌های انبوه آمازون، از قطب شمال تا قطب جنوب، قارۀ استرالیا و زندگی با بومیان اصیل استرالیا و سراسر خشکی‌های سیارۀ ما را درنوردیدند و زندگی با ابتدایی‌ترین اقوام و ملل دیگر را در سخت‌ترین شرایط اقلیمی، تجربه کردند و به مطالعه و پژوهش پرداختند. حاصل این سفرهای پرمخاطره، عکس‌ها، فیلم‌ها، اشیا و لوازم مربوط به قبایل و اقوام گوناگون بود که، بازتاب‌دهندۀ غنا، پیچیدگی و گونه‌گونی فرهنگ‌های قومی و قبیله‌ای بشری است، و هم‌اکنون در مجموعۀ فرهنگی ـ تاریخی سعدآباد به‌نام «موزۀ برادران امیدوار» در معرض دید عموم قرار دارد. از آن‌جا که برادران امیدوار به‌عنوان نخستین مستندسازان ایرانی شناخته شدند، نشان این افتخار را در 1381ش از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کردند. برادران امیدوار در شهرهای بزرگ کشورهای جهان با رؤسای جمهور، نخست‌وزیران و شخصیت‌های بزرگ فرهنگی و هنری ملاقات کردند، که امضا و نوشته‌های جالبی از این شخصیت‌ها در آلبوم نفیسی در این موزه قرار دارد. بسیاری از دانشگاه‌های معتبر جهان از این دو برادر دعوت به‌عمل آوردند و سخنرانی‌ها و نمایش فیلم‌های مستند آنان را مورد توجه قرار دادند و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به چاپ </ins>رساندند. در 1343ش، سفرنامۀ برادران امیدوار، تهیه، تدوین و انتشار یافت و به چاپ چهارم رسید. پس از بازگشت از سفر، فیلم مستند آنان در سینماهای تهران و همۀ شهرستان‌های ایران به نمایش گذاشته شد و مردم ایران از نمایش این فیلم استقبال فراوان کردند.</div></td></tr> </table>

Mohammadi3