تیه پولو، جووانی باتیستا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶

2026-06-16T07:46:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰م)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =جووانی باتیستا تیه پولو		\|عنوان =جووانی باتیستا تیه پولو
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>		}}تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰م)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br><p>
	[[پرونده:Giovanni Battista Tiepolo - The Meeting of Anthony and Cleopatra (detail) - WGA22306.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی و کلئوپاترا اثر جووانی باتیستا تیه پولو]]		[[پرونده:Giovanni Battista Tiepolo - The Meeting of Anthony and Cleopatra (detail) - WGA22306.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی و کلئوپاترا اثر جووانی باتیستا تیه پولو]]

	نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و [[مادرید، شهر\|مادرید]] به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در [[ونیز]] و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲م برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg </ref> به [[آلمان]] رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲م) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶م) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲م [[کارلوس سوم]]<ref>Charles III </ref> او را به [[اسپانیا]] دعوت کرد. تا ۱۷۷۰م در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از [[منگس، آنتون ~~رافایل (۱۷۲۸ـ۱۷۷۹)~~\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر [[ریتچی، سباستیانو (۱۶۵۹ـ۱۷۳۴)\|سباستیانو ریتچی]]<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷م) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴م) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->		نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و [[مادرید، شهر\|مادرید]] به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در [[ونیز]] و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲م برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg </ref> به [[آلمان]] رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲م) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶م) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲م [[کارلوس سوم]]<ref>Charles III </ref> او را به [[اسپانیا]] دعوت کرد. تا ۱۷۷۰م در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از [[منگس، آنتون رافائل\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر [[ریتچی، سباستیانو (۱۶۵۹ـ۱۷۳۴)\|سباستیانو ریتچی]]<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷م) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴م) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->

Nazanin در ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۷

2024-10-12T09:07:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Giovanni Battista Tiepolo - The Meeting of Anthony and Cleopatra (detail) - WGA22306.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی و کلئوپاترا اثر جووانی باتیستا تیه پولو]]
	تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰م)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>		تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰م)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
خط ۲۹:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}<p>		}}<p>
			[[پرونده:Giovanni Battista Tiepolo - The Meeting of Anthony and Cleopatra (detail) - WGA22306.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی و کلئوپاترا اثر جووانی باتیستا تیه پولو]]

	نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و [[مادرید، شهر\|مادرید]] به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در [[ونیز]] و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲م برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg </ref> به [[آلمان]] رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲م) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶م) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲م [[کارلوس سوم]]<ref>Charles III </ref> او را به [[اسپانیا]] دعوت کرد. تا ۱۷۷۰م در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از [[منگس، آنتون رافایل (۱۷۲۸ـ۱۷۷۹)\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر [[ریتچی، سباستیانو (۱۶۵۹ـ۱۷۳۴)\|سباستیانو ریتچی]]<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷م) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴م) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->		نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و [[مادرید، شهر\|مادرید]] به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در [[ونیز]] و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲م برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg </ref> به [[آلمان]] رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲م) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶م) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲م [[کارلوس سوم]]<ref>Charles III </ref> او را به [[اسپانیا]] دعوت کرد. تا ۱۷۷۰م در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از [[منگس، آنتون رافایل (۱۷۲۸ـ۱۷۷۹)\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر [[ریتچی، سباستیانو (۱۶۵۹ـ۱۷۳۴)\|سباستیانو ریتچی]]<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷م) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴م) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->

Nazanin در ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۷

2024-10-12T09:07:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Giovanni Battista Tiepolo - The Meeting of Anthony and Cleopatra (detail) - WGA22306.jpg\|بندانگشتی\|آنتونی و کلئوپاترا اثر جووانی باتیستا تیه پولو]]
	تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (~~۱۶۹۶ـ۱۷۷۰~~)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>		تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰م)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>
	~~[[پرونده: 14318200.jpg \| بندانگشتی\|آنتوني و کلئوپاترا، اثر تيِه‌پولو]]~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =جووانی باتیستا تیه پولو		\|عنوان =جووانی باتیستا تیه پولو
خط ۲۱:		خط ۲۰:
	\|سمت =ریاست آکادمی ونیز (۱۷۵۵)		\|سمت =ریاست آکادمی ونیز (۱۷۵۵)
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =مجموعه آنتونی و کلیوپاترا (پالاتسو لابیا)؛ قربانی کردن اسحاق (ح ~~۱۷۱۵ـ۱۷۱۶؛~~ اسپدالتو، ونیز)		\|آثار =مجموعه آنتونی و کلیوپاترا (پالاتسو لابیا)؛ قربانی کردن اسحاق (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اسپدالتو، ونیز)
	\|خویشاوندان سرشناس =~~ووانی~~ دومنیکو و لورنتسو (پسران)		\|خویشاوندان سرشناس =جووانی دومنیکو و لورنتسو (پسران)
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۳۱:		خط ۳۰:
	}}<p>		}}<p>

	نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان روکوکو<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و مادرید به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در ونیز و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ~~۱۷۵۲~~ برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> وورتسبورگ<ref>Würzburg </ref> به آلمان رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (~~۱۷۲۷ـ۱۸۰۲~~) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ~~۱۷۷۶~~) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ~~۱۷۶۲~~ کارلوس سوم<ref>Charles III </ref> او را به اسپانیا دعوت کرد. تا ~~۱۷۷۰~~ در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر سباستیانو ریتچی<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ~~۱۷۱۵ـ۱۷۱۶؛~~ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (~~۱۶۶۵ـ۱۷۴۷~~) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (~~۱۶۸۳ـ۱۷۵۴~~) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->		نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و [[مادرید، شهر\|مادرید]] به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در [[ونیز]] و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲م برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg </ref> به [[آلمان]] رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲م) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶م) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲م [[کارلوس سوم]]<ref>Charles III </ref> او را به [[اسپانیا]] دعوت کرد. تا ۱۷۷۰م در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از [[منگس، آنتون رافایل (۱۷۲۸ـ۱۷۷۹)\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر [[ریتچی، سباستیانو (۱۶۵۹ـ۱۷۳۴)\|سباستیانو ریتچی]]<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶م؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷م) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴م) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p><!--14318200-->

Nazanin در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۱

2019-10-23T10:31:19Z

صفحهٔ تازه

تیِه‌پولو، جووانّی باتّیسْتا (۱۶۹۶ـ۱۷۷۰)(Tiepolo, Giovanni Battista)<br>
[[پرونده: 14318200.jpg | بندانگشتی|آنتوني و کلئوپاترا، اثر تيِه‌پولو]]
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =جووانی باتیستا تیه پولو
|نام =Giovanni Battista Tiepolo
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۹۶م
|تاریخ مرگ=۱۷۷۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =روکوکوی ایتالیایی
|مکتب =
|سمت =ریاست آکادمی ونیز (۱۷۵۵)
|جوایز و افتخارات =
|آثار =مجموعه آنتونی و کلیوپاترا (پالاتسو لابیا)؛ قربانی کردن اسحاق (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶؛ اسپدالتو، ونیز)
|خویشاوندان سرشناس =ووانی دومنیکو و لورنتسو (پسران)
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}<p>

نقاش ایتالیایی. از نخستین نمایندگان روکوکو<ref>rococo</ref>ی ایتالیایی بود، و طرح‌های تزیینی باشکوهی را در کاخ‌ها و کلیساهای شمال ایتالیا، جنوب غربی آلمان، و مادرید به‌اجرا درآورد. سبک او بانشاط، و رنگ‌هایش گرم و روشن است، و به توهّم بسیار اتکا دارد. تیه‌پولو آثاری دینی، و بیش از آن تاریخی و تمثیلی آفرید. با کار استادانه و کیفیّت رنگی منحصربه‌خود، دیوارها و سقف‌های ویلاها و کاخ‌های بسیاری را در ونیز و دیگر نقاط شمال ایتالیا نقاشی کرد، که مجموعۀ ''آنتونی و کلئوپاترا''<ref>''Antony and Cleopatra''</ref> (پالاتسو لابیا<ref>Palazzo Labia </ref>) نقطۀ عطف آن است. در ۱۷۵۲ برای تزیین کاخ سراسقف و امیر<ref>Prince Archbishop’s Palace </ref> وورتسبورگ<ref>Würzburg </ref> به آلمان رفت و پسرانش جووانّی دومنیکو<ref>Giovanni Domenico </ref> (۱۷۲۷ـ۱۸۰۲) و لورنتسو<ref>Lorenzo</ref> (۱۷۳۶ـ پیش از ۱۷۷۶) نیز او را یاری دادند. در ۱۷۵۵ به ریاست آکادمی ونیز<ref>Venetian Academy </ref> انتخاب شد، و در ۱۷۶۲ کارلوس سوم<ref>Charles III </ref> او را به اسپانیا دعوت کرد. تا ۱۷۷۰ در آن دیار هنر آفرید، و تزیینات پالاسیو رئال<ref>Palacio Real </ref>، و محجرهایی برای محراب سان‌پاسکوئاله<ref>S Pasquale </ref> در آرانخوئس<ref>Aranjuez </ref>، نقاشی کرد. بعدها آثاری از آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs </ref> نئوکلاسی‌سیست<ref>neoclassicist</ref>، رقیب تپه‌پولو و مخالف سبک کارش، جانشین آثار وی شدند. تیه‌پولو نقاشی را از نقاش خرده‌پایی با نام گرگوریو لادزارینی<ref>Gregorio Lazzarini </ref> آموخت، اما منشأ روکوکوی پرنشاط و خیال‌انگیزش را باید در هنر سباستیانو ریتچی<ref>Sebastiano Ricci </ref> جست. نخستین آثارش، ازجمله ''قربانی‌کردن اسحاق''<ref>''Sacrifice of Isaac'' </ref> (ح ۱۷۱۵ـ۱۷۱۶؛ اُسپدالتّو<ref>Ospedaletto </ref>، ونیز)، و نقاشی‌هایش در کلیسای اسکالتسی<ref>Scalzi </ref>، ونیز، بر تأثیرپذیری از جوزپّه کرسپی<ref>Giuseppe Crespi </ref> (۱۶۶۵ـ۱۷۴۷) و جووانّی پیاتستّا<ref>Giovanni Piazzetta </ref> (۱۶۸۳ـ۱۷۵۴) نیز دلالت دارند؛ لیکن تیه‌پولو جلوه‌های سایه‌روشن خاص آثار آنان را وانهاد، و عمق‌نمایی جوّی و بازنمایی فضای روشن را جانشین آن ساخت، که ورونسه<ref>Veronese</ref> در آن رقیبش بود.</p>

----
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[رده:پیش از قرن 20 - اشخاص]]
<references />