https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%B5%D8%AF%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87جنگ صدساله - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-07T22:40:06Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%B5%D8%AF%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87&diff=2010063993&oldid=prevNazanin در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۹2019-11-30T06:09:28Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
جنگ صدساله (Hundred Years\' War)<br><br />
[[پرونده: 16107300.jpg | بندانگشتی|جنگ صدساله]]<p>سلسله جنگهای انگلستان و فرانسه (از ۱۳۳۷ تا ۱۴۵۳م). علل جنگ عبارت بودند از ادعای مالکیت فرانسه بر گاسکونی<ref>Gascony</ref>، در جنوب غربی آن کشور، که در تصرف پادشاهان انگلستان بود و رقابتهای تجاری دو کشور در فلاندر<ref>Flanders</ref>. جدال انگلستان و فرانسه در قرون وسطا، جدال دیرینهای بود و به پیش از ۱۳۳۷م بازمیگشت؛ جنگ صدساله را گاه صرفاً نقطۀ اوج این کشمکشها میدانند. عوامل آغاز جنگ از این قرار بودند: نگرانی از مداخلۀ فرانسه در اسکاتلند که انگلستان سعی داشت بر آن کشور مسلط شود، و دیگری ادعای ادوارد سوم<ref>Edward III </ref>، پادشاه انگلستان، مبنیبر سلطنت فرانسه (بهسبب اینکه مادرش، ایزابل<ref>Isabella </ref>، دختر فیلیپ چهارم<ref>Philip IV</ref>، شاه فرانسه، بود). ادوارد در آغاز کوشید اراضی تحت تصرف نیاکان آنژونی<ref>Angevin</ref>اش، هنری دوم<ref>Henry II </ref> و ریچارد اول<ref>Richard I </ref>، در شمال غربی فرانسه را بازپس گیرد. انگلستان نخست پیروزیهای بسیاری کسب کرد، ازجمله در نبرد دریایی اسلویس<ref>Sluys </ref> (۱۳۴۰) و نبرد کِرِسی<ref>Crécy </ref> (۱۳۴۶). کاله<ref>Calais </ref> نیز در ۱۳۴۷ تسلیم شد. ژان دوم<ref>John II </ref>، پادشاه فرانسه (سلطنت ۱۳۵۰ـ۱۳۶۴) به جنگ ادامه داد، اما در نبرد پواتیه<ref>Battle of Poitiers </ref> (۱۳۵۶) مغلوب و اسیر ادوارد، امیر سیاه<ref>Edward the Black Prince</ref>، شد و متصرفات انگلستان به موجب پیمان برتینی<ref>Treaty of Brétigny </ref> (۱۳۶۰) به رسمیت شناخته شد. فرانسه، در دوران زمامداری شارل پنجم (شارل خردمند)<ref>Charles (V) the Wise </ref>، جبران مافات کرد و سردار برتران دو گکلن<ref>Bertrand du Guesclin </ref>، در دهۀ ۱۳۷۰، تقریباً همۀ متصرفات انگلستان را بازپس گرفت. هنری پنجم<ref>Henry V </ref>، پادشاه انگلستان، جنگ را از سر گرفت و در نبرد آژنکور<ref>Battle of Agincourt </ref> (۱۴۱۵) پیروز شد، شمال فرانسه را اشغال و اتحادی قدرتمند با دوکنشین بورگونی<ref>Burgundy </ref> برقرار کرد. در ۱۴۲۰، شارل ششم (شارل دیوانه)<ref>Charles (VI) the Mad </ref> ناچار پیمان تروا<ref>Treaty of Troyes </ref> را امضا کرد. به موجب این پیمان، هنری پنجم نایبالسلطنۀ فرانسه میشد و، در ۱۴۲۲، هنری (بعدها هنری ششم<ref>Henry VI </ref>)، پسر جوان هنری پنجم، در پاریس خود را پادشاه فرانسه نامید. شگرد جنگی انگلستان در خارج از مرزهایش منحصر میشد به تاختوتازهای گسترده در درون خاک فرانسه و سوزاندن و غارت. پیروزی انگلستان در پواتیه<ref>Poitiers </ref> و آژنکور<ref>Agincourt</ref> نیز تا حد زیادی مدیون استفادۀ تاکتیکی هوشمندانه از کمانداران انگلیسی مجهز به کمانهای بزرگ بود. در مقابل، فرانسه، که به توپهای ساختۀ برادرانِ بورو<ref>Bureau </ref> مجهز بود، توانست سرسختانه مقاومت کند و آرامآرام سپاه انگلستان را عقب برانَد. اتحاد انگلستان و بورگونی، در ۱۴۳۵، از هم گسست و پیروزیهای ژاندارک<ref>Joan of Arc </ref>، بهویژه در نبرد اورلئان<ref>Orleans </ref> که به درهمشکستن محاصرۀ قوای انگلستان در ۱۴۲۹ انجامید، مایۀ قوتقلبِ بیش از پیش فرانسویان شد. اندکی بعد، شارل هفتم<ref>Charles VII </ref> در رَنس<ref>Reims </ref> تاجگذاری و اقتدارش را تثبیت کرد. فرانسویان در نبردهای مهمی، ازجمله نبرد فورمینی<ref>Battle of Formigny </ref> (۱۴۵۰) و نبرد کاستیون<ref>Battle of Castillon</ref> (۱۴۵۳)، پیروز شدند. جنگ با شکست انگلستان در کاستیون و بدون هیچ پیمانی خاتمه یافت و فقط کاله در تصرف انگلستان باقی ماند.</p><!--16107300--><br />
<br />
<br />
----<br />
[[رده:تاریخ جهان]]<br />
[[رده:بریتانیا]]<br />
[[رده:تاریخ جهان]]<br />
[[رده:فرانسه]]</div>Nazanin