Shahraabi در ‏۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴

2022-03-08T10:44:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	<br />		<br />
	----<br /><references />		----<br /><references />
			[[رده:روانشناسی و روانپزشکی]]
			[[رده:اشخاص و اماکن]]

Shahraabi در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۳

2021-07-28T10:33:44Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =جورج میلر (George Miller)
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=جورج آرمیتاژ میلر
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=چارلستون، ویرجینیای غربی 1920م
|تاریخ مرگ=پلینزبرو، نیوجرسی 2012م
|دوره زندگی=
|ملیت=امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=دریافت مدرک کارشناسی در تاریخ و گفتار (1940) و مدرک کارشناسی ارشد سخنرانی (1941) از دانشگاه آلاباما و مدرک دکتری (1946) در روان‌شناسی از دانشگاه هاروارد
| شغل و تخصص اصلی =روان‌شناس
|شغل و تخصص های دیگر=مدرس و محقق در دانشگاه هاروارد، مؤسسه فناوری ماساچوست و دانشگاه راکفلر
|سبک =
|مکتب =
|سمت =عضو آکادمی هنر و علوم امریکا (1957) و آکادمی ملی علوم (1962)
|جوایز و افتخارات = در رتبۀ 20 مطرح‌ترین روان‌شناسان قرن بیستم- مدال ملی علوم (1991) و جایزۀ برجستۀ یک عمر کمک مؤثر به روان‌شناسی از انجمن روان‌شناسی امریکا (2003).
|آثار =زبان و ارتباطات (1951)، برنامه‌ها و ساختار رفتار ( 1960).
|خویشاوندان سرشناس =

|دوره =
|فعالیت‌های مهم =از جمله بنیان‌گذاران حوزۀ روان‌شناسی شناختی و علوم اعصاب شناختی- کمک‌های چشمگیر در روان‌شناسی زبان و مطالعۀ ارتباطات انسانی- بنا نهادن مرکز مطالعات شناختی دانشگاه هاروارد در 1960 با همکاری جروم برونر و کمک به تأسیس آزمایشگاه علوم شناختی پرینستون در 1986
|رشته =
|پست تخصصی =رییس انجمن روان‌شناسی امریکا، و آکادمی علوم و هنرهای سلطنتی هلند
|باشگاه =
|گروه مقاله =روانشناسی و روانپزشکی
}}
[[پرونده:جورج میلر.jpg|بندانگشتی|جورج میلر]]
جورج میلر (1920-2012) (George Miller)

(با نام کامل: جورج آرمیتاژ میلر<ref>George Armitage Miller</ref>) روان‌شناس امریکایی که از جمله بنیان‌گذاران حوزۀ روان‌شناسی شناختی<ref>cognitive psychology</ref> و علوم اعصاب شناختی<ref>cognitive neuroscience </ref> بود. وی همچنین در روان‌شناسی زبان<ref>psycholinguistics </ref> و مطالعۀ ارتباطات انسانی<ref>human communication</ref> کمک‌های چشمگیری انجام داد. یکی از مشهورترین کشفیات میلر این بود که حافظۀ کوتاه مدت<ref>short-term memory</ref> انسان به طور کلی محدود به نگه داشتن هفت بخش از اطلاعات به اضافه یا منهای دو است. طبق گزارش منتشر شده در مجلۀ علمی انجمن روان‌شناسی امریکا<ref>American Psychological Association</ref> در سال 2002، او در رتبۀ 20 مطرح‌ترین روان‌شناسان قرن بیستم قرار گرفته است.

میلر مدرک کارشناسی در تاریخ و گفتار<ref>history and speech </ref> (1940) و مدرک کارشناسی ارشد سخنرانی (1941) را از دانشگاه آلاباما<ref>University of Alabama</ref> و مدرک دکتری (1946) خود در روان‌شناسی<ref>psychology </ref> را از دانشگاه هاروارد<ref>Harvard University</ref> دریافت کرد. در زمان بودن در هاروارد طی جنگ جهانی دوم<ref>World War II</ref>، در یگان مخابراتی ارتش<ref>Army Signal Corps</ref> خدمت کرد. پس از آن، در دانشگاه هاروارد، مؤسسه فناوری ماساچوست<ref>(Massachusetts Institute of Technology (MIT</ref> و دانشگاه راکفلر<ref>Rockefeller University</ref> تدریس و تحقیق کرد. در 1979 از اعضای هیئت علمی دانشگاه پرینستون<ref>Princeton University</ref> و در 1990 استاد بازنشسته<ref>professor emeritus </ref> شد. میلر با همکاری جروم برونر<ref>Jerome Bruner</ref> مرکز مطالعات شناختی دانشگاه هاروارد<ref>Harvard Center for Cognitive Studies </ref> را در 1960 بنا نهاد و در 1986 به تأسیس آزمایشگاه علوم شناختی پرینستون<ref>Princeton Cognitive Science Laboratory </ref> کمک کرد. از جمله کتاب‌های تأثیرگذار اوست: زبان و ارتباطات<ref>''Language and Communication'' </ref> (1951)، و برنامه‌ها و ساختار رفتار<ref>''Plans and the Structure of Behavior'' </ref> ( 1960).

وی عضو آکادمی هنر و علوم امریکا<ref>American Academy of Arts and Sciences</ref> (1957) و آکادمی ملی علوم<ref>National Academy of Sciences</ref> (1962) بود. در 1962 به ریاست انجمن روان‌شناسی شرقی<ref>Eastern Psychological Association </ref>، در 1969 انجمن روان‌شناسی امریکا<ref>American Psychological Association</ref>، و در 1985 آکادمی علوم و هنرهای سلطنتی هلند<ref>Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences</ref> انتخاب شد. او به جوایز و افتخارات متعددی دست یافت، که از آن جمله است: مدال ملی علوم<ref>National Medal of Science </ref> (1991) و جایزۀ برجستۀ یک عمر کمک مؤثر به روان‌شناسی<ref>Outstanding Lifetime Contribution to Psychology Award </ref> از انجمن روان‌شناسی امریکا (2003). میلر که بیشتر در دانشگاه هاروارد، مؤسسه فناوری ماساچوست و دانشگاه پرینستون کار می‌کرد، تکنیک‌های تجربی<ref>experimental techniques</ref> را برای مطالعۀ روان‌شناسیِ فرآیندهای ذهنی معرفی کرد.

جورج میلر در 3 فوریه 1920، در چارلستون<ref>Charleston</ref>، ویرجینیای غربی<ref>West Virginia</ref> متولد شد. پدرش، جورج میلر<ref>George Miller</ref>، مدیر اجرایی در یک شرکت فولاد بود. مدت کوتاهی پس از تولد او، پدر و مادرش از هم جدا شدند. طی رکود بزرگ اقتصادی<ref>Great Depression</ref>، او با مادرش زندگی کرد، در مدرسۀ دولتی درس خواند و در 1937 از دبیرستان چارلستون<ref>Charleston High School</ref> فارغ‌التحصیل شد. به همراه مادر و ناپدری‌اش به واشینگتن دی سی<ref>Washington D.C</ref> نقل مکان کرد و مدت یک سال در دانشگاه جورج واشینگتن<ref>George Washington University</ref> بود. پس از انتقال ناپدری‌اش به بیرمنگام<ref>Birmingham</ref>، آلاباما<ref>Alabama</ref>، به دانشگاه آلاباما<ref>University of Alabama</ref> منتقل شد. او به مدت دو سال دورۀ "مقدمۀ روان‌شناسی<ref>Introduction to Psychology</ref>" را در آلاباما تدریس کرد. پس از آمدن به دانشگاه در 1942، در دورۀ دکترا در رشتۀ روان‌شناسی در دانشگاه هاروارد ثبت‌نام کرد. وی دکترای خود را در 1946 از آزمایشگاه روانی-آکوستیک هاروارد<ref>Harvard's Psycho-Acoustic Laboratory</ref>، تحت نظارت استنلی اسمیت استیونز<ref>Stanley Smith Stevens</ref>، با تحقیق در زمینۀ ارتباطات صوتی ارتش برای یگان مخابراتی ارتش در طول جنگ جهانی دوم دریافت کرد. پایان نامۀ دکترایش توسط ارتش ایالات متحده در ردۀ بسیار سری طبقه‌بندی شد. میلر پس از دریافت دکترا، به عنوان همکار تحقیقاتی در هاروارد ماند تا تحقیقات خود را در زمینۀ گفتار و شنوایی ادامه دهد. او در 1948 به عنوان استادیار روان‌شناسی<ref>assistant professor of psychology </ref> منصوب شد. در 1951 میلر به عنوان استادیار روان‌شناسی به MIT پیوست. وی گروه روان‌شناسی را در آزمایشگاه MIT لینکلن رهبری کرد. او در زمینۀ ارتباطات صوتی و مهندسی انسانی کار کرد و بدین ترتیب حداقل ویژگی‌های صدای گفتار را که برای قابل فهم بودن نیاز بود، شناسایی کرد.

او در دانشگاه هاروارد با [[چامسکی، نوآم آورام (۱۹۲۸)|نوآم چامسکی]]<ref>Noam Chomsky</ref> جوان، یکی دیگر از بنیانگذاران علوم شناختی، آشنا شد و همکاری کرد و از او تأثیر زیادی گرفت. پیش از ورود به دانشگاه، دوره‌های آوایی<ref>phonetics</ref>، علوم صدا<ref>voice science</ref> و آسیب‌شناسی<ref>speech pathology</ref> گفتار را پشت سر گذاشته بود. عضویت در باشگاه دراما<ref>Drama club </ref> علاقۀ وی به دوره‌های دپارتمان گفتار<ref>Speech Department</ref> را تقویت کرد. وی همچنین تحت تأثیر پروفسور دونالد رامسدل<ref>Professor Donald Ramsdell</ref> قرار گرفت، که او را هم به روان‌شناسی و هم به‌طور غیرمستقیم از طریق سمینار به همسر آینده‌اش کاترین جیمز<ref>Katherine James</ref> معرفی کرد. آن‌ دو در 29 نوامبر 1939 با هم ازدواج کردند. کاترین در ژانویۀ 1996 درگذشت. ازدواج دوم جورج میلر در 2008 با مارگارت فرگوسن<ref>Margaret Ferguson </ref> بود. میلر از دانشگاه‌های بسیاری دکترای افتخاری گرفته است، از جمله: دانشگاه ساسکس<ref>University of Sussex</ref> (1984)، دانشگاه کلمبیا<ref>Columbia University</ref> (1980)، دانشگاه ییل<ref>Yale University</ref> (1979)، دانشگاه کاتولیک لوون<ref>Catholic University of Louvain</ref> (1978)، و دانشگاه کارنگی ملون<ref>Carnegie Mellon University</ref> (2003).

او در 2012 در خانه‌اش در پلینزبرو<ref>Plainsboro</ref>، نیوجرسی<ref>New Jersey</ref> به علت ذات الریه<ref>pneumonia </ref> و زوال عقل<ref>dementia</ref> درگذشت.

منابع:

[[:en:George_Armitage_Miller|en.wikipedia.org]]

[https://www.britannica.com/biography/George-A-Miller www.britannica.com]

[https://psychology.fas.harvard.edu/people/george-miller psychology.fas.harvard.edu]

[https://www.latimes.com/local/obituaries/la-xpm-2012-aug-06-la-me-george-miller-20120806-story.html www.latimes.com]

<br />
----<br /><references />

جورج میلر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴

Shahraabi در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۳