جوزف بویز - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱

2025-03-10T04:41:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964م)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶م) Joseph Beuys		}}[[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964م)]]
			[[پرونده:2042148249-4.jpg\|بندانگشتی\|جوزف بویز]]
			جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶م) Joseph Beuys

	هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.		هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.

Nazanin در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۹

2025-03-10T04:39:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۹
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~1921~~		\|زادروز=1921م
	\|تاریخ مرگ=~~1986~~		\|تاریخ مرگ=1986م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=آلمانی		\|ملیت=آلمانی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964م)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶م) Joseph Beuys

	~~[[File:جوزف بوید.jpg\|thumb\|جوزف بویز]]~~[[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (~~1964~~)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶م) Joseph Beuys

	هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.		هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.

	در کودکی به علوم طبیعی بسیار علاقه داشت. علاقه‌ای که بعدها در آثارش نیز بروز یافت. بعد از اتمام دبیرستان، به ارتش پیوست تا در خلال جنگ جهانی ~~دوم،~~ آلمان را همراهی کند. در سال 1943م هواپیمای او در منطقه‌ی کریمه<ref>Crimean Front</ref> سقوط کرد. به گفته‌ی بویز، اقوام کوچ‌نشین تاتار او را که در برف مدفون شده بود پیدا کردند، بعد به چادرشان بردند و به مدت یک هفته با گذاشتن چربی حیوانی بر روی زخم‌هایش و همچنین پیچیدن نمد به دور بدنش، او را گرم نگه داشتند و جراحت‌های عمیقش را التیام بخشیدند. این تجربه تأثیر عمیقی بر بویز گذاشت و نمود آن در استفاده از نمد و چربی در ساخت مجسمه‌هایش مشهود است. البته بعضی مورخان تمام این ماجرا را ساخته‌ی ذهن بویز می‌دانند و مدعی هستند که بویز بعد از سانحه هوشیار بوده و با کمک کماندوهای جستجوگر آلمانی نجات پیدا کرده است و علاوه بر این، در آن منطقه اثری از کوچ‌نشینان تاتار وجود نداشته است.		در کودکی به علوم طبیعی بسیار علاقه داشت. علاقه‌ای که بعدها در آثارش نیز بروز یافت. بعد از اتمام دبیرستان، به ارتش پیوست تا در خلال [[جنگ جهانی دوم]]، آلمان را همراهی کند. در سال 1943م هواپیمای او در منطقه‌ی کریمه<ref>Crimean Front</ref> سقوط کرد. به گفته‌ی بویز، اقوام کوچ‌نشین تاتار او را که در برف مدفون شده بود پیدا کردند، بعد به چادرشان بردند و به مدت یک هفته با گذاشتن چربی حیوانی بر روی زخم‌هایش و همچنین پیچیدن نمد به دور بدنش، او را گرم نگه داشتند و جراحت‌های عمیقش را التیام بخشیدند. این تجربه تأثیر عمیقی بر بویز گذاشت و نمود آن در استفاده از نمد و چربی در ساخت مجسمه‌هایش مشهود است. البته بعضی مورخان تمام این ماجرا را ساخته‌ی ذهن بویز می‌دانند و مدعی هستند که بویز بعد از سانحه هوشیار بوده و با کمک کماندوهای جستجوگر آلمانی نجات پیدا کرده است و علاوه بر این، در آن منطقه اثری از کوچ‌نشینان تاتار وجود نداشته است.

	بعد از اتمام جنگ، بویز در آکادمی دوسلدورف<ref>Staatliche Kunstakademie Dusseldorf</ref> مشغول به تحصیل هنر شد و بعد از آموزش زیر نظر چند استاد مختلف، در سال 1953م فارغ‌التحصیل شد. در این دهه، بویز با مشکلات مالی شدید و همچنین، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ مواجه بود. علاوه بر طراحی بر روی کاغذ، استفاده از مواد نامعمول برای ساخت مجسمه را در همین دوران شروع کرد. در دهه‌ی 1960م از چربی به عنوان ماده‌ای اساسی در مجسمه‌هایش بهره برد. برای مثال مجسمه‌ی مشهور صندلی چربی<ref>fat chair</ref>، بعضی از اصول فکری او درباره‌ی مجسمه را به نمایش می‌‌گذارد. از دید بویز مجسمه تعریفی سخت و صلب ندارد و بیشتر از هر چیز، یک پروسه است. او حتی از این هم فراتر رفت و مدعی شد که مجسمه در درجه‌ی اول رسانه‌ای شنیداری بوده است و بر این مبنا، توضیح داد که از نظر او جریان شناور آب و صدای موزون آن، یک مجسمه است. بر همین مبنا، بویز تجربه‌های غیرمعمول خود با نمد را نوعی جریان انرژی‌بخش توصیف می‌کرد و آن‌ها را به مثابه نوعی درمان می‌دید و حتی آن‌ها را قرص هنر می‌نامید.		بعد از اتمام جنگ، بویز در آکادمی دوسلدورف<ref>Staatliche Kunstakademie Dusseldorf</ref> مشغول به تحصیل هنر شد و بعد از آموزش زیر نظر چند استاد مختلف، در سال 1953م فارغ‌التحصیل شد. در این دهه، بویز با مشکلات مالی شدید و همچنین، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ مواجه بود. علاوه بر طراحی بر روی کاغذ، استفاده از مواد نامعمول برای ساخت مجسمه را در همین دوران شروع کرد. در دهه‌ی 1960م از چربی به عنوان ماده‌ای اساسی در مجسمه‌هایش بهره برد. برای مثال مجسمه‌ی مشهور صندلی چربی<ref>fat chair</ref>، بعضی از اصول فکری او درباره‌ی مجسمه را به نمایش می‌‌گذارد. از دید بویز مجسمه تعریفی سخت و صلب ندارد و بیشتر از هر چیز، یک پروسه است. او حتی از این هم فراتر رفت و مدعی شد که مجسمه در درجه‌ی اول رسانه‌ای شنیداری بوده است و بر این مبنا، توضیح داد که از نظر او جریان شناور آب و صدای موزون آن، یک مجسمه است. بر همین مبنا، بویز تجربه‌های غیرمعمول خود با نمد را نوعی جریان انرژی‌بخش توصیف می‌کرد و آن‌ها را به مثابه نوعی درمان می‌دید و حتی آن‌ها را قرص هنر می‌نامید.

Nazanin در ‏۹ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۱

2025-03-09T13:31:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}

	[[File:جوزف بوید.jpg\|thumb\|جوزف بویز]][[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ~~۱۹۸۶~~) Joseph Beuys		[[File:جوزف بوید.jpg\|thumb\|جوزف بویز]][[File:صندلی چربی.png\|thumb\|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶م) Joseph Beuys

	هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.		هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.

	در کودکی به علوم طبیعی بسیار علاقه داشت. علاقه‌ای که بعدها در آثارش نیز بروز یافت. بعد از اتمام دبیرستان، به ارتش پیوست تا در خلال جنگ جهانی دوم، آلمان را همراهی کند. در سال ~~1943~~ هواپیمای او در منطقه‌ی کریمه<ref>Crimean Front</ref> سقوط کرد. به گفته‌ی بویز، اقوام کوچ‌نشین تاتار او را که در برف مدفون شده بود پیدا کردند، بعد به چادرشان بردند و به مدت یک هفته با گذاشتن چربی حیوانی بر روی زخم‌هایش و همچنین پیچیدن نمد به دور بدنش، او را گرم نگه داشتند و جراحت‌های عمیقش را التیام بخشیدند. این تجربه تأثیر عمیقی بر بویز گذاشت و نمود آن در استفاده از نمد و چربی در ساخت مجسمه‌هایش مشهود است. البته بعضی مورخان تمام این ماجرا را ساخته‌ی ذهن بویز می‌دانند و مدعی هستند که بویز بعد از سانحه هوشیار بوده و با کمک کماندوهای جستجوگر آلمانی نجات پیدا کرده است و علاوه بر این، در آن منطقه اثری از کوچ‌نشینان تاتار وجود نداشته است.		در کودکی به علوم طبیعی بسیار علاقه داشت. علاقه‌ای که بعدها در آثارش نیز بروز یافت. بعد از اتمام دبیرستان، به ارتش پیوست تا در خلال جنگ جهانی دوم، آلمان را همراهی کند. در سال 1943م هواپیمای او در منطقه‌ی کریمه<ref>Crimean Front</ref> سقوط کرد. به گفته‌ی بویز، اقوام کوچ‌نشین تاتار او را که در برف مدفون شده بود پیدا کردند، بعد به چادرشان بردند و به مدت یک هفته با گذاشتن چربی حیوانی بر روی زخم‌هایش و همچنین پیچیدن نمد به دور بدنش، او را گرم نگه داشتند و جراحت‌های عمیقش را التیام بخشیدند. این تجربه تأثیر عمیقی بر بویز گذاشت و نمود آن در استفاده از نمد و چربی در ساخت مجسمه‌هایش مشهود است. البته بعضی مورخان تمام این ماجرا را ساخته‌ی ذهن بویز می‌دانند و مدعی هستند که بویز بعد از سانحه هوشیار بوده و با کمک کماندوهای جستجوگر آلمانی نجات پیدا کرده است و علاوه بر این، در آن منطقه اثری از کوچ‌نشینان تاتار وجود نداشته است.

	بعد از اتمام جنگ، بویز در آکادمی دوسلدورف<ref>Staatliche Kunstakademie Dusseldorf</ref> مشغول به تحصیل هنر شد و بعد از آموزش زیر نظر چند استاد مختلف، در سال ~~1953~~ فارغ‌التحصیل شد. در این دهه، بویز با مشکلات مالی شدید و همچنین، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ مواجه بود. علاوه بر طراحی بر روی کاغذ، استفاده از مواد نامعمول برای ساخت مجسمه را در همین دوران شروع کرد. در دهه‌ی ~~1960~~ از چربی به عنوان ماده‌ای اساسی در مجسمه‌هایش بهره برد. برای مثال مجسمه‌ی مشهور صندلی چربی<ref>fat chair</ref>، بعضی از اصول فکری او درباره‌ی مجسمه را به نمایش می‌‌گذارد. از دید بویز مجسمه تعریفی سخت و صلب ندارد و بیشتر از هر چیز، یک پروسه است. او حتی از این هم فراتر رفت و مدعی شد که مجسمه در درجه‌ی اول رسانه‌ای شنیداری بوده است و بر این مبنا، توضیح داد که از نظر او جریان شناور آب و صدای موزون آن، یک مجسمه است. بر همین مبنا، بویز تجربه‌های غیرمعمول خود با نمد را نوعی جریان انرژی‌بخش توصیف می‌کرد و آن‌ها را به مثابه نوعی درمان می‌دید و حتی آن‌ها را قرص هنر می‌نامید.		بعد از اتمام جنگ، بویز در آکادمی دوسلدورف<ref>Staatliche Kunstakademie Dusseldorf</ref> مشغول به تحصیل هنر شد و بعد از آموزش زیر نظر چند استاد مختلف، در سال 1953م فارغ‌التحصیل شد. در این دهه، بویز با مشکلات مالی شدید و همچنین، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ مواجه بود. علاوه بر طراحی بر روی کاغذ، استفاده از مواد نامعمول برای ساخت مجسمه را در همین دوران شروع کرد. در دهه‌ی 1960م از چربی به عنوان ماده‌ای اساسی در مجسمه‌هایش بهره برد. برای مثال مجسمه‌ی مشهور صندلی چربی<ref>fat chair</ref>، بعضی از اصول فکری او درباره‌ی مجسمه را به نمایش می‌‌گذارد. از دید بویز مجسمه تعریفی سخت و صلب ندارد و بیشتر از هر چیز، یک پروسه است. او حتی از این هم فراتر رفت و مدعی شد که مجسمه در درجه‌ی اول رسانه‌ای شنیداری بوده است و بر این مبنا، توضیح داد که از نظر او جریان شناور آب و صدای موزون آن، یک مجسمه است. بر همین مبنا، بویز تجربه‌های غیرمعمول خود با نمد را نوعی جریان انرژی‌بخش توصیف می‌کرد و آن‌ها را به مثابه نوعی درمان می‌دید و حتی آن‌ها را قرص هنر می‌نامید.

	تأکید بر گسترش مفهوم هنر نزد بویز، بیش از هر چیز نتیجه‌ای بود از عضویت او در گروه فلوکسوس<ref>Fluxus</ref>. اعضای این گروه بر آن بودند که مرز میان هنر و زندگی را از بین ببرند. ~~ ~~در نمایشگاهی که این گروه در سال ~~1964~~ برگزار کردند، یکی از بازدیدکنندگان خشمگین به وسط صحنه آمد و با مشت به صورت بویز کوبید. بویز به جای تلاش برای متوقف کردن خونی که از صورتش جاری شده بود، صلیبی چوبی را در دست چپش گرفت و با دست راستش به مردم سلام داد. از این حرکت جنجالی عکاسی شد و به طور کلی، این اتفاق موجب شد تا بویز نزد گروه وسیع‌تری از مردم شناخته شود، نزد برخی به شکلی مثبت و نزد گروهی دیگر به شکلی کاملاً منفی.		تأکید بر گسترش مفهوم هنر نزد بویز، بیش از هر چیز نتیجه‌ای بود از عضویت او در گروه فلوکسوس<ref>Fluxus</ref>. اعضای این گروه بر آن بودند که مرز میان هنر و زندگی را از بین ببرند. در نمایشگاهی که این گروه در سال 1964م برگزار کردند، یکی از بازدیدکنندگان خشمگین به وسط صحنه آمد و با مشت به صورت بویز کوبید. بویز به جای تلاش برای متوقف کردن خونی که از صورتش جاری شده بود، صلیبی چوبی را در دست چپش گرفت و با دست راستش به مردم سلام داد. از این حرکت جنجالی عکاسی شد و به طور کلی، این اتفاق موجب شد تا بویز نزد گروه وسیع‌تری از مردم شناخته شود، نزد برخی به شکلی مثبت و نزد گروهی دیگر به شکلی کاملاً منفی.

	نظرات ~~[[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]،~~ [[گوته،_یوهان_ولفگانگ_فون_(۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]] و[[رودولف_اشتاینر\|رودولف اشتاینر]] نقشی مهم در شکل‌گیری دریافت بویز از هنر داشتند. به ویژه اشتاینر که نظراتش درباره‌ی سیاست، اقتصاد و آزادی، بویز را مجذوب کرده بود. اشتاینر در جریان~~ ~~یک سخنرانی برای کارگرها، زنبورها را حیواناتی مقدس معرفی کرده بود، چرا که با نحوه‌ی زندگی خود آن‌چه را در در زندگی بشر جریان دارد خلاصه می‌کنند. بعد از این، بویز در آثار متعددی از زنبور به عنوان نمادی از جریان انرژی استفاده کرد و همچنین به حیوانات دیگری مانند گوزن، گوسفند، قو و خرگوش صحرایی اشاره کرد. علاوه بر این، نجات بویز توسط اقوام تاتار، او را به فرهنگ [[شمن_باوری\|شمنیسم]] علاقه‌مند کرد و این حیطه تبدیل به یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد تأکید در هنر بویز شد.		نظرات داوینچی، [[گوته،_یوهان_ولفگانگ_فون_(۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]] و[[رودولف_اشتاینر\|رودولف اشتاینر]] نقشی مهم در شکل‌گیری دریافت بویز از هنر داشتند. به ویژه اشتاینر که نظراتش درباره‌ی سیاست، اقتصاد و آزادی، بویز را مجذوب کرده بود. اشتاینر در جریان یک سخنرانی برای کارگرها، زنبورها را حیواناتی مقدس معرفی کرده بود، چرا که با نحوه‌ی زندگی خود آن‌چه را در در زندگی بشر جریان دارد خلاصه می‌کنند. بعد از این، بویز در آثار متعددی از زنبور به عنوان نمادی از جریان انرژی استفاده کرد و همچنین به حیوانات دیگری مانند گوزن، گوسفند، قو و خرگوش صحرایی اشاره کرد. علاوه بر این، نجات بویز توسط اقوام تاتار، او را به فرهنگ [[شمن_باوری\|شمنیسم]] علاقه‌مند کرد و این حیطه تبدیل به یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد تأکید در هنر بویز شد.

	بویز از سال ~~1961~~ به تدریس در آکادمی هنر دوسلدورف مشغول شد. او بین دانشجویان بسیار محبوب بود اما حرکات و اعتراض‌هایش علیه گزینش محدود دانشگاه، موسسه را دچار بحران‌هایی جدی کرد. او در مورد خود گفته است: «هر جا من هستم، آکادمی هم آن‌جاست.»~~ ~~این جمله‌ی خودستایانه البته بهره‌ای از حقیقت داشت چون او استادی بسیار پرانرژی و الهام‌بخش بود و این ویژگی را بخشی از تلقی فکری خود نسبت به هنرمند می‌دانست. بویز در نهایت از آکادمی اخراج شد و این اتفاق اگرچه ضربه‌ی سختی به او وارد کرد، در عین حال فرصت بیشتری برای تمرکز بر پروژه‌ی شخصی در اختیارش قرار داد.		بویز از سال 1961م به تدریس در آکادمی هنر دوسلدورف مشغول شد. او بین دانشجویان بسیار محبوب بود اما حرکات و اعتراض‌هایش علیه گزینش محدود دانشگاه، موسسه را دچار بحران‌هایی جدی کرد. او در مورد خود گفته است: «هر جا من هستم، آکادمی هم آن‌جاست.» این جمله‌ی خودستایانه البته بهره‌ای از حقیقت داشت چون او استادی بسیار پرانرژی و الهام‌بخش بود و این ویژگی را بخشی از تلقی فکری خود نسبت به هنرمند می‌دانست. بویز در نهایت از آکادمی اخراج شد و این اتفاق اگرچه ضربه‌ی سختی به او وارد کرد، در عین حال فرصت بیشتری برای تمرکز بر پروژه‌ی شخصی در اختیارش قرار داد.

	در مجموع ایده‌ی گسترش مفهوم هنرمند در رأس موضوعات مورد تأکید بویز قرار داشت و فعالیت‌های او در عرصه‌ی آموزش هنر به دانشجویان و همین‌طور سخنرانی‌های پرشور و آثار هنری جنجال‌برانگیزش، همگی با این انگیزه‌ی اولیه معنا می‌شوند. بویز در سال ~~1986~~ در دوسلدورف ایست قلبی کرد و درگذشت.		در مجموع ایده‌ی گسترش مفهوم هنرمند در رأس موضوعات مورد تأکید بویز قرار داشت و فعالیت‌های او در عرصه‌ی آموزش هنر به دانشجویان و همین‌طور سخنرانی‌های پرشور و آثار هنری جنجال‌برانگیزش، همگی با این انگیزه‌ی اولیه معنا می‌شوند. بویز در سال 1986م در دوسلدورف ایست قلبی کرد و درگذشت.

Mohammadi2 در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۰۶

2021-06-30T09:06:20Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =جوزف بویز
|نام =Joseph Beuys
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1921
|تاریخ مرگ=1986
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=آکادمی دوسلدورف
| شغل و تخصص اصلی =مجسمه‌ساز، هنرمند اجرایی
|شغل و تخصص های دیگر=استاد دانشگاه
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =صندلی چربی
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =هنر
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

[[File:جوزف بوید.jpg|thumb|جوزف بویز]][[File:صندلی چربی.png|thumb|«صندلی چربی»، اثر جوزف بویز (1964)]]جوزف بویز (۱۹۲۱- ۱۹۸۶) Joseph Beuys

هنرمند آلمانی. هنرمند اجرایی<ref>Performance Artist</ref>، مجسمه‌ساز، چاپگر و معلم بود. پروژه‌ی هنری او عمدتاً به عنوان نوعی شورش علیه تلقی معمول از هنر توصیف می‌شود. جمله‌ی معروفش با این مضمون که «هر فردی هنرمند است<ref>Jeder Mensch ist ein Künstler</ref>» با سوءبرداشت‌های بسیار همراه شده است. منظور بویز از چنین تعبیری البته این نیست که همه می‌توانند نقاش یا عکاس و ... باشند؛ او تبلور هنر را قبل از هر چیز در شخصیت فرد می‌دید و بنا بر همین نگاه، معتقد بود هر کسی می‌تواند هنرمند (خلاق) باشد.

در کودکی به علوم طبیعی بسیار علاقه داشت. علاقه‌ای که بعدها در آثارش نیز بروز یافت. بعد از اتمام دبیرستان، به ارتش پیوست تا در خلال جنگ جهانی دوم، آلمان را همراهی کند. در سال 1943 هواپیمای او در منطقه‌ی کریمه<ref>Crimean Front</ref> سقوط کرد. به گفته‌ی بویز، اقوام کوچ‌نشین تاتار او را که در برف مدفون شده بود پیدا کردند، بعد به چادرشان بردند و به مدت یک هفته با گذاشتن چربی حیوانی بر روی زخم‌هایش و همچنین پیچیدن نمد به دور بدنش، او را گرم نگه داشتند و جراحت‌های عمیقش را التیام بخشیدند. این تجربه تأثیر عمیقی بر بویز گذاشت و نمود آن در استفاده از نمد و چربی در ساخت مجسمه‌هایش مشهود است. البته بعضی مورخان تمام این ماجرا را ساخته‌ی ذهن بویز می‌دانند و مدعی هستند که بویز بعد از سانحه هوشیار بوده و با کمک کماندوهای جستجوگر آلمانی نجات پیدا کرده است و علاوه بر این، در آن منطقه اثری از کوچ‌نشینان تاتار وجود نداشته است.

بعد از اتمام جنگ، بویز در آکادمی دوسلدورف<ref>Staatliche Kunstakademie Dusseldorf</ref> مشغول به تحصیل هنر شد و بعد از آموزش زیر نظر چند استاد مختلف، در سال 1953 فارغ‌التحصیل شد. در این دهه، بویز با مشکلات مالی شدید و همچنین، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ مواجه بود. علاوه بر طراحی بر روی کاغذ، استفاده از مواد نامعمول برای ساخت مجسمه را در همین دوران شروع کرد. در دهه‌ی 1960 از چربی به عنوان ماده‌ای اساسی در مجسمه‌هایش بهره برد. برای مثال مجسمه‌ی مشهور صندلی چربی<ref>fat chair</ref>، بعضی از اصول فکری او درباره‌ی مجسمه را به نمایش می‌‌گذارد. از دید بویز مجسمه تعریفی سخت و صلب ندارد و بیشتر از هر چیز، یک پروسه است. او حتی از این هم فراتر رفت و مدعی شد که مجسمه در درجه‌ی اول رسانه‌ای شنیداری بوده است و بر این مبنا، توضیح داد که از نظر او جریان شناور آب و صدای موزون آن، یک مجسمه است. بر همین مبنا، بویز تجربه‌های غیرمعمول خود با نمد را نوعی جریان انرژی‌بخش توصیف می‌کرد و آن‌ها را به مثابه نوعی درمان می‌دید و حتی آن‌ها را قرص هنر می‌نامید.

تأکید بر گسترش مفهوم هنر نزد بویز، بیش از هر چیز نتیجه‌ای بود از عضویت او در گروه فلوکسوس<ref>Fluxus</ref>. اعضای این گروه بر آن بودند که مرز میان هنر و زندگی را از بین ببرند.  در نمایشگاهی که این گروه در سال 1964 برگزار کردند، یکی از بازدیدکنندگان خشمگین به وسط صحنه آمد و با مشت به صورت بویز کوبید. بویز به جای تلاش برای متوقف کردن خونی که از صورتش جاری شده بود، صلیبی چوبی را در دست چپش گرفت و با دست راستش به مردم سلام داد. از این حرکت جنجالی عکاسی شد و به طور کلی، این اتفاق موجب شد تا بویز نزد گروه وسیع‌تری از مردم شناخته شود، نزد برخی به شکلی مثبت و نزد گروهی دیگر به شکلی کاملاً منفی.

نظرات [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)|داوینچی]]، [[گوته،_یوهان_ولفگانگ_فون_(۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)|گوته]] و[[رودولف_اشتاینر|رودولف اشتاینر]] نقشی مهم در شکل‌گیری دریافت بویز از هنر داشتند. به ویژه اشتاینر که نظراتش درباره‌ی سیاست، اقتصاد و آزادی، بویز را مجذوب کرده بود. اشتاینر در جریان یک سخنرانی برای کارگرها، زنبورها را حیواناتی مقدس معرفی کرده بود، چرا که با نحوه‌ی زندگی خود آن‌چه را در در زندگی بشر جریان دارد خلاصه می‌کنند. بعد از این، بویز در آثار متعددی از زنبور به عنوان نمادی از جریان انرژی استفاده کرد و همچنین به حیوانات دیگری مانند گوزن، گوسفند، قو و خرگوش صحرایی اشاره کرد. علاوه بر این، نجات بویز توسط اقوام تاتار، او را به فرهنگ [[شمن_باوری|شمنیسم]] علاقه‌مند کرد و این حیطه تبدیل به یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد تأکید در هنر بویز شد.

بویز از سال 1961 به تدریس در آکادمی هنر دوسلدورف مشغول شد. او بین دانشجویان بسیار محبوب بود اما حرکات و اعتراض‌هایش علیه گزینش محدود دانشگاه، موسسه را دچار بحران‌هایی جدی کرد. او در مورد خود گفته است: «هر جا من هستم، آکادمی هم آن‌جاست.» این جمله‌ی خودستایانه البته بهره‌ای از حقیقت داشت چون او استادی بسیار پرانرژی و الهام‌بخش بود و این ویژگی را بخشی از تلقی فکری خود نسبت به هنرمند می‌دانست. بویز در نهایت از آکادمی اخراج شد و این اتفاق اگرچه ضربه‌ی سختی به او وارد کرد، در عین حال فرصت بیشتری برای تمرکز بر پروژه‌ی شخصی در اختیارش قرار داد.

در مجموع ایده‌ی گسترش مفهوم هنرمند در رأس موضوعات مورد تأکید بویز قرار داشت و فعالیت‌های او در عرصه‌ی آموزش هنر به دانشجویان و همین‌طور سخنرانی‌های پرشور و آثار هنری جنجال‌برانگیزش، همگی با این انگیزه‌ی اولیه معنا می‌شوند. بویز در سال 1986 در دوسلدورف ایست قلبی کرد و درگذشت.

 

منابع:

*The Oxford Dictionary of Art, Second Edition, 1997
*The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Oxford University Press, 1996

 

----

 

[[Category:هنر]]
[[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]
<references />