دالاپیکولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۳۰

2025-04-23T23:30:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۳۰
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	}}		}}
	[[پرونده:لوییجی دالاپیکولا1.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی دالاپیکولا]]		[[پرونده:لوییجی دالاپیکولا1.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی دالاپیکولا]]
	آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک [[~~نیوکلاسیک\|~~نئوکلاسیک]] بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، [[ایستریا]]<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ [[گراتس]]<ref>Graz</ref> در [[اتریش\|اتریش‌]] نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ [[ایتالیا]] بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> [[نیویورک\|نیویورک'''‌''']] شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|آنتون'''‌''' وبرن]]<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.		آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک [[نئوکلاسیک]] بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، [[ایستریا]]<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ [[گراتس]]<ref>Graz</ref> در [[اتریش\|اتریش‌]] نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ [[ایتالیا]] بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> [[نیویورک\|نیویورک'''‌''']] شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|آنتون'''‌''' وبرن]]<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.

Mohammadi3 در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۴

2024-11-04T07:04:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۴
خط ۳:		خط ۳:

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = ~~لوییجی~~ دالاپیکولا		\|عنوان = لوئیجی دالاپیکولا
	\|نام =Luigi Dallapiccola		\|نام =Luigi Dallapiccola
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ دالاپیکولا، لوییجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵) را به دالاپیکولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵م) منتقل کرد

2024-11-03T17:10:04Z

Mohammadi3 صفحهٔ دالاپیکولا، لوییجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵) را به دالاپیکولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۱۰
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹

2024-11-03T17:09:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	دالّاپیکّولا، لوئیجی (~~۱۹۰۴ـ۱۹۷۵~~)(Dallapiccola, Luigi)		دالّاپیکّولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵م)(Dallapiccola, Luigi)

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه

Nazanin در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۰

2024-07-06T13:00:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۹:		خط ۹:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۹۰۴م		\|زادروز=پیزینو، ایستریا ۱۹۰۴م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۷۵م		\|تاریخ مرگ=۱۹۷۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز		\| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =نئوکلاسیک
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =استاد کالج کویینز نیویورک		\|سمت =استاد کالج کویینز نیویورک
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:لوییجی دالاپیکولا1.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی دالاپیکولا]]
	آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک نئوکلاسیک بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، ایستریا<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ گراتس<ref>Graz</ref> در اتریش‌ نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ ایتالیا بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> نیویورک'''‌''' شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر آنتون'''‌''' وبرن<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.		آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک [[نیوکلاسیک\|نئوکلاسیک]] بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، [[ایستریا]]<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ [[گراتس]]<ref>Graz</ref> در [[اتریش\|اتریش‌]] نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ [[ایتالیا]] بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> [[نیویورک\|نیویورک'''‌''']] شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|آنتون'''‌''' وبرن]]<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.

Nazanin در ‏۳ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۰

2020-03-03T08:20:56Z

صفحهٔ تازه

دالّاپیکّولا، لوئیجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵)(Dallapiccola, Luigi)

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = لوییجی دالاپیکولا
|نام =Luigi Dallapiccola
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۹۰۴م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۵م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار فلورانس
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد کالج کویینز نیویورک
|جوایز و افتخارات =
|آثار = زندانی (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸)، اولیس (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

آهنگ‌ساز ایتالیایی. در آغاز پیرو سبک نئوکلاسیک بود، اما از ۱۹۴۵ به سبک دوازده تنی تغزلی گرایش پیدا کرد. آثار او عبارت‌اند از اپراهای‌ ''زندانی''<ref>''Il Prigioniero/The Prisoner'' </ref> (۱۹۴۴ـ۱۹۴۸) و ''اولیس''<ref>''Ulisse/Ulysses''</ref> (۱۹۶۰ـ۱۹۶۸)، و نیز ساخته‌های‌ آوازی‌ و سازی‌ بسیار. دالاّپیکّولا در پیزینو<ref>Pisino</ref>، ایستریا<ref>Istria</ref>، به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۷ خانواده‌اش‌ به‌دلایل‌ سیاسی‌ به‌ گراتس<ref>Graz</ref> در اتریش‌ نقل‌مکان‌ کردند، و او در آن‌جا نخستین‌ ارتباط‌های‌ مشخص‌ خود را با موسیقی‌ (به‌خصوص‌ اپرا) برقرار کرد. خانواده‌اش‌ در ۱۹۲۱ به‌ ایتالیا بازگشتند، و او در کنسرواتوار فلورانس<ref>Florence Conservatory </ref>'''‌''' تحصیل'''‌''' کرد و در ۱۹۳۱ به'''‌'''مقام'''‌''' استادی'''‌''' رسید. در ۱۹۵۶ استاد کالج'''‌''' کوئینز<ref>Queen’s College </ref> نیویورک'''‌''' شد. آثار دوران'''‌''' پختگی'''‌''' کار او، در عین'''‌''' بهره'''‌'''گیری'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریال'''‌'''سازی'''‌'''، آن'''‌'''ها را دستخوش'''‌''' تغییر می'''‌'''کردند تا سبکی'''‌''' تغزلی'''‌'''تر از معمول'''‌''' پدید آید، که'''‌''' از ارجاع'''‌'''های'''‌''' تونال'''‌'''، ساختارهای'''‌''' تِماتیک'''‌'''، و روندهای'''‌''' پیشروی'''‌''' هارمونیک'''‌''' دوری'''‌''' نکند. دالاّپیکّولا نخستین‌بار در جشنواره'''‌'''های'''‌''' پیش'''‌''' از ۱۹۳۹ انجمن'''‌''' بین'''‌'''المللی'''‌''' موسیقی'''‌''' معاصر<ref>International Society for Contemporary Music ISCM</ref> (ای اس سی ام) توجه'''‌''' جهانی'''‌''' را به خود جلب کرد. قوانین'''‌''' نژادپرستانۀ'''‌''' فاشیستی ۱۹۳۸، ''ترانه‌های اسارت''<ref>Canti di Prigionia/Songs of Captivity</ref> او را توقیف'''‌''' کردند، که'''‌''' بیان موسیقایی'''‌''' اسارت'''‌''' فکری'''‌''' و جسمی'''‌''' بود. این «موسیقی'''‌''' اعتراض»، که'''‌''' مضمون'''‌''' آن'''‌''' شکنجۀ'''‌''' فکری'''‌''' و روانی'''‌''' بود، در اپرای'''‌''' بعدی'''‌''' وی، ''زندانی'' (از روی'''‌''' ''شکنجۀ امید و انتظار''<ref>La Torture par L’esperance </ref> اثر ویلیه'''‌''' دو لیل'''‌''' آدام<ref>Villiers de l’Isle Adam </ref>) و کُرال ''ترانه‌های آزادی''<ref>''Canti di liberazione/Songs of liberty''</ref> (۱۹۵۱ـ۱۹۵۵) نیز ادامه'''‌''' یافت. نخستین'''‌''' اپرای'''‌''' او، ''پرواز شبانه''<ref>''Volo di notte'' </ref> (۱۹۳۷ـ۱۹۳۹ به'''‌'''شیوۀ آنتوان'''‌''' دو سنت'''‌''' اِگزوپری<ref>Antoine de Saint Exupéry </ref>)، استفادۀ'''‌''' تجربی'''‌''' از تکنیک'''‌'''های'''‌''' سریالی'''‌''' را نشان'''‌''' می'''‌'''دهد که'''‌''' بعدها در قالب'''‌''' شیوۀ'''‌''' بسیار'''‌''' شخصی'''‌''' و شاعرانه'''‌'''اش در گروه ''غزل‌های یونانی''<ref>''Liriche greche/Greek Lyrics''</ref> (۱۹۴۲ـ۱۹۴۵) به'''‌'''ثمر رسیدند. در دهۀ'''‌''' ۱۹۵۰ بسیار تحت تأثیر آنتون'''‌''' وبرن<ref>Anton Webern</ref> قرار گرفت و سبک شخصی خود را تبدیل به بیانی کمتر شاعرانه و بیشتر اندیشمندانه کرد. با این'''‌'''حال برتری او در آهنگ'''‌'''سازی آوازی همچنان در اوراتوریوی'''‌''' بزرگ'''‌''' ''ایوب''<ref>''Job''</ref> (۱۹۵۰) و ''رکویسکانت''<ref>''Requiescant''</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۵۸)، و آثار کوچکی'''‌''' همچون'''‌''' ''ترانه‌های گوته''<ref>Goethe Lieder </ref> (۱۹۵۳)، ''پنج ترانه''<ref>''Cinque Canti'' </ref> (۱۹۵۶)، ''نیایش''<ref>''Preghiere''</ref> (۱۹۶۲)، و ''گفتار پولیس قدیس''<ref>''Parole di San Paolo''</ref> (۱۹۶۴) حفظ'''‌''' شد. اپرای'''‌''' بزرگ'''‌''' او، ''اولیس''، ثمرۀ'''‌''' تلاشی'''‌''' دَه '''‌'''ساله'''‌'''، نشان'''‌''' از بازگشت به سبک شاعرانۀ'''‌''' قبلی وی دارد. دالاپیکولا با وجود مهارت'''‌''' بسیارش'''‌''' در ارکستراسیون'''‌'''، در کار سازبندی'''‌''' موفق'''‌''' نبود. بر ایتالیای'''‌''' پس'''‌''' از جنگ'''‌''' تأثیر فراوانی'''‌''' گذاشت'''‌'''، و نقش'''‌''' عمده'''‌'''ای'''‌''' در نوزایی'''‌''' فرهنگی'''‌''' این'''‌''' کشور ایفا کرد.

 

 

----

[[Category:موسیقی]]
[[Category:کلاسیک جهان]]
<references />