دومنیکینو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۹

2024-10-18T10:19:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

	</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref>. در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]]، [[ناپل]] و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار [[کاراتچی، خانواده\|خانوادۀ نقاشان کاراتچی]]<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸م) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشی [[کلود لورن]]<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|جان کانستبل]]<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲م به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳م) و کاردینال پیترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱م) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰م نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسمِ]]<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|نیکُلا پوسَن]]<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴م) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref> اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).		</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref>. در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]]، [[ناپل]] و [[رم، شهر\|رم]] هنرآفرینی کرد. نخست دستیار [[کاراتچی، خانواده\|خانوادۀ نقاشان کاراتچی]]<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸م) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشی [[کلود لورن]]<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|جان کانستبل]]<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲م به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳م) و کاردینال پیترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱م) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰م نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسمِ]]<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|نیکُلا پوسَن]]<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴م) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref> اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).

Nazanin در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۷

2024-10-18T10:17:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}دومِنیکینو (~~۱۵۸۱ـ۱۶۴۱~~)(Domenichino)<br /> [[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]		}}دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱م)(Domenichino)<br /> [[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]
	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

	</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref>. در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]]، [[ناپل]] و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار [[کاراتچی، خانواده\|خانوادۀ نقاشان کاراتچی]]<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (~~۱۶۲۴ـ۱۶۲۸~~) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشی [[کلود لورن]]<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|جان کانستبل]]<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ~~۱۶۰۲~~ به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (~~۱۵۷۶ـ۱۶۳۳~~) و کاردینال پیترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (~~۱۵۷۱ـ۱۶۲۱~~) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ~~۱۶۱۰~~ نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسمِ]]<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (~~۱۶۱۱ـ۱۶۱۴~~)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|نیکُلا پوسَن]]<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(~~۱۶۱۴~~) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref> اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).		</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref>. در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]]، [[ناپل]] و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار [[کاراتچی، خانواده\|خانوادۀ نقاشان کاراتچی]]<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸م) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشی [[کلود لورن]]<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|جان کانستبل]]<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲م به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳م) و کاردینال پیترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱م) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰م نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسمِ]]<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|نیکُلا پوسَن]]<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴م) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref> اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).

Nazanin در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۷

2023-12-05T08:37:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br /> [[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]
	[[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]
	~~دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/>~~
	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

Nazanin در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۶

2023-12-05T08:16:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}
	[[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]		[[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]
	دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/> ~~[[File:20206600.jpg\|thumb\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]~~		دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/>

	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

Nazanin در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۴

2023-12-05T08:14:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۴
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}} دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/> [[File:20206600.jpg\|thumb\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]		}}
			[[پرونده:DomenichinounicornPalFarnese.jpg\|بندانگشتی\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]
			دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/> [[File:20206600.jpg\|thumb\|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]

	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

Nazanin در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۶

2023-12-04T05:16:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۶
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri		(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

	</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ باروک<ref>baroque </ref>. در بولونیا، ناپل و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار خانوادۀ نقاشان کاراتچی<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول ~~نقاشیِ~~ کلود لورن<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. جان کانستبل<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲ به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳) و کاردینال ~~پیِترو~~ آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰ نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب کلاسی‌سیسمِ<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. نیکُلا پوسَن<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref>اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).		</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref>. در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]]، [[ناپل]] و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار [[کاراتچی، خانواده\|خانوادۀ نقاشان کاراتچی]]<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشی [[کلود لورن]]<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|جان کانستبل]]<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲ به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳) و کاردینال پیترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰ نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب [[کلاسی سیسم\|کلاسی‌سیسمِ]]<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|نیکُلا پوسَن]]<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref> اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =دومنیکینو
|نام =Domenichino
|نام دیگر=
|نام اصلی=دومنیکو زامپییری
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۵۸۱م
|تاریخ مرگ=۱۶۴۱م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=معمار
|سبک =کلاسیسیسم
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =آخرین عشاء ربانی قدیس جروم (۱۶۱۴)؛ صحنه هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا در کلیسای سان لوییجی د فرانچزی، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴) و تصاویر صومعه گروتافراتا
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =معماری
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}} دومِنیکینو (۱۵۸۱ـ۱۶۴۱)(Domenichino)<br/> [[File:20206600.jpg|thumb|دوشيزه و تک‌شاخ، اثر دومِنيکينو]]

(نام اصلی: دومنیکو زامپیئری<ref>Domenico Zampieri

</ref>). نقاش و معمار ایتالیایی در شیوۀ باروک<ref>baroque </ref>. در بولونیا، ناپل و رم هنرآفرینی کرد. نخست دستیار خانوادۀ نقاشان کاراتچی<ref>Carracci </ref> بود، و سپس شیوۀ باروک آغازین را در اجرای دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های جایگاه هم‌سرایان کلیسای سان آندرِ‌آ دلّا واله<ref>S Andrea della Valle </ref>، رم (۱۶۲۴ـ۱۶۲۸) پی‌ گرفت. از پیش‌گامان منظره‌پردازی دوران باروک شناخته شده است. منظره‌پردازی‌های دومنیکینو در تکوین این گونۀ هنری نقشی بسزا داشت، و در تحول نقاشیِ کلود لورن<ref>Claude Lorrain </ref> تأثیر مستقیم گذاشت. جان کانستبل<ref>John Constable </ref>، نقاشی او را با نام ''منظره با بنایی قلعه‌مانند''<ref>''Landscape with a Fortified Building'' </ref> (مجموعۀ خصوصی) بسیار ممتاز می‌دانست. دومنیکینو در ۱۶۰۲ به رم رفت، و در تزیین نگارخانۀ فارنزه<ref>Farnese Gallery </ref> با آنیباله کاراتچی<ref>Annibale Carracci </ref> همکاری کرد، و دیوارنگاره‌های ''مرگ آدونیس''<ref>''The Death of Adonis'' </ref>، و ''دوشیزه و تک‌شاخ''<ref>''Maiden with the Unicorn ''</ref>، در بالای درگاه ورودی، را به‌اجرا درآورد. همچنین دیوارنگاره‌هایی برای کاردینال سیپیون بورگزه<ref>''Scipione Borghese''</ref> (۱۵۷۶ـ۱۶۳۳) و کاردینال پیِترو آلدوبراندینی<ref> Pietro Aldobrandini </ref> (۱۵۷۱ـ۱۶۲۱) نقاشی کرد. دومنیکینو شاگرد برگزیدۀ آنیباله کاراتچی بود، که شیوۀ کارش را مبتنی بر شیوۀ استاد، و هنر رافائل<ref>Raphael </ref> بنیاد نهاد و در دهۀ ۱۶۱۰ نقاش سرآمد رم شد و سفارش‌های بسیاری دریافت کرد. در میان ممتازترین دیوارنگاره‌هایش که به‌سبب کلاسی‌سیسمِ<ref>classicism </ref> فاخر و پرتوانشان توجه‌برانگیزند؛ تصویر صحنه‌هایی از زندگی قدیسه سیسیلیا<ref>St Cecilia </ref> در کلیسای سان لوئیجی دِ فرانچزی<ref>San Luigi de’ Francesi </ref>، رم (۱۶۱۱ـ۱۶۱۴)، و تصاویر صومعۀ گروتّافرّاتا<ref>Grottaferrate </ref> درخور ذکرند. از آثار رنگ‌روغنی او نیز در دوران زندگی‌اش بسیار تمجید شد. نیکُلا پوسَن<ref>Nicolas Poussin </ref> اظهار کرد که تابلوی او با نام ''آخرین عشاء ربانی قدیس جروم''<ref>''Last Communion of St Jerome''</ref>(۱۶۱۴) پس از تابلوی ''تجلّی مسیح''<ref> ''Transfiguration'' </ref>اثر رافائل، بهترین نقاشی دینی رم است. دومنیکینو پس از هنرآفرینی در رم و بولونیا، در ۱۶۳۰ به ناپل رفت تا نمازخانۀ دل تزورو<ref>Cappella del Tesoro</ref> در کلیسای جامع را تزیین کند؛ اما گروه‌های هنری بدخواه و کینه‌توز ناپل با تبانی او را آزار دادند و از شهر بیرون راندند. با این حال دومنیکینو پس از چندی به ناپل بازگشت و همان‌جا درگذشت (احتمال می‌رود او را مسموم کرده باشند).

 

----

[[Category:معماری]] [[Category:جهان پیش از قرن 20 - اشخاص]] [[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]