دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۲

2024-07-08T06:12:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	~~دِوورْژاک،~~ آنتونین (~~۱۸۴۱ـ۱۹۰۴~~)(~~Dvorák, Antonín~~)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آنتونین دِوورژاک\|نام=Antonín Dvorák\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۴۱م\|تاریخ مرگ=۱۹۰۴م\|دوره زندگی=\|ملیت=چک\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=در ۱۸۹۱ از دانشگاه کیمبریج دکترای افتخاری\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵ مدیر کنسرواتوار ملی در نیویورک
			استاد کنسرواتوار پراگ و در ۱۹۰۱ مدیر\|جوایز و افتخارات=جایزۀ آهنگ‌سازی دولت اتریش\|آثار=نُه سمفونی، پوئم سمفونیک‌ها، اپراها (ازجمله روسالکا)، آثار کُرال بزرگ، کارناوال، اپرای پادشاه و سوخت‌انداز (۱۸۷۴)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}دِوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)

	آهنگ‌ساز چک. موسیقی رمانتیک او دربردارندۀ سنت کلاسیک بتهوون و برامس<ref>Brahms		(Dvorák, Antonín)
			[[پرونده:Dvorák, Antonín1.jpg\|بندانگشتی\|آنتونین دوورژاک]]
	</ref> است و نشان از نفوذ موسیقی محلی چک دارد. ازجمله آثار اوست: نُه سمفونی، پوئم سمفونیک‌ها، اپراها (ازجمله ''روسالکا''<ref>''Rusalka''</ref>)، آثار کُرال بزرگ، ''کارناوال''<ref> ''Carnival''</ref> و اوورتورهای دیگر، کنسرتوهای ویولن و ~~ویولن‌سل،~~ موسیقی مجلسی، قطعه‌های پیانویی، و ترانه‌ها. آوازۀ بین‌المللی او با دو دسته ''رقص‌های اسلاو''<ref> ''Slavonic Dances''</ref> (۱۸۷۸ و ۱۸۸۶) آغاز شد. آثاری همچون ''سمفونی دنیای نو''<ref> ''New World Symphony''</ref> (۱۸۹۳) علاقۀ او به زمینه‌های موسیقی محلی امریکا، مانند موسیقی سیاه‌پوستان و سرخ‌پوستان امریکا را بازمی‌تاباند. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵ مدیر کنسرواتوار ملی<ref> National Conservatory</ref> در نیویورک بود. دوورژاک پسر یک میخانه‌دار و قصاب روستایی بود. در کودکی فقط موسیقی مردمی و موسیقی کلیسایی ساده به گوشش رسیده بود، اما استعدادهای فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌داد. در ۱۸۵۷ او را به مدرسۀ ارگ در پراگ<ref> Prague</ref> فرستادند، و دو سال بعد کار آهنگ‌سازی را شروع کرد، و در یک ارکستر نوازندۀ ویولن شد. بعدها در ارکستر تماشاخانۀ موقت بوهِمی<ref> Bohemian Provisional Theatre</ref> در پراگ، ویولا می‌نواخت، که از ۱۸۶۲ واگنر<ref> Wagner</ref> و از ۱۸۶۶ اسمتانا<ref> Smetana</ref> آن را رهبری می‌کردند؛ یازده سال بعد ارگ‌نواز کلیسای سنت آدالبرت<ref> St Adalbert </ref> در پراگ شد. در ۱۸۶۵ دورۀ ترانۀ ''درختان سرو''<ref>''Cypresses''</ref> را با تأثیر از عشق ناکامش به شاگرد خود، یوزِفینا سِرماکووا<ref> Josefina Cermakova</ref>، ساخت. در ۱۸۷۳ با خواهر یوزِفینا، آنا، ازدواج کرد و نخستین ساخته‌های نظرگیر خود، ازجمله سمفونی سوم، را خلق کرد؛ آثار قبلی او به‌شدت تحت تأثیر واگنر بودند. طی این دوران ترانه‌ها، اوورتورها، و سمفونی‌های زیادی نوشت، و در ۱۸۷۴ اپرای ''پادشاه و سوخت‌انداز''<ref> ''King and Charcoal-Burner'' </ref> خود را به روی صحنه برد، که موفقیتی نیافت. همان سال برای نخستین‌‌بار جایزۀ آهنگ‌سازی دولت اتریش را به‌دست آورد. برامس از اعضای هیئت انتخاب بود، که با دوورژاک دوست شد و او را به سیمروک<ref>Simrock </ref> ناشر معرفی کرد. ''راپسودی‌ها و رقص‌های اسلاو'' ۱۸۷۸، خصوصیت اساساً ملی‌گرایانه‌ای را وارد موسیقی او کردند و انتشار آن‌ها برای او شهرتی جهانی به‌همراه آورد. پس از آن دوورژاک کوآرتت می‌بمل اپوس ۵۱، نخستین کوآرتت از کوآرتت‌های زهی بزرگ خود، و سمفونی پرقدرت ششم را منتشر کرد؛ در اثر اولی عناصر محلی آشکارا به‌چشم می‌خوردند، و در دومی حضور برامس محسوس است. دوورژاک در ۱۸۸۴ برای نخستین‌بار به انگلستان سفر کرد تا ''استابات ماتِر''<ref>''Stabat Mater''</ref> خود را در لندن رهبری کند. در ۱۸۹۱ از دانشگاه کیمبریج دکترای افتخاری دریافت کرد، و استاد کنسرواتوار پراگ و در ۱۹۰۱ مدیر آن‌جا شد. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵مدیر کنسرواتوار ملی جدید در نیویورک بود. اجرای نخست ''سمفونی دنیای نو'' در کارْنِگی‌ هال<ref>'' Carnegie Hall ''</ref> از بزرگ‌ترین موفقیت‌های زندگی حرفه‌ای او بود. هنگام ساخت کنسرتوی ویولن‌سل نخستین عشق او، یوزفینا، درگذشت، و قسمت آهستۀ فیناله به یاد او بازگوکنندۀ ترانۀ مورد علاقه‌اش از مجموعۀ ''درختان سرو'' است.		آهنگ‌ساز چک. موسیقی رمانتیک او دربردارندۀ سنت کلاسیک [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] و [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms
			</ref> است و نشان از نفوذ موسیقی محلی چک دارد. ازجمله آثار اوست: نُه سمفونی، پوئم سمفونیک‌ها، اپراها (ازجمله ''روسالکا''<ref>''Rusalka''</ref>)، آثار کُرال بزرگ، ''کارناوال''<ref> ''Carnival''</ref> و اوورتورهای دیگر، کنسرتوهای [[ویولن]] و [[ویولنسل\|ویولن‌سل]]، موسیقی مجلسی، قطعه‌های پیانویی، و ترانه‌ها. آوازۀ بین‌المللی او با دو دسته ''رقص‌های اسلاو''<ref> ''Slavonic Dances''</ref> (۱۸۷۸ و ۱۸۸۶) آغاز شد. آثاری همچون ''سمفونی دنیای نو''<ref> ''New World Symphony''</ref> (۱۸۹۳) علاقۀ او به زمینه‌های موسیقی محلی [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، مانند موسیقی سیاه‌پوستان و سرخ‌پوستان امریکا را بازمی‌تاباند. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵ مدیر کنسرواتوار ملی<ref> National Conservatory</ref> در [[نیویورک]] بود. دوورژاک پسر یک میخانه‌دار و قصاب روستایی بود. در کودکی فقط موسیقی مردمی و موسیقی کلیسایی ساده به گوشش رسیده بود، اما استعدادهای فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌داد. در ۱۸۵۷ او را به مدرسۀ ارگ در [[پراگ]]<ref> Prague</ref> فرستادند، و دو سال بعد کار آهنگ‌سازی را شروع کرد، و در یک ارکستر نوازندۀ ویولن شد. بعدها در ارکستر تماشاخانۀ موقت بوهِمی<ref> Bohemian Provisional Theatre</ref> در پراگ، [[ویولا]] می‌نواخت، که از ۱۸۶۲ واگنر<ref> Wagner</ref> و از ۱۸۶۶ اسمتانا<ref> Smetana</ref> آن را رهبری می‌کردند؛ یازده سال بعد ارگ‌نواز کلیسای سنت آدالبرت<ref> St Adalbert </ref> در پراگ شد. در ۱۸۶۵ دورۀ ترانۀ ''درختان سرو''<ref>''Cypresses''</ref> را با تأثیر از عشق ناکامش به شاگرد خود، یوزِفینا سِرماکووا<ref> Josefina Cermakova</ref>، ساخت. در ۱۸۷۳ با خواهر یوزِفینا، آنا، ازدواج کرد و نخستین ساخته‌های نظرگیر خود، ازجمله سمفونی سوم، را خلق کرد؛ آثار قبلی او به‌شدت تحت تأثیر واگنر بودند. طی این دوران ترانه‌ها، اوورتورها، و سمفونی‌های زیادی نوشت، و در ۱۸۷۴ اپرای ''پادشاه و سوخت‌انداز''<ref> ''King and Charcoal-Burner'' </ref> خود را به روی صحنه برد، که موفقیتی نیافت. همان سال برای نخستین‌‌بار جایزۀ آهنگ‌سازی دولت [[اتریش]] را به‌دست آورد. برامس از اعضای هیئت انتخاب بود، که با دوورژاک دوست شد و او را به سیمروک<ref>Simrock </ref> ناشر معرفی کرد. ''راپسودی‌ها و رقص‌های اسلاو'' ۱۸۷۸، خصوصیت اساساً ملی‌گرایانه‌ای را وارد موسیقی او کردند و انتشار آن‌ها برای او شهرتی جهانی به‌همراه آورد. پس از آن دوورژاک کوآرتت می‌بمل اپوس ۵۱، نخستین کوآرتت از کوآرتت‌های زهی بزرگ خود، و سمفونی پرقدرت ششم را منتشر کرد؛ در اثر اولی عناصر محلی آشکارا به‌چشم می‌خوردند، و در دومی حضور برامس محسوس است. دوورژاک در ۱۸۸۴ برای نخستین‌بار به [[انگلستان]] سفر کرد تا ''استابات ماتِر''<ref>''Stabat Mater''</ref> خود را در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] رهبری کند. در ۱۸۹۱ از [[دانشگاه کیمبریج]] دکترای افتخاری دریافت کرد، و استاد کنسرواتوار پراگ و در ۱۹۰۱ مدیر آن‌جا شد. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵مدیر کنسرواتوار ملی جدید در نیویورک بود. اجرای نخست ''سمفونی دنیای نو'' در کارْنِگی‌ هال<ref>'' Carnegie Hall ''</ref> از بزرگ‌ترین موفقیت‌های زندگی حرفه‌ای او بود. هنگام ساخت کنسرتوی ویولن‌سل نخستین عشق او، یوزفینا، درگذشت، و قسمت آهستۀ فیناله به یاد او بازگوکنندۀ ترانۀ مورد علاقه‌اش از مجموعۀ ''درختان سرو'' است.

	----		----

	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

دِوورْژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)(Dvorák, Antonín)

آهنگ‌ساز چک. موسیقی رمانتیک او دربردارندۀ سنت کلاسیک بتهوون و برامس<ref>Brahms

</ref> است و نشان از نفوذ موسیقی محلی چک دارد. ازجمله آثار اوست: نُه سمفونی، پوئم سمفونیک‌ها، اپراها (ازجمله ''روسالکا''<ref>''Rusalka''</ref>)، آثار کُرال بزرگ، ''کارناوال''<ref> ''Carnival''</ref> و اوورتورهای دیگر، کنسرتوهای ویولن و ویولن‌سل، موسیقی مجلسی، قطعه‌های پیانویی، و ترانه‌ها. آوازۀ بین‌المللی او با دو دسته ''رقص‌های اسلاو''<ref> ''Slavonic Dances''</ref> (۱۸۷۸ و ۱۸۸۶) آغاز شد. آثاری همچون ''سمفونی دنیای نو''<ref> ''New World Symphony''</ref> (۱۸۹۳) علاقۀ او به زمینه‌های موسیقی محلی امریکا، مانند موسیقی سیاه‌پوستان و سرخ‌پوستان امریکا را بازمی‌تاباند. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵ مدیر کنسرواتوار ملی<ref> National Conservatory</ref> در نیویورک بود. دوورژاک پسر یک میخانه‌دار و قصاب روستایی بود. در کودکی فقط موسیقی مردمی و موسیقی کلیسایی ساده به گوشش رسیده بود، اما استعدادهای فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌داد. در ۱۸۵۷ او را به مدرسۀ ارگ در پراگ<ref> Prague</ref> فرستادند، و دو سال بعد کار آهنگ‌سازی را شروع کرد، و در یک ارکستر نوازندۀ ویولن شد. بعدها در ارکستر تماشاخانۀ موقت بوهِمی<ref> Bohemian Provisional Theatre</ref> در پراگ، ویولا می‌نواخت، که از ۱۸۶۲ واگنر<ref> Wagner</ref> و از ۱۸۶۶ اسمتانا<ref> Smetana</ref> آن را رهبری می‌کردند؛ یازده سال بعد ارگ‌نواز کلیسای سنت آدالبرت<ref> St Adalbert </ref> در پراگ شد. در ۱۸۶۵ دورۀ ترانۀ ''درختان سرو''<ref>''Cypresses''</ref> را با تأثیر از عشق ناکامش به شاگرد خود، یوزِفینا سِرماکووا<ref> Josefina Cermakova</ref>، ساخت. در ۱۸۷۳ با خواهر یوزِفینا، آنا، ازدواج کرد و نخستین ساخته‌های نظرگیر خود، ازجمله سمفونی سوم، را خلق کرد؛ آثار قبلی او به‌شدت تحت تأثیر واگنر بودند. طی این دوران ترانه‌ها، اوورتورها، و سمفونی‌های زیادی نوشت، و در ۱۸۷۴ اپرای ''پادشاه و سوخت‌انداز''<ref> ''King and Charcoal-Burner'' </ref> خود را به روی صحنه برد، که موفقیتی نیافت. همان سال برای نخستین‌‌بار جایزۀ آهنگ‌سازی دولت اتریش را به‌دست آورد. برامس از اعضای هیئت انتخاب بود، که با دوورژاک دوست شد و او را به سیمروک<ref>Simrock </ref> ناشر معرفی کرد. ''راپسودی‌ها و رقص‌های اسلاو'' ۱۸۷۸، خصوصیت اساساً ملی‌گرایانه‌ای را وارد موسیقی او کردند و انتشار آن‌ها برای او شهرتی جهانی به‌همراه آورد. پس از آن دوورژاک کوآرتت می‌بمل اپوس ۵۱، نخستین کوآرتت از کوآرتت‌های زهی بزرگ خود، و سمفونی پرقدرت ششم را منتشر کرد؛ در اثر اولی عناصر محلی آشکارا به‌چشم می‌خوردند، و در دومی حضور برامس محسوس است. دوورژاک در ۱۸۸۴ برای نخستین‌بار به انگلستان سفر کرد تا ''استابات ماتِر''<ref>''Stabat Mater''</ref> خود را در لندن رهبری کند. در ۱۸۹۱ از دانشگاه کیمبریج دکترای افتخاری دریافت کرد، و استاد کنسرواتوار پراگ و در ۱۹۰۱ مدیر آن‌جا شد. در سال‌های ۱۸۹۲ـ۱۸۹۵مدیر کنسرواتوار ملی جدید در نیویورک بود. اجرای نخست ''سمفونی دنیای نو'' در کارْنِگی‌ هال<ref>'' Carnegie Hall ''</ref> از بزرگ‌ترین موفقیت‌های زندگی حرفه‌ای او بود. هنگام ساخت کنسرتوی ویولن‌سل نخستین عشق او، یوزفینا، درگذشت، و قسمت آهستۀ فیناله به یاد او بازگوکنندۀ ترانۀ مورد علاقه‌اش از مجموعۀ ''درختان سرو'' است.

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]