دگا، ادگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۷

2024-10-19T06:37:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۷
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	دگا از میان‌سالی بیش از گذشته به بررسی زنان در آثارش پرداخت و تصاویر پاستلی و طراحی‌هایی از مضمون «زنان استحمام‌کننده<ref>Femme au Tub </ref>» را به موضوع رقصندگان خود افزود. به‌سبب ضعف بینایی ناگزیر به مجسمه‌سازی روآورد، که آن را «هنر نابینایان» می‌نامید. مفرغینه‌<ref>bronze </ref>های ظریفش از رقصندگان و اسب‌ها، در کمال زیبایی اجرا شده‌اند. دگا که تا حدی در انزوا به‌سر می‌برد، در فرانسه پیروان مستقیمی نداشت، اگرچه از طریق شاگرد انگلیسی‌اش، [[سیکرت، والتر (۱۸۶۰ـ۱۹۴۲)\|سیکِرت]]<ref>Sickert</ref>، در هنر انگلستان تأثیری عمیق گذاشت.		دگا از میان‌سالی بیش از گذشته به بررسی زنان در آثارش پرداخت و تصاویر پاستلی و طراحی‌هایی از مضمون «زنان استحمام‌کننده<ref>Femme au Tub </ref>» را به موضوع رقصندگان خود افزود. به‌سبب ضعف بینایی ناگزیر به مجسمه‌سازی روآورد، که آن را «هنر نابینایان» می‌نامید. مفرغینه‌<ref>bronze </ref>های ظریفش از رقصندگان و اسب‌ها، در کمال زیبایی اجرا شده‌اند. دگا که تا حدی در انزوا به‌سر می‌برد، در فرانسه پیروان مستقیمی نداشت، اگرچه از طریق شاگرد انگلیسی‌اش، [[سیکرت، والتر (۱۸۶۰ـ۱۹۴۲)\|سیکِرت]]<ref>Sickert</ref>، در هنر انگلستان تأثیری عمیق گذاشت.


			----
	<br /> <!--20137000-->		<br /> <!--20137000-->

Nazanin در ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶

2024-10-19T06:36:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶
خط ۱:		خط ۱:

	دگا، اِدگار (~~۱۸۳۴ـ۱۹۱۷~~)(Degas, Edgar)<br /> {{جعبه زندگینامه		دگا، اِدگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷م)(Degas, Edgar)<br /> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =اِدگار دگا		\|عنوان =اِدگار دگا
	\|نام =Edgar Degas		\|نام =Edgar Degas
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\|تاریخ مرگ=1917م		\|تاریخ مرگ=1917م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=~~فرانسوي~~		\|ملیت=فرانسوی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=~~تحصیل در مدرسة عالي هنرهاي زيبا~~ (بوزار)		\|تحصیلات و محل تحصیل=مدرسه عالی هنرهای زیبا (بوزار)
	\| شغل و تخصص اصلی =نقاش		\| شغل و تخصص اصلی =نقاش
	\|شغل و تخصص های دیگر=مجسمه ساز		\|شغل و تخصص های دیگر=مجسمه ساز
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =~~نقاشي بانويي~~ با ~~گلهاي داوودي~~ (~~1865؛ موزة هنري متروپوليتن، نيويورك~~)؛ زنان استحمام ~~كننده~~		\|آثار =نقاشی بانویی با گل‌های داوودی (1865م؛ موزه هنری متروپولیتن، نیویورک)؛ زنان استحمام كننده، جوانان اسپارتی، رقصنده درحال بیرون‌آوردن لباس‌ها (۱۸۸۰ـ۱۸۸۳م، موزه هنرهای معاصر تهران)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه‌سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه‌سازی جهان
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	نقاش و مجسمه‌ساز [[امپرسیونیسم\|امپرسیونیست]]<ref>Impressionist		نقاش و مجسمه‌ساز [[امپرسیونیسم\|امپرسیونیست]]<ref>Impressionist
	</ref> فرانسوی. فعالیت هنری‌اش را به اتودهایی (اغلب با پاستل<ref>pastel </ref>) از صحنه‌های زنده و غیررسمی باله<ref>ballet </ref>، مسابقۀ اسب‌دوانی، و ~~زنانِ~~ درحال کار، منحصر ساخت. از دهۀ ~~۱۸۹۰~~ بیش از پیش به مجسمه‌سازی روآورد، و به‌شیوه‌ای روان و طبیعت‌گرایانه<ref>naturalistic </ref> با موم حجم‌سازی<ref>modelling </ref> کرد. دگا نزد یکی از شاگردان [[انگر، ژان اوگوست دومینیک (۱۷۸۰ـ۱۸۶۷)\|اَنگر]]<ref>Ingres </ref> هنر آموخت، و در دهۀ ~~۱۸۵۰~~ در ایتالیا به نقاشی از مضامین کلاسیک<ref>classical </ref> پرداخت. در ~~۱۸۶۱~~ با [[مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)\|مانه]]<ref>Manet </ref> آشنا شد، و از ۱۸۷۴ تا ~~۱۸۸۶~~ مرتب آثارش را با امپرسیونیست‌ها به‌نمایش گذاشت. چندی نگذشت که شیوۀ خاص خود را پروراند که از باسمه‌های ژاپنی<ref>Japanese prints </ref>، و عکاسی با شگردهای ترکیب‌بندی بدیع و نقاط دیدِ غیرمعمول متأثر بود؛ ازجمله در نقاشی ''بانویی با گل‌های داوودی''<ref>''Woman with Chrysanthemums ''</ref> (~~۱۸۶۵؛~~ موزۀ هنری متروپولیتن<ref>Metropolitan Museum of Art </ref>، نیویورک).		</ref> فرانسوی. فعالیت هنری‌اش را به اتودهایی (اغلب با پاستل<ref>pastel </ref>) از صحنه‌های زنده و غیررسمی باله<ref>ballet </ref>، مسابقۀ اسب‌دوانی، و زنان درحال کار، منحصر ساخت. از دهۀ ۱۸۹۰م بیش از پیش به مجسمه‌سازی روآورد، و به‌شیوه‌ای روان و طبیعت‌گرایانه<ref>naturalistic </ref> با موم حجم‌سازی<ref>modelling </ref> کرد. دگا نزد یکی از شاگردان [[انگر، ژان اوگوست دومینیک (۱۷۸۰ـ۱۸۶۷)\|اَنگر]]<ref>Ingres </ref> هنر آموخت، و در دهۀ ۱۸۵۰م در [[ایتالیا]] به نقاشی از مضامین کلاسیک<ref>classical </ref> پرداخت. در ۱۸۶۱م با [[مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)\|مانه]]<ref>Manet </ref> آشنا شد، و از ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۶م مرتب آثارش را با امپرسیونیست‌ها به‌نمایش گذاشت. چندی نگذشت که شیوۀ خاص خود را پروراند که از باسمه‌های ژاپنی<ref>Japanese prints </ref>، و عکاسی با شگردهای ترکیب‌بندی بدیع و نقاط دیدِ غیرمعمول متأثر بود؛ ازجمله در نقاشی ''بانویی با گل‌های داوودی''<ref>''Woman with Chrysanthemums ''</ref> (۱۸۶۵م؛ موزۀ هنری [[متروپولیتن (نیویورک)\|متروپولیتن]]<ref>Metropolitan Museum of Art </ref>، [[نیویورک]]).

	دگا در ~~۱۸۸۵~~ به مدرسۀ عالی هنرهای زیبا (بوزار)<ref>École des Beaux-Arts </ref> راه یافت، و در همان سال به انگرِ سالخورده معرفی شد. از لحاظ دقّت در طراحی تا پایان عمر، پیرو انگر باقی ماند. از ۱۸۵۵ تا ~~۱۸۵۸~~ به ایتالیا رفت و آثار استادان [[رنسانس]] آغازین<ref>early Renaissance </ref> را بررسی کرد. نخست چندین نقاشی قراردادی از پیکر انسان پدید آورد، ازجمله چندین روایت از ''جوانان اسپارتی''<ref>''Young Spartans ''</ref>؛ لیکن پس از ~~۱۸۶۵~~ مضامین «تاریخی» را وانهاد و به ساختن صحنه‌هایی از زندگی معاصر و تک‌چهره‌سازی گرایید، و متعاقب آن، در دهۀ ~~۱۸۷۰~~ به نقاشی از صحنه‌های اسب‌دوانی و سپس صحنه‌های تئاتر، به‌ویژه باله به هنگام تمرین، روآورد و اغلب دو جانب صحنه و یا تالار تماشاگران را نقطۀ دید خود قرار می‌داد که شهرتش نیز به همین سبب است. در ~~۱۸۷۲~~ برای دیدار خانواده‌اش به نیواورلئان<ref>New Orleans </ref> سفر کرد (خانوادۀ مادری‌اش پس از انقلاب در آن‌جا سکنی گزیدند)؛ نقاشی‌اش از شرکت مبادلۀ پنبۀ<ref>Cotton Exchange </ref> نیواورلئان (~~۱۸۷۳،~~ موزۀ دو پو<ref>Musée de Pau </ref>)، نشان‌دهندۀ بازگشت دگا به اصول ساختاری سنّتی و رسمی است. پیش از آغاز جنگ فرانسه و پروس<ref>Franco-Prussian War</ref> (که دگا در آن شرکت جست) به محفل [[مونه، کلود (۱۸۴۰ـ۱۹۲۶)\|مونه]]<ref> Monet </ref>، [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)\|رنوار]]<ref>Renoir </ref>، و [[سیسلی، آلفرد (۱۸۳۹ـ۱۸۹۹)\|سیسلی]]<ref>Sisley </ref> در کافۀ‌ گِربوا<ref>Café Guerbois </ref> پیوست.		دگا در ۱۸۸۵م به [[بوزار، مدرسه\|مدرسۀ عالی هنرهای زیبا (بوزار)]]<ref>École des Beaux-Arts </ref> راه یافت، و در همان سال به انگرِ سالخورده معرفی شد. از لحاظ دقّت در طراحی تا پایان عمر، پیرو انگر باقی ماند. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸م به ایتالیا رفت و آثار استادان [[رنسانس]] آغازین<ref>early Renaissance </ref> را بررسی کرد. نخست چندین نقاشی قراردادی از پیکر انسان پدید آورد، ازجمله چندین روایت از ''جوانان اسپارتی''<ref>''Young Spartans ''</ref>؛ لیکن پس از ۱۸۶۵م مضامین «تاریخی» را وانهاد و به ساختن صحنه‌هایی از زندگی معاصر و تک‌چهره‌سازی گرایید، و متعاقب آن، در دهۀ ۱۸۷۰م به نقاشی از صحنه‌های اسب‌دوانی و سپس صحنه‌های تئاتر، به‌ویژه باله به هنگام تمرین، روآورد و اغلب دو جانب صحنه و یا تالار تماشاگران را نقطۀ دید خود قرار می‌داد که شهرتش نیز به همین سبب است. در ۱۸۷۲م برای دیدار خانواده‌اش به نیواورلئان<ref>New Orleans </ref> سفر کرد (خانوادۀ مادری‌اش پس از انقلاب در آن‌جا سکنی گزیدند)؛ نقاشی‌اش از شرکت مبادلۀ پنبۀ<ref>Cotton Exchange </ref> نیواورلئان (۱۸۷۳م، موزۀ دو پو<ref>Musée de Pau </ref>)، نشان‌دهندۀ بازگشت دگا به اصول ساختاری سنّتی و رسمی است. پیش از آغاز جنگ [[فرانسه]] و [[پروس]]<ref>Franco-Prussian War</ref> (که دگا در آن شرکت جست) به محفل [[مونه، کلود (۱۸۴۰ـ۱۹۲۶)\|مونه]]<ref> Monet </ref>، [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)\|رنوار]]<ref>Renoir </ref>، و [[سیسلی، آلفرد (۱۸۳۹ـ۱۸۹۹)\|سیسلی]]<ref>Sisley </ref> در کافۀ‌ گِربوا<ref>Café Guerbois </ref> پیوست.

	اگرچه دگا را اغلب نقاشی امپرسیونیست می‌خوانند، آثارش از بسیاری جهات با آثار آنان متفاوت است. او تمایل چندانی به منظره‌پردازی و یا نقاشی مستقیم از طبیعت نداشت. رویۀ امپرسیونیست‌ها در ~~نقاشیِ‌~~ عناصر تصویری از طریق بخش‌های رنگی تفکیک‌شده و فاقد خط ـ کناره<ref>outline </ref>، با گرایش دگا به طراحی، و عقیدۀ او مبنی بر ~~صورت‌بندیِ‌~~ دقیق فرم در یک ترکیب‌بندی، مغایرت داشت. ~~«دریافتِ~~<ref>impression </ref>» زودگذر به‌زعم دگا، چنان‌که در اثر رقصنده‌ای در حرکت مشهود است، منحصراً بر مشاهدۀ آنی مبتنی نیست بلکه صورت‌بندی حساب‌شدۀ اجزای ترکیب‌بندی نیز در آثارش لحاظ شده است. نحوۀ جدید آرایش تصویری، که از شیوۀ ~~قراردادیِ‌~~ متقارن و متوازن معمول در گذشته فاصله می‌گیرد، از امتیازاتی است که دگا به هنر بخشید؛ در این مسیر از باسمه‌های ژاپنی و حتی عکاسی، ماهرانه بهره برد. دگا مشتاقانه با کارمادّه‌های مختلف همچون رنگ‌وروغن، آبرنگ، پاستل، چاپ تیزابی<ref>etching </ref>، تک‌چاپ<ref>monotype </ref> ازجمله در اثر''رقصنده درحال بیرون‌آوردن لباس‌ها''<ref>''Danseurs Sortant de Vestiaire ''</ref> (~~۱۸۸۰ـ۱۸۸۳،~~ موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art </ref>)؛ و چاپ تیزابی سایه‌دار<ref>aquatint </ref> طبع‌آزمایی کرد، لیکن جلوه‌های تابناک رنگی بیش از همه در آثار پاستلی‌اش به‌چشم می‌خورَد.		اگرچه دگا را اغلب نقاشی امپرسیونیست می‌خوانند، آثارش از بسیاری جهات با آثار آنان متفاوت است. او تمایل چندانی به منظره‌پردازی و یا نقاشی مستقیم از طبیعت نداشت. رویۀ امپرسیونیست‌ها در نقاشیِ عناصر تصویری از طریق بخش‌های رنگی تفکیک‌شده و فاقد خط ـ کناره<ref>outline </ref>، با گرایش دگا به طراحی، و عقیدۀ او مبنی بر صورت‌بندیِ دقیق فرم در یک ترکیب‌بندی، مغایرت داشت. «دریافت<ref>impression </ref>» زودگذر به‌زعم دگا، چنان‌که در اثر رقصنده‌ای در حرکت مشهود است، منحصراً بر مشاهدۀ آنی مبتنی نیست بلکه صورت‌بندی حساب‌شدۀ اجزای ترکیب‌بندی نیز در آثارش لحاظ شده است. نحوۀ جدید آرایش تصویری، که از شیوۀ قراردادی متقارن و متوازن معمول در گذشته فاصله می‌گیرد، از امتیازاتی است که دگا به هنر بخشید؛ در این مسیر از باسمه‌های ژاپنی و حتی عکاسی، ماهرانه بهره برد. دگا مشتاقانه با کارمادّه‌های مختلف همچون رنگ‌وروغن، آبرنگ، پاستل، چاپ تیزابی<ref>etching </ref>، تک‌چاپ<ref>monotype </ref> ازجمله در اثر ''رقصنده درحال بیرون‌آوردن لباس‌ها''<ref>''Danseurs Sortant de Vestiaire ''</ref> (۱۸۸۰ـ۱۸۸۳م، موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art </ref>)؛ و چاپ تیزابی سایه‌دار<ref>aquatint </ref> طبع‌آزمایی کرد، لیکن جلوه‌های تابناک رنگی بیش از همه در آثار پاستلی‌اش به‌چشم می‌خورَد.

	دگا از میان‌سالی بیش از گذشته به بررسی زنان در آثارش پرداخت و تصاویر پاستلی و طراحی‌هایی از مضمون «زنان استحمام‌کننده<ref>Femme au Tub </ref>» را به موضوع رقصندگان خود افزود. به‌سبب ضعف بینایی ناگزیر به مجسمه‌سازی روآورد، که آن را «هنر نابینایان» می‌نامید. مفرغینه‌<ref>bronze </ref>های ظریفش از رقصندگان و اسب‌ها، در کمال زیبایی اجرا شده‌اند. دگا که تا حدی در انزوا به‌سر می‌برد، در فرانسه پیروان مستقیمی نداشت، اگرچه از طریق شاگرد انگلیسی‌اش، [[سیکرت، والتر (۱۸۶۰ـ۱۹۴۲)\|سیکِرت]]<ref>Sickert</ref>، در هنر انگلستان تأثیری عمیق گذاشت.		دگا از میان‌سالی بیش از گذشته به بررسی زنان در آثارش پرداخت و تصاویر پاستلی و طراحی‌هایی از مضمون «زنان استحمام‌کننده<ref>Femme au Tub </ref>» را به موضوع رقصندگان خود افزود. به‌سبب ضعف بینایی ناگزیر به مجسمه‌سازی روآورد، که آن را «هنر نابینایان» می‌نامید. مفرغینه‌<ref>bronze </ref>های ظریفش از رقصندگان و اسب‌ها، در کمال زیبایی اجرا شده‌اند. دگا که تا حدی در انزوا به‌سر می‌برد، در فرانسه پیروان مستقیمی نداشت، اگرچه از طریق شاگرد انگلیسی‌اش، [[سیکرت، والتر (۱۸۶۰ـ۱۹۴۲)\|سیکِرت]]<ref>Sickert</ref>، در هنر انگلستان تأثیری عمیق گذاشت.

Aeen در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۱۲

2021-11-22T08:12:58Z

صفحهٔ تازه

دگا، اِدگار (۱۸۳۴ـ۱۹۱۷)(Degas, Edgar)<br /> {{جعبه زندگینامه
|عنوان =اِدگار دگا
|نام =Edgar Degas
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1834م
|تاریخ مرگ=1917م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوي
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در مدرسة عالي هنرهاي زيبا (بوزار)
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=مجسمه ساز
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =نقاشي بانويي با گلهاي داوودي (1865؛ موزة هنري متروپوليتن، نيويورك)؛ زنان استحمام كننده
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه‌سازی جهان
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}[[File:20137000-1.jpg|thumb|بانويی با گل‌های داوودی، اثر ادگار دگا]]

نقاش و مجسمه‌ساز [[امپرسیونیسم|امپرسیونیست]]<ref>Impressionist
</ref> فرانسوی. فعالیت هنری‌اش را به اتودهایی (اغلب با پاستل<ref>pastel </ref>) از صحنه‌های زنده و غیررسمی باله<ref>ballet </ref>، مسابقۀ اسب‌دوانی، و زنانِ درحال کار، منحصر ساخت. از دهۀ ۱۸۹۰ بیش از پیش به مجسمه‌سازی روآورد، و به‌شیوه‌ای روان و طبیعت‌گرایانه<ref>naturalistic </ref> با موم حجم‌سازی<ref>modelling </ref> کرد. دگا نزد یکی از شاگردان [[انگر، ژان اوگوست دومینیک (۱۷۸۰ـ۱۸۶۷)|اَنگر]]<ref>Ingres </ref> هنر آموخت، و در دهۀ ۱۸۵۰ در ایتالیا به نقاشی از مضامین کلاسیک<ref>classical </ref> پرداخت. در ۱۸۶۱ با [[مانه، ادوآر (۱۸۳۲ـ۱۸۸۳)|مانه]]<ref>Manet </ref> آشنا شد، و از ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۶ مرتب آثارش را با امپرسیونیست‌ها به‌نمایش گذاشت. چندی نگذشت که شیوۀ خاص خود را پروراند که از باسمه‌های ژاپنی<ref>Japanese prints </ref>، و عکاسی با شگردهای ترکیب‌بندی بدیع و نقاط دیدِ غیرمعمول متأثر بود؛ ازجمله در نقاشی ''بانویی با گل‌های داوودی''<ref>''Woman with Chrysanthemums ''</ref> (۱۸۶۵؛ موزۀ هنری متروپولیتن<ref>Metropolitan Museum of Art </ref>، نیویورک).

دگا در ۱۸۸۵ به مدرسۀ عالی هنرهای زیبا (بوزار)<ref>École des Beaux-Arts </ref> راه یافت، و در همان سال به انگرِ سالخورده معرفی شد. از لحاظ دقّت در طراحی تا پایان عمر، پیرو انگر باقی ماند. از ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به ایتالیا رفت و آثار استادان [[رنسانس]] آغازین<ref>early Renaissance </ref> را بررسی کرد. نخست چندین نقاشی قراردادی از پیکر انسان پدید آورد، ازجمله چندین روایت از ''جوانان اسپارتی''<ref>''Young Spartans ''</ref>؛ لیکن پس از ۱۸۶۵ مضامین «تاریخی» را وانهاد و به ساختن صحنه‌هایی از زندگی معاصر و تک‌چهره‌سازی گرایید، و متعاقب آن، در دهۀ ۱۸۷۰ به نقاشی از صحنه‌های اسب‌دوانی و سپس صحنه‌های تئاتر، به‌ویژه باله به هنگام تمرین، روآورد و اغلب دو جانب صحنه و یا تالار تماشاگران را نقطۀ دید خود قرار می‌داد که شهرتش نیز به همین سبب است. در ۱۸۷۲ برای دیدار خانواده‌اش به نیواورلئان<ref>New Orleans </ref> سفر کرد (خانوادۀ مادری‌اش پس از انقلاب در آن‌جا سکنی گزیدند)؛ نقاشی‌اش از شرکت مبادلۀ پنبۀ<ref>Cotton Exchange </ref> نیواورلئان (۱۸۷۳، موزۀ دو پو<ref>Musée de Pau </ref>)، نشان‌دهندۀ بازگشت دگا به اصول ساختاری سنّتی و رسمی است. پیش از آغاز جنگ فرانسه و پروس<ref>Franco-Prussian War</ref> (که دگا در آن شرکت جست) به محفل [[مونه، کلود (۱۸۴۰ـ۱۹۲۶)|مونه]]<ref> Monet </ref>، [[رنوار، پیر اوگوست (۱۸۴۱ـ۱۹۱۹)|رنوار]]<ref>Renoir </ref>، و [[سیسلی، آلفرد (۱۸۳۹ـ۱۸۹۹)|سیسلی]]<ref>Sisley </ref> در کافۀ‌ گِربوا<ref>Café Guerbois </ref> پیوست.

اگرچه دگا را اغلب نقاشی امپرسیونیست می‌خوانند، آثارش از بسیاری جهات با آثار آنان متفاوت است. او تمایل چندانی به منظره‌پردازی و یا نقاشی مستقیم از طبیعت نداشت. رویۀ امپرسیونیست‌ها در نقاشیِ‌ عناصر تصویری از طریق بخش‌های رنگی تفکیک‌شده و فاقد خط ـ کناره<ref>outline </ref>، با گرایش دگا به طراحی، و عقیدۀ او مبنی بر صورت‌بندیِ‌ دقیق فرم در یک ترکیب‌بندی، مغایرت داشت. «دریافتِ<ref>impression </ref>» زودگذر به‌زعم دگا، چنان‌که در اثر رقصنده‌ای در حرکت مشهود است، منحصراً بر مشاهدۀ آنی مبتنی نیست بلکه صورت‌بندی حساب‌شدۀ اجزای ترکیب‌بندی نیز در آثارش لحاظ شده است. نحوۀ جدید آرایش تصویری، که از شیوۀ قراردادیِ‌ متقارن و متوازن معمول در گذشته فاصله می‌گیرد، از امتیازاتی است که دگا به هنر بخشید؛ در این مسیر از باسمه‌های ژاپنی و حتی عکاسی، ماهرانه بهره برد. دگا مشتاقانه با کارمادّه‌های مختلف همچون رنگ‌وروغن، آبرنگ، پاستل، چاپ تیزابی<ref>etching </ref>، تک‌چاپ<ref>monotype </ref> ازجمله در اثر''رقصنده درحال بیرون‌آوردن لباس‌ها''<ref>''Danseurs Sortant de Vestiaire ''</ref> (۱۸۸۰ـ۱۸۸۳، موزۀ هنرهای معاصر تهران<ref>Tehran Museum of Contemporary Art </ref>)؛ و چاپ تیزابی سایه‌دار<ref>aquatint </ref> طبع‌آزمایی کرد، لیکن جلوه‌های تابناک رنگی بیش از همه در آثار پاستلی‌اش به‌چشم می‌خورَد.

دگا از میان‌سالی بیش از گذشته به بررسی زنان در آثارش پرداخت و تصاویر پاستلی و طراحی‌هایی از مضمون «زنان استحمام‌کننده<ref>Femme au Tub </ref>» را به موضوع رقصندگان خود افزود. به‌سبب ضعف بینایی ناگزیر به مجسمه‌سازی روآورد، که آن را «هنر نابینایان» می‌نامید. مفرغینه‌<ref>bronze </ref>های ظریفش از رقصندگان و اسب‌ها، در کمال زیبایی اجرا شده‌اند. دگا که تا حدی در انزوا به‌سر می‌برد، در فرانسه پیروان مستقیمی نداشت، اگرچه از طریق شاگرد انگلیسی‌اش، [[سیکرت، والتر (۱۸۶۰ـ۱۹۴۲)|سیکِرت]]<ref>Sickert</ref>، در هنر انگلستان تأثیری عمیق گذاشت.

<br /> 

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[Category:قرن 20 - اشخاص]]
<references />