https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B3%D9%84%D8%B7%D8%A7%D9%86_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%82%D8%B1%D8%A7سلطان حسین بایقرا - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-15T21:09:59Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B3%D9%84%D8%B7%D8%A7%D9%86_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%82%D8%B1%D8%A7&diff=2010242051&oldid=prevMohammadi3 در ۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۳2025-05-29T18:23:11Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۳</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>سلطانحسین بایِقرا (هرات ۸۴۲ـ همانجا ۹۱۱ق)<br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>سلطانحسین بایِقرا (هرات ۸۴۲ـ همانجا ۹۱۱ق)<br></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آخرین پادشاه بزرگ [[تیموریان]] هرات. فرزند منصور بن بایقرا بن عمر شیخ بن تیمور لنگ. نخست در دستگاه [[الغ بیگ|الغبیک]] و تحت حمایت وی بود اما پس از آنکه سطان ابوسعید (۸۵۵ـ۸۷۳ق) به سلطنت رسید، وی بهزندان افتاد اما دیری نپایید که از زندان گریخت و در استرآباد برای خود حکومتی ایجاد کرد و پس از چندی از مقابل سلطان ابوسعید به خوارزم فرار کرد. با کشتهشدن ابوسعید به خراسان هجوم برد و شهر هرات را بهآسانی تصرف کرد. از مهمترین حوادث سیاسی زمان سلطان حسین، دوبار تصرف هرات توسط یادگار محمد، شاهزاده تیموری و دستنشاندۀ [[اوزون حسن]] بود که هربار سلطان حسین مجبور به تخلیه هرات گردید. سلطان حسین در ۸۷۷ق با استفاده از نارضایتی مردم برضد یادگار محمد، هرات را تصرف کرد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. سلطان حسین یکی از مشهورترین امرای تیموری بود که عصر او درخشانترین ادوار تمدنی دورۀ زمامداری تیموریان است. او خود مردی فاضل و شاعر بود و در گردآوردن فضلا و اهل هنر در دستگاه خویش سعی تمام داشت در زمان او هرات رونق بسیار یافت و در آن عمارات مختلف ازجمله مدرسه و کتابخانهای بزرگ بنا نهاده شد. از امتیازات دوره سلطان حسین، وزارت [[علی شیر نوایی|امیر نظامالدین علیشیر نوایی]] بود. او مشوق عمدۀ دانشمندان روزگار و دوستدار شاعران و نویسندگان و هنرمندان بزرگ بوده است که از آن شمارند: [[جامی، عبدالرحمان (خرجرد ۸۱۷ ـ هرات ۸۹۸ق)|عبدالرحمن جامی]]، میرخواند مؤلف ''روضةالصفا'' و [[کمال الدین <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">بهزاد</del>|کمالالدین بهزاد]] نقاش.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آخرین پادشاه بزرگ [[تیموریان]] هرات. فرزند منصور بن بایقرا بن عمر شیخ بن تیمور لنگ. نخست در دستگاه [[الغ بیگ|الغبیک]] و تحت حمایت وی بود اما پس از آنکه سطان ابوسعید (۸۵۵ـ۸۷۳ق) به سلطنت رسید، وی بهزندان افتاد اما دیری نپایید که از زندان گریخت و در استرآباد برای خود حکومتی ایجاد کرد و پس از چندی از مقابل سلطان ابوسعید به خوارزم فرار کرد. با کشتهشدن ابوسعید به خراسان هجوم برد و شهر هرات را بهآسانی تصرف کرد. از مهمترین حوادث سیاسی زمان سلطان حسین، دوبار تصرف هرات توسط یادگار محمد، شاهزاده تیموری و دستنشاندۀ [[اوزون حسن]] بود که هربار سلطان حسین مجبور به تخلیه هرات گردید. سلطان حسین در ۸۷۷ق با استفاده از نارضایتی مردم برضد یادگار محمد، هرات را تصرف کرد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. سلطان حسین یکی از مشهورترین امرای تیموری بود که عصر او درخشانترین ادوار تمدنی دورۀ زمامداری تیموریان است. او خود مردی فاضل و شاعر بود و در گردآوردن فضلا و اهل هنر در دستگاه خویش سعی تمام داشت در زمان او هرات رونق بسیار یافت و در آن عمارات مختلف ازجمله مدرسه و کتابخانهای بزرگ بنا نهاده شد. از امتیازات دوره سلطان حسین، وزارت [[علی شیر نوایی|امیر نظامالدین علیشیر نوایی]] بود. او مشوق عمدۀ دانشمندان روزگار و دوستدار شاعران و نویسندگان و هنرمندان بزرگ بوده است که از آن شمارند: [[جامی، عبدالرحمان (خرجرد ۸۱۷ ـ هرات ۸۹۸ق)|عبدالرحمن جامی]]، میرخواند مؤلف ''روضةالصفا'' و [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">بهزاد، </ins>کمال الدین|کمالالدین بهزاد]] نقاش.</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br><!--25196300--></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br><!--25196300--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B3%D9%84%D8%B7%D8%A7%D9%86_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%82%D8%B1%D8%A7&diff=2010114023&oldid=prevAmir در ۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۱۰2021-07-06T09:10:36Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
سلطانحسین بایِقرا (هرات ۸۴۲ـ همانجا ۹۱۱ق)<br><br />
آخرین پادشاه بزرگ [[تیموریان]] هرات. فرزند منصور بن بایقرا بن عمر شیخ بن تیمور لنگ. نخست در دستگاه [[الغ بیگ|الغبیک]] و تحت حمایت وی بود اما پس از آنکه سطان ابوسعید (۸۵۵ـ۸۷۳ق) به سلطنت رسید، وی بهزندان افتاد اما دیری نپایید که از زندان گریخت و در استرآباد برای خود حکومتی ایجاد کرد و پس از چندی از مقابل سلطان ابوسعید به خوارزم فرار کرد. با کشتهشدن ابوسعید به خراسان هجوم برد و شهر هرات را بهآسانی تصرف کرد. از مهمترین حوادث سیاسی زمان سلطان حسین، دوبار تصرف هرات توسط یادگار محمد، شاهزاده تیموری و دستنشاندۀ [[اوزون حسن]] بود که هربار سلطان حسین مجبور به تخلیه هرات گردید. سلطان حسین در ۸۷۷ق با استفاده از نارضایتی مردم برضد یادگار محمد، هرات را تصرف کرد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. سلطان حسین یکی از مشهورترین امرای تیموری بود که عصر او درخشانترین ادوار تمدنی دورۀ زمامداری تیموریان است. او خود مردی فاضل و شاعر بود و در گردآوردن فضلا و اهل هنر در دستگاه خویش سعی تمام داشت در زمان او هرات رونق بسیار یافت و در آن عمارات مختلف ازجمله مدرسه و کتابخانهای بزرگ بنا نهاده شد. از امتیازات دوره سلطان حسین، وزارت [[علی شیر نوایی|امیر نظامالدین علیشیر نوایی]] بود. او مشوق عمدۀ دانشمندان روزگار و دوستدار شاعران و نویسندگان و هنرمندان بزرگ بوده است که از آن شمارند: [[جامی، عبدالرحمان (خرجرد ۸۱۷ ـ هرات ۸۹۸ق)|عبدالرحمن جامی]]، میرخواند مؤلف ''روضةالصفا'' و [[کمال الدین بهزاد|کمالالدین بهزاد]] نقاش.<br />
<br><!--25196300--><br />
<br />
<br />
----<br />
[[رده:تاریخ ایران]]<br />
[[رده:ایران از حکومت مغول تا صفویه]]</div>Amir