سمفونی ناتمام - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۳

2025-04-15T07:43:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	سمفونی ناتمام Unfinished Symphony		سمفونی ناتمام Unfinished Symphony

	سمفونی شماره 8 در سی مینور که [[~~شوبرت ،~~ فرانتس ~~(۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)~~\|فرانتس شوبرت]]<ref>Franz Schubert</ref> در 1822 آن را ساخت. این اثر در چهار [[موومان]] طرح‌ریزی شده بود، اما فقط دو موومان نخست و طرحی از اسکرتسوی<ref>scherzo</ref> آن در دست است. در فهرست اصلی آثار آهنگساز، آن را شماره 8 خوانده‌اند، اما بیشتر به عنوان «ناتمام» به آن اشاره می‌شود. برخی صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که موومان فینالۀ این اثر نیز ساخته شده بود، اما یک سال پس از آن تاریخ به منزلۀ مبنایی برای آنتراکت سی مینور شوبرت در رزامونده<ref>Rosamunde</ref> به کار رفته است. در 1823، پس از آن که انجمن موسیقی استیریا<ref>Styrian Music</ref> در [[اتریش]]<ref>Austria</ref> دیپلم افتخار خود را به سفارش یوزف هوتن برنر<ref>Josef Hüttenbrenner</ref> و آنسلم هوتن برنر<ref>Anselm Hüttenbrenner</ref> به شوبرت اهدا کرد، او قول داد که در مقابل، یکی از سمفونی‌هایش را در اولین فرصت ممکن بفرستد. بعدها پراتیتور دو موومان کامل را به یوزف داد. آنسلم در 1853 این اثر را برای دوئت پیانو تنظیم کرد، اما کوششی برای به اجرا درآوردن آن به خرج نداد. شوبرت نخستین آهنگ‌سازی بود که گام سی مینور را با آوایی تراژیک و احساس درونی شدید در قالب یک اثر سمفونیک محکم و برجسته درآمیخت؛ از این لحاظ سمفونی ناتمام را طلایه‌دار آثار رمانتیک بعدی همچون سمفونی پاتتیک<ref>Pathetique Symphony</ref>، اثر [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky</ref> و کنسرتوی ویولن‌سل [[دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)\|آنتونین دوورژاک]]<ref>Antonín Dvorák</ref> می‌توان دانست.		سمفونی شماره 8 در سی مینور که [[شوبرت، فرانتس\|فرانتس شوبرت]]<ref>Franz Schubert</ref> در 1822 آن را ساخت. این اثر در چهار [[موومان]] طرح‌ریزی شده بود، اما فقط دو موومان نخست و طرحی از اسکرتسوی<ref>scherzo</ref> آن در دست است. در فهرست اصلی آثار آهنگساز، آن را شماره 8 خوانده‌اند، اما بیشتر به عنوان «ناتمام» به آن اشاره می‌شود. برخی صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که موومان فینالۀ این اثر نیز ساخته شده بود، اما یک سال پس از آن تاریخ به منزلۀ مبنایی برای آنتراکت سی مینور شوبرت در رزامونده<ref>Rosamunde</ref> به کار رفته است. در 1823، پس از آن که انجمن موسیقی استیریا<ref>Styrian Music</ref> در [[اتریش]]<ref>Austria</ref> دیپلم افتخار خود را به سفارش یوزف هوتن برنر<ref>Josef Hüttenbrenner</ref> و آنسلم هوتن برنر<ref>Anselm Hüttenbrenner</ref> به شوبرت اهدا کرد، او قول داد که در مقابل، یکی از سمفونی‌هایش را در اولین فرصت ممکن بفرستد. بعدها پراتیتور دو موومان کامل را به یوزف داد. آنسلم در 1853 این اثر را برای دوئت پیانو تنظیم کرد، اما کوششی برای به اجرا درآوردن آن به خرج نداد. شوبرت نخستین آهنگ‌سازی بود که گام سی مینور را با آوایی تراژیک و احساس درونی شدید در قالب یک اثر سمفونیک محکم و برجسته درآمیخت؛ از این لحاظ سمفونی ناتمام را طلایه‌دار آثار رمانتیک بعدی همچون سمفونی پاتتیک<ref>Pathetique Symphony</ref>، اثر [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky</ref> و کنسرتوی ویولن‌سل [[دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)\|آنتونین دوورژاک]]<ref>Antonín Dvorák</ref> می‌توان دانست.

Nazanin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۶

2024-07-11T04:56:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	سمفونی ناتمام Unfinished Symphony		سمفونی ناتمام Unfinished Symphony

	سمفونی شماره 8 در سی مینور که [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|فرانتس شوبرت]]<ref>Franz Schubert</ref> در 1822 آن را ساخت. این اثر در چهار موومان طرح‌ریزی شده بود، اما فقط دو موومان نخست و طرحی از اسکرتسوی<ref>scherzo</ref> آن در دست است. در فهرست اصلی آثار آهنگساز، آن را شماره 8 خوانده‌اند، اما بیشتر به عنوان «ناتمام» به آن اشاره می‌شود. برخی صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که موومان فینالۀ این اثر نیز ساخته شده بود، اما یک سال پس از آن تاریخ به منزلۀ مبنایی برای آنتراکت سی مینور شوبرت در رزامونده<ref>Rosamunde</ref> به کار رفته است. در 1823، پس از آن که انجمن موسیقی استیریا<ref>Styrian Music</ref> در اتریش<ref>Austria</ref> دیپلم افتخار خود را به سفارش یوزف هوتن برنر<ref>Josef Hüttenbrenner</ref> و آنسلم هوتن برنر<ref>Anselm Hüttenbrenner</ref> به شوبرت اهدا کرد، او قول داد که در مقابل، یکی از سمفونی‌هایش را در اولین فرصت ممکن بفرستد. بعدها پراتیتور دو موومان کامل را به یوزف داد. آنسلم در 1853 این اثر را برای دوئت پیانو تنظیم کرد، اما کوششی برای به اجرا درآوردن آن به خرج نداد. شوبرت نخستین آهنگ‌سازی بود که گام سی مینور را با آوایی تراژیک و احساس درونی شدید در قالب یک اثر سمفونیک محکم و برجسته درآمیخت؛ از این لحاظ سمفونی ناتمام را طلایه‌دار آثار رمانتیک بعدی همچون سمفونی پاتتیک<ref>Pathetique Symphony</ref>، اثر [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky</ref> و کنسرتوی ویولن‌سل [[دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)\|آنتونین دوورژاک]]<ref>Antonín Dvorák</ref> می‌توان دانست.		سمفونی شماره 8 در سی مینور که [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|فرانتس شوبرت]]<ref>Franz Schubert</ref> در 1822 آن را ساخت. این اثر در چهار [[موومان]] طرح‌ریزی شده بود، اما فقط دو موومان نخست و طرحی از اسکرتسوی<ref>scherzo</ref> آن در دست است. در فهرست اصلی آثار آهنگساز، آن را شماره 8 خوانده‌اند، اما بیشتر به عنوان «ناتمام» به آن اشاره می‌شود. برخی صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که موومان فینالۀ این اثر نیز ساخته شده بود، اما یک سال پس از آن تاریخ به منزلۀ مبنایی برای آنتراکت سی مینور شوبرت در رزامونده<ref>Rosamunde</ref> به کار رفته است. در 1823، پس از آن که انجمن موسیقی استیریا<ref>Styrian Music</ref> در [[اتریش]]<ref>Austria</ref> دیپلم افتخار خود را به سفارش یوزف هوتن برنر<ref>Josef Hüttenbrenner</ref> و آنسلم هوتن برنر<ref>Anselm Hüttenbrenner</ref> به شوبرت اهدا کرد، او قول داد که در مقابل، یکی از سمفونی‌هایش را در اولین فرصت ممکن بفرستد. بعدها پراتیتور دو موومان کامل را به یوزف داد. آنسلم در 1853 این اثر را برای دوئت پیانو تنظیم کرد، اما کوششی برای به اجرا درآوردن آن به خرج نداد. شوبرت نخستین آهنگ‌سازی بود که گام سی مینور را با آوایی تراژیک و احساس درونی شدید در قالب یک اثر سمفونیک محکم و برجسته درآمیخت؛ از این لحاظ سمفونی ناتمام را طلایه‌دار آثار رمانتیک بعدی همچون سمفونی پاتتیک<ref>Pathetique Symphony</ref>، اثر [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky</ref> و کنسرتوی ویولن‌سل [[دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)\|آنتونین دوورژاک]]<ref>Antonín Dvorák</ref> می‌توان دانست.

Mohammadi2 در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۲

2020-05-09T08:42:36Z

صفحهٔ تازه

سمفونی ناتمام Unfinished Symphony

سمفونی شماره 8 در سی مینور که [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)|فرانتس شوبرت]]<ref>Franz Schubert</ref> در 1822 آن را ساخت. این اثر در چهار موومان طرح‌ریزی شده بود، اما فقط دو موومان نخست و طرحی از اسکرتسوی<ref>scherzo</ref> آن در دست است. در فهرست اصلی آثار آهنگساز، آن را شماره 8 خوانده‌اند، اما بیشتر به عنوان «ناتمام» به آن اشاره می‌شود. برخی صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که موومان فینالۀ این اثر نیز ساخته شده بود، اما یک سال پس از آن تاریخ به منزلۀ مبنایی برای آنتراکت سی مینور شوبرت در رزامونده<ref>Rosamunde</ref> به کار رفته است. در 1823، پس از آن که انجمن موسیقی استیریا<ref>Styrian Music</ref> در اتریش<ref>Austria</ref> دیپلم افتخار خود را به سفارش یوزف هوتن برنر<ref>Josef Hüttenbrenner</ref> و آنسلم هوتن برنر<ref>Anselm Hüttenbrenner</ref> به شوبرت اهدا کرد، او قول داد که در مقابل، یکی از سمفونی‌هایش را در اولین فرصت ممکن بفرستد. بعدها پراتیتور دو موومان کامل را به یوزف داد. آنسلم در 1853 این اثر را برای دوئت پیانو تنظیم کرد، اما کوششی برای به اجرا درآوردن آن به خرج نداد. شوبرت نخستین آهنگ‌سازی بود که گام سی مینور را با آوایی تراژیک و احساس درونی شدید در قالب یک اثر سمفونیک محکم و برجسته درآمیخت؛ از این لحاظ سمفونی ناتمام را طلایه‌دار آثار رمانتیک بعدی همچون سمفونی پاتتیک<ref>Pathetique Symphony</ref>، اثر [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky</ref> و کنسرتوی ویولن‌سل [[دوورژاک، آنتونین (۱۸۴۱ـ۱۹۰۴)|آنتونین دوورژاک]]<ref>Antonín Dvorák</ref> می‌توان دانست.

----<references />
[[رده:موسیقی]]
[[رده:کلاسیک جهان]]