شانگهای - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۶

2026-01-06T05:16:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:26028900-1.jpg\|بندانگشتی\|معبد جینگ‌آن در شانگهای]]~~		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا

	~~شانْگْهای (Shanghai)<br/>~~ {{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =شانگهای		\|نام فارسی =شانگهای
	\|نام لاتین =Shanghai		\|نام لاتین =Shanghai
خط ۱۶:		خط ۱۴:
	\|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان		\|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان
	}}		}}
			[[پرونده:26028900-1.jpg\|بندانگشتی\|معبد جینگ‌آن در شانگهای]]

			شانْگْهای (Shanghai)<br/>

	بزرگ‌ترین شهر و بندر [[چین]]، در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، با 24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، [[کاغذ]]، مواد شیمیایی، [[خودرو]]، [[فولاد]]، ماشین‌آلات [[کشاورزی]]، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش [[نفت]] است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. [[ژاپن]] از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان [[جنگ جهانی اول]] بزرگ‌ترین شهر چین بود. در [[جنگ جهانی دوم]]، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.		بزرگ‌ترین شهر و بندر [[چین]]، در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، با 24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، [[کاغذ]]، مواد شیمیایی، [[خودرو]]، [[فولاد]]، ماشین‌آلات [[کشاورزی]]، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش [[نفت]] است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. [[ژاپن]] از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان [[جنگ جهانی اول]] بزرگ‌ترین شهر چین بود. در [[جنگ جهانی دوم]]، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.

Shahraabi در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۵

2026-01-06T05:15:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:26028900-1.jpg\|بندانگشتی\|معبد جینگ‌آن در شانگهای]]

	شانْگْهای (Shanghai)<br/> ~~[[File:26028900.jpg\|thumb\|شانْگْهاي]]~~		شانْگْهای (Shanghai)<br/> {{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =شانگهای		\|نام فارسی =شانگهای
	\|نام لاتین =Shanghai		\|نام لاتین =Shanghai

Shahraabi در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۶

2026-01-03T14:06:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۶
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	}}		}}

	بزرگ‌ترین شهر و بندر ~~چین،~~ در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با 24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، ~~کاغذ،~~ مواد شیمیایی، ~~خودرو، فولاد،~~ ماشین‌آلات ~~کشاورزی،~~ ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی ~~دوم،~~ خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.		بزرگ‌ترین شهر و بندر [[چین]]، در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، با 24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، [[کاغذ]]، مواد شیمیایی، [[خودرو]]، [[فولاد]]، ماشین‌آلات [[کشاورزی]]، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش [[نفت]] است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. [[ژاپن]] از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان [[جنگ جهانی اول]] بزرگ‌ترین شهر چین بود. در [[جنگ جهانی دوم]]، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.

Shahraabi در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۶

2026-01-03T13:56:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۶
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	}}		}}

	بزرگ‌ترین شهر و بندر چین، در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با ~~جمعیت کلان‌شهر~~ 24,874,500 نفر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین‌آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی دوم، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.		بزرگ‌ترین شهر و بندر چین، در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با 24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین‌آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی دوم، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.

Shahraabi در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۲

2026-01-03T13:52:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\|شهرها و آبادی های مهم=		\|شهرها و آبادی های مهم=
	\|موقعیت=کنار رودهای هوانگ پو و ووسونگ، در ۲۴ کیلومتری دهانه چانگ جیانگ		\|موقعیت=کنار رودهای هوانگ پو و ووسونگ، در ۲۴ کیلومتری دهانه چانگ جیانگ
	\|جمعیت=۱۲,~~۶۶۵~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۲۰۰۳~~)		\|جمعیت= کلان‌شهر: 24,874,500 نفر (۲۰۲۳)
	\|تولیدات و صنایع مهم=پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی سازی، آردسازی، روغن نباتی و پالایش نفت		\|تولیدات و صنایع مهم=پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی سازی، آردسازی، روغن نباتی و پالایش نفت
	\|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان		\|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان

Shahraabi در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۱

2026-01-03T13:51:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۱
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	}}		}}

	بزرگ‌ترین شهر و بندر چین، در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با ۱۰,~~۸۴۹~~,~~۰۰۰~~ نفر ~~جمعیت~~ (~~۲۰۰۳~~)~~. کلان‌شهر شانگهای ۵~~,~~۸۰۰~~ کیلومتر مربع مساحت ~~و ۱۲,۶۶۵,۰۰۰ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۳)~~. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین‌آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی دوم، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.		بزرگ‌ترین شهر و بندر چین، در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با جمعیت کلان‌شهر 24,874,500 نفر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین‌آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی دوم، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

شانْگْهای (Shanghai)<br/> [[File:26028900.jpg|thumb|شانْگْهاي]]

{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
|نام فارسی =شانگهای
|نام لاتین =Shanghai
|نام های دیگر=
|نام پیشین=
|کشور=چین
|ایالت=جیانگسو
|شهرستان=
|بخش=
|شهرها و آبادی های مهم=
|موقعیت=کنار رودهای هوانگ پو و ووسونگ، در ۲۴ کیلومتری دهانه چانگ جیانگ
|جمعیت=۱۲,۶۶۵,۰۰۰ نفر (۲۰۰۳)
|تولیدات و صنایع مهم=پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی سازی، آردسازی، روغن نباتی و پالایش نفت
|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان
}}

بزرگ‌ترین شهر و بندر چین، در استان جیانگسو<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ چانگ جیانگ<ref>Chang Jiang</ref>، با ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). کلان‌شهر شانگهای ۵,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲,۶۶۵,۰۰۰ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۳). مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، کاغذ، مواد شیمیایی، خودرو، فولاد، ماشین‌آلات کشاورزی، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش نفت است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. ژاپن از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان جنگ جهانی اول بزرگ‌ترین شهر چین بود. در جنگ جهانی دوم، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.

 

----

[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی چین]]