شوستاکوویچ ، دمیتری (۱۹۰۶ـ۱۹۷۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۲

2024-05-22T10:22:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۲
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~1906م~~		\|زادروز=سن‌پترزبورگ1906م
	\|تاریخ مرگ=1975م		\|تاریخ مرگ=1975م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\|جوایز و افتخارات =جایزۀ استالین 1941		\|جوایز و افتخارات =جایزۀ استالین 1941
	\|آثار =اپرای بانو مکبث اهل متْسِنْسک (1934)		\|آثار =اپرای بانو مکبث اهل متْسِنْسک (1934)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =ماکسیم (فرزند)
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}~~شوسْتاکوویچ‌،~~ دمیتری‌ (۱۹۰۶ـ۱۹۷۵)(Shostakovich, Dmitri)<br/> [[~~File~~:~~26145100~~.jpg\|~~thumb~~\|~~شوسْتاکوويچ‌، دميتري‌~~]] آهنگ‌ساز روس. موسیقی او تونال، پراحساس، و گاهی بسیار شورانگیز است. پانزده سمفونی، موسیقی مجلسی و فیلم، باله‌ها و اپراهای گوناگون ساخت، و یکی از اپراهایش ''بانو مکبث اهل ~~متْسِنْسک~~''<ref>''Lady Macbeth of the Mtsensk District''</ref> (۱۹۳۴)، به‌سبب «فاصله‌گیری بیش از حد با هنر و فرهنگ پرولتاریا<ref>proletariat</ref>» با انتقاد شدید مواجه و توقیف شد، اما در ۱۹۳۶ با نام ''کاتِرینا ایزمائیلووا''<ref>''Katerina Izmaylova''</ref> از نو به‌روی صحنه آمد. سمفونی‌های او از برترین نمونه‌های این گونه در قرن ۲۰ برشمرده می‌شوند. پسر او، ماکسیم<ref>Maxim</ref> (۱۹۳۸ـ )، رهبر ارکستر، پس از مرگ پدرش به غرب پناهنده شد. شوستاکوویچ در سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۹ وارد کنسرواتوار آن شهر شد و زیرنظر لئونید ولادیمیروویچ نیکُلایِف<ref>Leonid Vladimirovich Nikolaiev</ref> (۱۸۷۸ـ۱۹۴۲)، ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg</ref>، و اَلکساندر گلازونُف<ref>Alexander Glazunov</ref> به تحصیل پرداخت. سمفونی اول او، در ۱۹۲۶ اجرا شد و سپس به سراسر اروپا راه یافت و به‌سرعت شهرت جهانی او را تثبیت کرد. در ۱۹۳۰ با مقامات شوروی درگیر شد، زیرا اپرای ''دماغ''<ref>''The Nose''</ref> وی را که برمبنای داستانی از ''گوگول''<ref>''Gogol''</ref> بود، بورژوآیی و ارتجاعی می‌دانستند. سمفونی چهارم او نیز پنهان داشته ‌شد. ادعا شده ‌بود که شخص استالین مقاله‌ای با عنوان «اغتشاش به جای موسیقی<ref>Chaos instead of Music</ref>» را به مجلۀ ''پراودا''<ref>''Pravda''</ref> دیکته کرد، که در آن آهنگ‌ساز به‌سبب «احساساتی‌گری خرده‌بورژوآیی» توبیخ شده است: استالین هنگام اجرای اپرا در محلی بسیار نزدیک ارکستر نشسته بود، و هنگامی که غریو تمامی سازهای برنجی، عشق‌‌بازی خشونت‌بار سرگِی و کاتِرینا را می‌نمایاندند، آن را قطع کرده بود. شوستاکوویچ که خلق‌وخویی عصبی داشت، با توبیخ رسمی خرد و مطرود شد. سمفونی محبوب پنجم او، که گروه ضربت (نه خود آهنگ‌ساز) به آن ~~عنوان«پاسخِ~~ عملی و خلاقانۀ یک هنرمند شوروی به ~~انتقادِ صِرف»~~ داده بود، به اعادۀ حیثیت شوستاکوویچ نزد مقامات رسمی کمک کرد، هرچند که گزافه‌پردازی قدری توخالی فیناله، احتمالاً احساس واقعی آهنگ‌ساز را بروز می‌داد. پنهان‌کاری مشابهی نیز در موومان اول سمفونی هفتم یافت می‌شود، که از محاصرۀ لنینگراد نشئت گرفته است: این تِم مارش مبتذل، هم ابراز مخالفت با استالین است و هم نازی‌های متجاوز را می‌کوبد. شوستاکوویچ در سال‌های بعد توانست جایگاه مهم‌ترین آهنگ‌ساز دوران را به خود اختصاص دهد، و در ۱۹۴۱ جایزۀ استالین<ref>Stalin Prize</ref> را برای کوینتت پیانوی خود بگیرد. همراه با چند آهنگ‌ساز مهم دیگر در ۱۹۴۸ دوباره مغضوب شد و تا ۱۹۵۳ که سمفونی دهم قدرتمند خود را ساخت و ~~استالینِ~~ تازه‌درگذشته را در قالب ~~اسکِرتسوی~~ دیوانه‌وار آن تصویر کرد، اثر شاخصی خلق نکرد.		}}
			[[پرونده:Shostakovich, Dmitri.jpg\|بندانگشتی\|دمیتری شوستاکوویچ]]
			شوستاکوویچ‌، دمیتری‌ (۱۹۰۶ـ۱۹۷۵)(Shostakovich, Dmitri)<br />
			[[پرونده:Shostakovich, Dmitri1.jpg\|بندانگشتی\|دمیتری شوستاکوویچ]]
			آهنگ‌ساز روس. موسیقی او تونال، پراحساس، و گاهی بسیار شورانگیز است. پانزده سمفونی، موسیقی مجلسی و فیلم، باله‌ها و اپراهای گوناگون ساخت، و یکی از اپراهایش ''بانو مکبث اهل متْسنسک''<ref>''Lady Macbeth of the Mtsensk District''</ref> (۱۹۳۴)، به‌سبب «فاصله‌گیری بیش از حد با هنر و فرهنگ پرولتاریا<ref>proletariat</ref>» با انتقاد شدید مواجه و توقیف شد، اما در ۱۹۳۶ با نام ''کاتِرینا ایزمائیلووا''<ref>''Katerina Izmaylova''</ref> از نو به‌روی صحنه آمد. سمفونی‌های او از برترین نمونه‌های این گونه در قرن ۲۰ برشمرده می‌شوند. پسر او، ماکسیم<ref>Maxim</ref> (۱۹۳۸ـ )، رهبر ارکستر، پس از مرگ پدرش به غرب پناهنده شد. شوستاکوویچ در [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]] به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۹ وارد کنسرواتوار آن شهر شد و زیرنظر لئونید ولادیمیروویچ نیکُلایِف<ref>Leonid Vladimirovich Nikolaiev</ref> (۱۸۷۸ـ۱۹۴۲)، ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg</ref>، و [[گلازونف، الکساندر (۱۸۶۵ـ۱۹۳۶)\|اَلکساندر گلازونُف]]<ref>Alexander Glazunov</ref> به تحصیل پرداخت. سمفونی اول او، در ۱۹۲۶ اجرا شد و سپس به سراسر اروپا راه یافت و به‌سرعت شهرت جهانی او را تثبیت کرد. در ۱۹۳۰ با مقامات شوروی درگیر شد، زیرا اپرای ''دماغ''<ref>''The Nose''</ref> وی را که برمبنای داستانی از ''گوگول''<ref>''Gogol''</ref> بود، بورژوآیی و ارتجاعی می‌دانستند. سمفونی چهارم او نیز پنهان داشته ‌شد. ادعا شده ‌بود که شخص استالین مقاله‌ای با عنوان «اغتشاش به جای موسیقی<ref>Chaos instead of Music</ref>» را به مجلۀ ''پراودا''<ref>''Pravda''</ref> دیکته کرد، که در آن آهنگ‌ساز به‌سبب «احساساتی‌گری خرده‌بورژوآیی» توبیخ شده است: استالین هنگام اجرای اپرا در محلی بسیار نزدیک ارکستر نشسته بود، و هنگامی که غریو تمامی سازهای برنجی، عشق‌‌بازی خشونت‌بار سرگِی و کاتِرینا را می‌نمایاندند، آن را قطع کرده بود. شوستاکوویچ که خلق‌وخویی عصبی داشت، با توبیخ رسمی خرد و مطرود شد. سمفونی محبوب پنجم او، که گروه ضربت (نه خود آهنگ‌ساز) به آن عنوان«پاسخ عملی و خلاقانۀ یک هنرمند شوروی به انتقاد صرف» داده بود، به اعادۀ حیثیت شوستاکوویچ نزد مقامات رسمی کمک کرد، هرچند که گزافه‌پردازی قدری توخالی فیناله، احتمالاً احساس واقعی آهنگ‌ساز را بروز می‌داد. پنهان‌کاری مشابهی نیز در موومان اول سمفونی هفتم یافت می‌شود، که از محاصرۀ لنینگراد نشئت گرفته است: این تِم مارش مبتذل، هم ابراز مخالفت با استالین است و هم نازی‌های متجاوز را می‌کوبد. شوستاکوویچ در سال‌های بعد توانست جایگاه مهم‌ترین آهنگ‌ساز دوران را به خود اختصاص دهد، و در ۱۹۴۱ جایزۀ استالین<ref>Stalin Prize</ref> را برای کوینتت پیانوی خود بگیرد. همراه با چند آهنگ‌ساز مهم دیگر در ۱۹۴۸ دوباره مغضوب شد و تا ۱۹۵۳ که سمفونی دهم قدرتمند خود را ساخت و استالین تازه‌درگذشته را در قالب اسکرتسوی دیوانه‌وار آن تصویر کرد، اثر شاخصی خلق نکرد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = دمیتری‌ شوسْتاکوویچ‌
|نام =Dmitri Shostakovich
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1906م
|تاریخ مرگ=1975م
|دوره زندگی=
|ملیت=روسیه‌ای
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار سن‌پترزبورگ
| شغل و تخصص اصلی =آهنگساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =کلاسیک
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =جایزۀ استالین 1941
|آثار =اپرای بانو مکبث اهل متْسِنْسک (1934)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}شوسْتاکوویچ‌، دمیتری‌ (۱۹۰۶ـ۱۹۷۵)(Shostakovich, Dmitri)<br/> [[File:26145100.jpg|thumb|شوسْتاکوويچ‌، دميتري‌]] آهنگ‌ساز روس. موسیقی او تونال، پراحساس، و گاهی بسیار شورانگیز است. پانزده سمفونی، موسیقی مجلسی و فیلم، باله‌ها و اپراهای گوناگون ساخت، و یکی از اپراهایش ''بانو مکبث اهل متْسِنْسک''<ref>''Lady Macbeth of the Mtsensk District''</ref> (۱۹۳۴)، به‌سبب «فاصله‌گیری بیش از حد با هنر و فرهنگ پرولتاریا<ref>proletariat</ref>» با انتقاد شدید مواجه و توقیف شد، اما در ۱۹۳۶ با نام ''کاتِرینا ایزمائیلووا''<ref>''Katerina Izmaylova''</ref> از نو به‌روی صحنه آمد. سمفونی‌های او از برترین نمونه‌های این گونه در قرن ۲۰ برشمرده می‌شوند. پسر او، ماکسیم<ref>Maxim</ref> (۱۹۳۸ـ )، رهبر ارکستر، پس از مرگ پدرش به غرب پناهنده شد. شوستاکوویچ در سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد. در ۱۹۱۹ وارد کنسرواتوار آن شهر شد و زیرنظر لئونید ولادیمیروویچ نیکُلایِف<ref>Leonid Vladimirovich Nikolaiev</ref> (۱۸۷۸ـ۱۹۴۲)، ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg</ref>، و اَلکساندر گلازونُف<ref>Alexander Glazunov</ref> به تحصیل پرداخت. سمفونی اول او، در ۱۹۲۶ اجرا شد و سپس به سراسر اروپا راه یافت و به‌سرعت شهرت جهانی او را تثبیت کرد. در ۱۹۳۰ با مقامات شوروی درگیر شد، زیرا اپرای ''دماغ''<ref>''The Nose''</ref> وی را که برمبنای داستانی از ''گوگول''<ref>''Gogol''</ref> بود، بورژوآیی و ارتجاعی می‌دانستند. سمفونی چهارم او نیز پنهان داشته ‌شد. ادعا شده ‌بود که شخص استالین مقاله‌ای با عنوان «اغتشاش به جای موسیقی<ref>Chaos instead of Music</ref>» را به مجلۀ ''پراودا''<ref>''Pravda''</ref> دیکته کرد، که در آن آهنگ‌ساز به‌سبب «احساساتی‌گری خرده‌بورژوآیی» توبیخ شده است: استالین هنگام اجرای اپرا در محلی بسیار نزدیک ارکستر نشسته بود، و هنگامی که غریو تمامی سازهای برنجی، عشق‌‌بازی خشونت‌بار سرگِی و کاتِرینا را می‌نمایاندند، آن را قطع کرده بود. شوستاکوویچ که خلق‌وخویی عصبی داشت، با توبیخ رسمی خرد و مطرود شد. سمفونی محبوب پنجم او، که گروه ضربت (نه خود آهنگ‌ساز) به آن عنوان«پاسخِ عملی و خلاقانۀ یک هنرمند شوروی به انتقادِ صِرف» داده بود، به اعادۀ حیثیت شوستاکوویچ نزد مقامات رسمی کمک کرد، هرچند که گزافه‌پردازی قدری توخالی فیناله، احتمالاً احساس واقعی آهنگ‌ساز را بروز می‌داد. پنهان‌کاری مشابهی نیز در موومان اول سمفونی هفتم یافت می‌شود، که از محاصرۀ لنینگراد نشئت گرفته است: این تِم مارش مبتذل، هم ابراز مخالفت با استالین است و هم نازی‌های متجاوز را می‌کوبد. شوستاکوویچ در سال‌های بعد توانست جایگاه مهم‌ترین آهنگ‌ساز دوران را به خود اختصاص دهد، و در ۱۹۴۱ جایزۀ استالین<ref>Stalin Prize</ref> را برای کوینتت پیانوی خود بگیرد. همراه با چند آهنگ‌ساز مهم دیگر در ۱۹۴۸ دوباره مغضوب شد و تا ۱۹۵۳ که سمفونی دهم قدرتمند خود را ساخت و استالینِ تازه‌درگذشته را در قالب اسکِرتسوی دیوانه‌وار آن تصویر کرد، اثر شاخصی خلق نکرد.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:مدرن جهان]]