https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B9%D8%A8%DB%8C%D8%AF_%D8%B2%D8%A7%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%B9%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%28_%D9%80_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86_%DB%B7%DB%B7%DB%B2%D9%82%29 2026-06-27T13:24:39Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B9%D8%A8%DB%8C%D8%AF_%D8%B2%D8%A7%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%B9%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_(_%D9%80_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86_%DB%B7%DB%B7%DB%B2%D9%82)&diff=1176560&oldid=prev 2019-07-24T05:23:50Z

<p>جایگزینی متن - &#039;00--&gt;\&#039; به &#039;00--&gt;&#039;</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> عُبِید زاکانی، عبیدالله ( ـ قزوین ۷۷۲ق)&lt;br&gt;<br /> شاعر و طنزپرداز ایرانی. خاندانش از تیرۀ عرب بنی‌خفاجه بودند که به قزوین کوچیدند. به نوشتۀ حمدالله مستوفی از صدور و وزرا بود و به آداب و فنون دبیری، علوم رایج و زبان عربی تسلط داشت. در زمان شیخ جمال‌الدین ابواسحاق اینجو به شیراز رفت و او و وزیرش، خواجه رکن‌الدین عمیدالملک، را مدح گفت. سلطان اویس جلایر، شاه شجاع مظفری و علاءالدین محمد خراسانی وزیر، از دیگر ممدوحان او بودند. از ویژگی‌های زبانی او ساده‌گویی، ایجاز و اختصار، استناد به اخبار و روایات و قصص است. او را قوی‌ترین طنز‌پرداز ادب فارسی به‌شمار آورده‌اند. درون‌مایۀ طنز او، که با هزل درآمیخته است، انتقاد از اوضاع سیاسی و فرهنگی روزگارش است. با این‌که عبید بسیار عمر کرد، آثار و اشعار فراوانی به‌جا نگذاشت. آثار او، که اغلب حجم چندانی ندارد، به دو بخش جدی، و هزلی و انتقادی تقسیم می‌شود. آثار جدی عبید عبارت‌اند از &#039;&#039;کلیات&#039;&#039; اشعار (تهران، ۱۳۲۱ش) حدود ۳هزار بیت از غزل، قصیده، مثنوی، ترجیع‌بند و رباعی؛ &#039;&#039;نوادر الامثال&#039;&#039; به عربی در امثال و حکم؛ &#039;&#039;مثنوی عشاق‌نامه&#039;&#039; در ۶۴۰ بیت؛ &#039;&#039;فال‌نامۀ بروج&#039;&#039; به نثر؛ &#039;&#039;فال‌نامۀ وحوش و طیور&#039;&#039; در ۶۰ رباعی. از آثار هزلی اوست: &#039;&#039;اخلاق‌الاشراف&#039;&#039; به نثر (تهران، ۱۳۷۴ش)؛ &#039;&#039;رسالۀ تعریفات&#039;&#039; یا &#039;&#039;ده فصل&#039;&#039; که لغت‌نامه‌ای است به نثر با برابرنهاده‌های هزل‌آمیز؛ &#039;&#039;رسالۀ دلگشا&#039;&#039; در ۹۳ داستان که مبسوط‌ترین رسالۀ اوست؛ &#039;&#039;ریش‌نامه&#039;&#039; که آمیخته‌ای از نظم و نثر در مذهب ریش و جور و جفای آن است؛ &#039;&#039;صد پند&#039;&#039; یا &#039;&#039;درویش‌نامه&#039;&#039; به نثر در پندهای حکیمانه؛ &#039;&#039;مکتوبات قلندرانه&#039;&#039; به نثر؛ حکایت &#039;&#039;موش و گربه&#039;&#039;. آثار هزلی عبید، به جز &#039;&#039;موش و گربه&#039;&#039;، در مجموعه‌ای به‌نام &#039;&#039;منتخب لطایف عبید زاکانی&#039;&#039; در ۱۳۰۳ق به‌کوشش موسیو فرته فرانسوی در استانبول منتشر شد. &#039;&#039;دیوان عبید زاکانی&#039;&#039; به تصحیح عباس اقبال آشتیانی (۱۳۲۲ش) و محمد جعفر محجوب و پرویز اتابکی (۱۳۴۳ش) به‌چاپ رسیده است. <br /> &lt;br&gt;&lt;!--31036300--&gt;<br /> [[رده:ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:ادبیات قدیم – اشخاص]]</div>

DaneshGostar