Amir در ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۹

2022-03-16T09:19:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۹
خط ۴:		خط ۴:
	نمایش یا فیلمی دارای عناصر رُمانتیک و احساسی در پیرنگ داستانی، که اغلب بر محور جنایت، گناه، یا فاجعه شکل می‌گیرد. ملودرام در اصل نمایش‌نامه‌ای با همراهی موسیقی است که موسیقی آن در ایجاد جلوۀ نمایشی، نقش داشته‌است. این گونۀ نمایشی در اواخر قرن ۱۸ به‌سبب پیدایش آثاری همچون ''[[پیگمالیون (ادبیات)\|پیگمالیون]]<ref>Pygmalion</ref>'' (۱۷۷۰)، و با نمایش‌نامه‌های [[روسو، ژان ژاک (۱۷۱۲ـ۱۷۷۸)\|ژان‌‌ ژاک روسو]]<ref>Jean-Jacques Rousseau </ref>، فیلسوف فرانسوی، محبوبیت یافت. ملودرام‌های اولیه برای بالابردن کنش‌ها و عواطف خشونت‌آمیز، به‌طور ساختگی از جلوه‌های نمایشی اغراق‌آمیز استفاده می‌کردند.		نمایش یا فیلمی دارای عناصر رُمانتیک و احساسی در پیرنگ داستانی، که اغلب بر محور جنایت، گناه، یا فاجعه شکل می‌گیرد. ملودرام در اصل نمایش‌نامه‌ای با همراهی موسیقی است که موسیقی آن در ایجاد جلوۀ نمایشی، نقش داشته‌است. این گونۀ نمایشی در اواخر قرن ۱۸ به‌سبب پیدایش آثاری همچون ''[[پیگمالیون (ادبیات)\|پیگمالیون]]<ref>Pygmalion</ref>'' (۱۷۷۰)، و با نمایش‌نامه‌های [[روسو، ژان ژاک (۱۷۱۲ـ۱۷۷۸)\|ژان‌‌ ژاک روسو]]<ref>Jean-Jacques Rousseau </ref>، فیلسوف فرانسوی، محبوبیت یافت. ملودرام‌های اولیه برای بالابردن کنش‌ها و عواطف خشونت‌آمیز، به‌طور ساختگی از جلوه‌های نمایشی اغراق‌آمیز استفاده می‌کردند.

	تا پایان قرن ۱۹ ملودرام به یکی از گونه‌های محبوب نمایش صحنه‌ای تبدیل شده بود. در ملودرام‌های قرن ۱۸ بین ریتم آزاد صدای بازیگر و موسیقی‌ای که با متر دقیق اجرا می‌شد، رابطۀ مستقیمی نبود. علاوه بر ملودرام‌های تمام‌عیار، برخی از اپراهای آن دوران حاوی صحنه‌هایی به این سبک بودند، مثل صحنۀ کندن قبر در اپرای ''فیدلیو<ref>Fidelio </ref>'' (۱۸۰۵) اثر [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]. [[~~شونبرگ ،~~ آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> با گنجاندن گفتار نیمه‌موسیقایی با نام ''اشپرِش‌گِزانگ<ref>Sprechgesang </ref>'' (در آلمانی به‌معنای گفتار ـ ترانه)، در ''پیِروی ماه‌زده (پیِروی دیوانه)<ref>Pierrot Lunaire</ref>'' (۱۹۱۲)، خود این گونه را تکامل بخشید.		تا پایان قرن ۱۹ ملودرام به یکی از گونه‌های محبوب نمایش صحنه‌ای تبدیل شده بود. در ملودرام‌های قرن ۱۸ بین ریتم آزاد صدای بازیگر و موسیقی‌ای که با متر دقیق اجرا می‌شد، رابطۀ مستقیمی نبود. علاوه بر ملودرام‌های تمام‌عیار، برخی از اپراهای آن دوران حاوی صحنه‌هایی به این سبک بودند، مثل صحنۀ کندن قبر در اپرای ''فیدلیو<ref>Fidelio </ref>'' (۱۸۰۵) اثر [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]. [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> با گنجاندن گفتار نیمه‌موسیقایی با نام ''اشپرِش‌گِزانگ<ref>Sprechgesang </ref>'' (در آلمانی به‌معنای گفتار ـ ترانه)، در ''پیِروی ماه‌زده (پیِروی دیوانه)<ref>Pierrot Lunaire</ref>'' (۱۹۱۲)، خود این گونه را تکامل بخشید.

	ملودرام با آثار نخستین [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe </ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)\|شیلر]]<ref>Schiller </ref> آغاز شد، و در فرانسه پیکسِره‌کور<ref>Pixérécourt </ref> (۱۷۷۳ـ۱۸۴۴) آن را عمومیت داد، که ''کودک مرموز<ref>L’Enfant de mystère</ref>'' او نخستین‌بار در ۱۸۰۲ با ترجمۀ آزاد تامس هالکرافت<ref>Thomas Holcroft</ref> تحت عنوان ''حکایتی از رمز و راز<ref>A Tale of Mystery</ref>'' به انگلستان معرفی شد. نمایش‌های ملودرام اغلب در برابر پس‌زمینه‌ای [[گوتیک، هنر\|گوتیک]]<ref>Gothic</ref> از کوه‌‌ها یا قلعه‌های ویران به‌اجرا درمی‌آمدند.		ملودرام با آثار نخستین [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe </ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)\|شیلر]]<ref>Schiller </ref> آغاز شد، و در فرانسه پیکسِره‌کور<ref>Pixérécourt </ref> (۱۷۷۳ـ۱۸۴۴) آن را عمومیت داد، که ''کودک مرموز<ref>L’Enfant de mystère</ref>'' او نخستین‌بار در ۱۸۰۲ با ترجمۀ آزاد تامس هالکرافت<ref>Thomas Holcroft</ref> تحت عنوان ''حکایتی از رمز و راز<ref>A Tale of Mystery</ref>'' به انگلستان معرفی شد. نمایش‌های ملودرام اغلب در برابر پس‌زمینه‌ای [[گوتیک، هنر\|گوتیک]]<ref>Gothic</ref> از کوه‌‌ها یا قلعه‌های ویران به‌اجرا درمی‌آمدند.

Reza rouzbahani در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۲۵

2020-10-16T14:25:31Z

صفحهٔ تازه

[[پرونده:38408500.jpg|جایگزین=یوهان شیلر|بندانگشتی|یوهان شیلر]]
مِلودِرام‌ (melodrama)

نمایش یا فیلمی دارای عناصر رُمانتیک و احساسی در پیرنگ داستانی، که اغلب بر محور جنایت، گناه، یا فاجعه شکل می‌گیرد. ملودرام در اصل نمایش‌نامه‌ای با همراهی موسیقی است که موسیقی آن در ایجاد جلوۀ نمایشی، نقش داشته‌است. این گونۀ نمایشی در اواخر قرن ۱۸ به‌سبب پیدایش آثاری همچون ''[[پیگمالیون (ادبیات)|پیگمالیون]]<ref>Pygmalion</ref>'' (۱۷۷۰)، و با نمایش‌نامه‌های [[روسو، ژان ژاک (۱۷۱۲ـ۱۷۷۸)|ژان‌‌ ژاک روسو]]<ref>Jean-Jacques Rousseau </ref>، فیلسوف فرانسوی، محبوبیت یافت. ملودرام‌های اولیه برای بالابردن کنش‌ها و عواطف خشونت‌آمیز، به‌طور ساختگی از جلوه‌های نمایشی اغراق‌آمیز استفاده می‌کردند.

تا پایان قرن ۱۹ ملودرام به یکی از گونه‌های محبوب نمایش صحنه‌ای تبدیل شده بود. در ملودرام‌های قرن ۱۸ بین ریتم آزاد صدای بازیگر و موسیقی‌ای که با متر دقیق اجرا می‌شد، رابطۀ مستقیمی نبود. علاوه بر ملودرام‌های تمام‌عیار، برخی از اپراهای آن دوران حاوی صحنه‌هایی به این سبک بودند، مثل صحنۀ کندن قبر در اپرای ''فیدلیو<ref>Fidelio </ref>'' (۱۸۰۵) اثر [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)|بتهوون]]. [[شونبرگ ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> با گنجاندن گفتار نیمه‌موسیقایی با نام ''اشپرِش‌گِزانگ<ref>Sprechgesang </ref>'' (در آلمانی به‌معنای گفتار ـ ترانه)، در ''پیِروی ماه‌زده (پیِروی دیوانه)<ref>Pierrot Lunaire</ref>'' (۱۹۱۲)، خود این گونه را تکامل بخشید.

ملودرام با آثار نخستین [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)|گوته]]<ref>Goethe </ref> و [[شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)|شیلر]]<ref>Schiller </ref> آغاز شد، و در فرانسه پیکسِره‌کور<ref>Pixérécourt </ref> (۱۷۷۳ـ۱۸۴۴) آن را عمومیت داد، که ''کودک مرموز<ref>L’Enfant de mystère</ref>'' او نخستین‌بار در ۱۸۰۲ با ترجمۀ آزاد تامس هالکرافت<ref>Thomas Holcroft</ref> تحت عنوان ''حکایتی از رمز و راز<ref>A Tale of Mystery</ref>'' به انگلستان معرفی شد. نمایش‌های ملودرام اغلب در برابر پس‌زمینه‌ای [[گوتیک، هنر|گوتیک]]<ref>Gothic</ref> از کوه‌‌ها یا قلعه‌های ویران به‌اجرا درمی‌آمدند. 

----

[[Category:تئاتر]]
[[Category:اصطلاحات و تجهیزات، انواع و مفاهیم]]
<references />

ملودرام - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Amir در ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۹

Reza rouzbahani در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۲۵