ناصریان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲

2025-01-01T06:22:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:42358566-3.jpg\|بندانگشتی\|La Vierge Marie et Élisabeth avec Jésus et saint Jean Baptiste enfant اثر اوربک]]

	ناصریان (Nazarenes)<br/> ~~[[File:39020700.jpg\|thumb\|تابلوی حضرت مریم و الیصابات، اثر فردریک اوربک]]~~		ناصریان (Nazarenes)<br/>

	(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در [[رم، شهر\|رم]] فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگو‌هایی از [[قرون وسطا]]<ref>medieval </ref> و دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در [[وین]]<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارش‌های بزرگی، به‌ویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبه‌ها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت می‌دادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و [[شلگل، اوگوست (۱۷۶۷ـ۱۸۴۵)\|شلگل]]<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی [[لوبک]]<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از [[فرانکفورت]]، [[فوگل، هرمان (۱۸۴۲ـ۱۹۰۷)\|فوگل]]<ref>Vogel </ref> از [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، [[کورنلیوس، پتر فون (۱۷۸۳ـ۱۸۶۷)\|کورنلیوس]]<ref>Cornelius </ref> از [[دوسلدورف]]<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و [[فایت، یان (۱۶۱۱ـ۱۶۶۱)\|فایت]]<ref>Veit </ref> از [[برلین]]، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیف‌ها به‌دور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگاره‌های کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را روی‌هم‌رفته می‌توان خشک و بی‌رمق توصیف کرد.		(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در [[رم، شهر\|رم]] فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگو‌هایی از [[قرون وسطا]]<ref>medieval </ref> و دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در [[وین]]<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارش‌های بزرگی، به‌ویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبه‌ها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت می‌دادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و [[شلگل، اوگوست (۱۷۶۷ـ۱۸۴۵)\|شلگل]]<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی [[لوبک]]<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از [[فرانکفورت]]، [[فوگل، هرمان (۱۸۴۲ـ۱۹۰۷)\|فوگل]]<ref>Vogel </ref> از [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، [[کورنلیوس، پتر فون (۱۷۸۳ـ۱۸۶۷)\|کورنلیوس]]<ref>Cornelius </ref> از [[دوسلدورف]]<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و [[فایت، یان (۱۶۱۱ـ۱۶۶۱)\|فایت]]<ref>Veit </ref> از [[برلین]]، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیف‌ها به‌دور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگاره‌های کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را روی‌هم‌رفته می‌توان خشک و بی‌رمق توصیف کرد.

Nazanin در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۸

2025-01-01T06:18:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۸
خط ۱:		خط ۱:

	ناصریان (Nazarenes)<br/> [[File:39020700.jpg\|thumb\|~~تابلوي~~ حضرت ~~مريم~~ و ~~اليصابات،~~ اثر ~~فردريک~~ اوربک]]		ناصریان (Nazarenes)<br/> [[File:39020700.jpg\|thumb\|تابلوی حضرت مریم و الیصابات، اثر فردریک اوربک]]

	(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹ بیشتر در رم فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگو‌هایی از قرون وسطا<ref>medieval </ref> و دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ~~۱۸۰۹~~ در وین<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارش‌های بزرگی، به‌ویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام ~~گروهْ حاصلِ~~ شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبه‌ها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت می‌دادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و شلگل<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی لوبک<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ~~۱۸۱۰،~~ نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ~~۱۸۲۸~~ عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از ~~فرانکفورت،~~ فوگل<ref>Vogel </ref> از زوریخ، کورنلیوس<ref>Cornelius </ref> از دوسلدورف<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و فایت<ref>Veit </ref> از ~~برلین،~~ اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از لایپزیگ<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. گوته<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیف‌ها به‌دور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگاره‌های کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را روی‌هم‌رفته می‌توان خشک و بی‌رمق توصیف کرد.		(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در [[رم، شهر\|رم]] فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگو‌هایی از [[قرون وسطا]]<ref>medieval </ref> و دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در [[وین]]<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارش‌های بزرگی، به‌ویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبه‌ها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت می‌دادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و [[شلگل، اوگوست (۱۷۶۷ـ۱۸۴۵)\|شلگل]]<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی [[لوبک]]<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از [[فرانکفورت]]، [[فوگل، هرمان (۱۸۴۲ـ۱۹۰۷)\|فوگل]]<ref>Vogel </ref> از [[زوریخ، شهر\|زوریخ]]، [[کورنلیوس، پتر فون (۱۷۸۳ـ۱۸۶۷)\|کورنلیوس]]<ref>Cornelius </ref> از [[دوسلدورف]]<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و [[فایت، یان (۱۶۱۱ـ۱۶۶۱)\|فایت]]<ref>Veit </ref> از [[برلین]]، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیف‌ها به‌دور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگاره‌های کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را روی‌هم‌رفته می‌توان خشک و بی‌رمق توصیف کرد.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ناصریان (Nazarenes)<br/> [[File:39020700.jpg|thumb|تابلوي حضرت مريم و اليصابات، اثر فردريک اوربک]]

(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹ بیشتر در رم فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگو‌هایی از قرون وسطا<ref>medieval </ref> و دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹ در وین<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارش‌های بزرگی، به‌ویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروهْ حاصلِ شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبه‌ها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت می‌دادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و شلگل<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی لوبک<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸ عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از فرانکفورت، فوگل<ref>Vogel </ref> از زوریخ، کورنلیوس<ref>Cornelius </ref> از دوسلدورف<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و فایت<ref>Veit </ref> از برلین، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از لایپزیگ<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. گوته<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیف‌ها به‌دور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگاره‌های کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را روی‌هم‌رفته می‌توان خشک و بی‌رمق توصیف کرد.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]