https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%86%D8%AA_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C_%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%DA%A9%DB%8Cنت نویسی گرافیکی - تاریخچهٔ نسخهها2026-04-27T19:41:22Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%86%D8%AA_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C_%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%DA%A9%DB%8C&diff=2010043764&oldid=prevMohammadi2 در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳2019-07-24T05:23:50Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
نُتنویسی گرافیکی (graph notation)<br />
<br />
در موسیقی، نوعی زبان ابداعی با علائم خاص که نشاندهندۀ صداهای غیرمعمولی با زیرایی و کشش ذهنیاند، یا در معنای دیگر صداهای موسیقی معمولی را بهشیوۀ بصری غیرمعمولی نشان میدهند. کارلهاینتس اشتوکهاوزن<ref>Karlheinz Stockhausen</ref>، شکلی از نتنویسی گرافیکی برای الگوهای گفتاری که در آوانگاری (علم فونِتیک) بهکار میرود را در اثرش، ''چهارگوش''<ref>''Carré/Squared''</ref> (۱۹۵۹ـ۱۹۶۰)، اقتباس کرد. سابقۀ نشاندادن صداها بهشیوۀ گرافیکی، به پلنشان قرون وسطایی باز میگردد، که هدف اصلی آن ثبت منحنی واقعی یک صدای آوازی بوده است. پیدایش آن در زمانهای اخیر به ۱۸۵۶ باز میگردد که لئون اسکات<ref>Léon Scott </ref> فونوتوگراف را اختراع کرد؛ این وسیله مخصوص ثبت علامتهای بصری صداهای گفتاری بود. در ۱۹۲۸ ارنست تُخ<ref>Ernest Toch </ref>، آهنگساز، امکان ترسیم صدا برای بازسازی مستقیم را پدید آورد؛ با ورود صدای اُپتیکی به فیلمها در دهۀ ۱۹۳۰، ای ام آوراموف<ref>A M Avraamov </ref> و بی ای یانکوفسکی<ref>B A Yankovsky </ref> در روسیه و رودولف پفنینگر<ref>Rudolf Pfenninger </ref> در آلمان، روشهای موفقیتآمیزی در ترکیب امواج اپتیکی برای تولید موسیقی ابداع کردند. در این زمان دو هنرمند، لاسلو موهوی ـ ناج<ref>László Moholy-Nagy </ref> در برلین، و جک اِلیت<ref>Jack Ellit </ref> در لندن، با نوارهای ثبت علائم صوتی، که آزادانه ترسیم شده بود طبعآزمایی، کردند؛ این نوارها دربردارندۀ تصویرهای ساختگی، آثار انگشت شست، و مانند آن بودند که ریتم قابلپیشبینی داشتند، اما سرشتِ واقعی آنها نوفه یا نویز بود؛ نورمن مکلارن<ref>Norman McLaren </ref>، فیلمساز کانادایی، بعدها از این تکنیک استفاده کرد. در ۱۹۴۰، هِیتور ویلا ـ لوبوس<ref>Heitor Villa-Lobos </ref>&nbsp; ''افق نیویورک''<ref>''New York Skyline''</ref> را برمبنای طرحی از یک عکس ساخت که با پروژکتور روی یک کاغذ گرافیکی انداخته شده و بههمین شکل به دستنوشتۀ موسیقایی بدل شده بود. دستگاه موسیقی آزاد<ref>Free Music Machine </ref> (۱۹۴۸) به پیشنهاد پرسی گِرینجر<ref>Percy Grainger </ref>، که آن را برنِت کراس<ref>Burnett Cross </ref> طراحی کرده بود، اصول صدای اپتیکی را در اندازه بزرگتری بهکار میگرفت؛ این تکنیک در سینتیسایزرهای دیجیتالی مانند فِیرلایت<ref>Fairlight </ref> ادامه یافت. مهندسان آزمایشگاههای تلفن بل<ref>Bell Telephone Laboratories </ref> با تکمیل طیفنگار صوتی در ۱۹۴۴، تولیدِ نمودار ـ تصویر بسیار پیشرفتهترِ زیرایی و کشش رویدادهای شنیداری را امکانپذیر ساختند و الگویی برای پارتیتور شمایلنگارانۀ ''اتود الکترونیک دو''<ref>''Elektronische Studie II/Electronic Study II''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۴) اثر اشتوکهاوزِن فراهم آوردند. پارتیتورهای گرافیکی دهۀ ۱۹۵۰ جان کِیج<ref>John Cage</ref>، خاطرات تجربههای سینمایی دهۀ ۱۹۳۰ را به یاد میآورند، نکتهای که دربارۀ پارتیتورهای گرافیکی بسیاری از آهنگسازان اروپایی سالهای ۱۹۵۹ـ۱۹۷۰ نیز صدق میکند.<br />
<br />
&nbsp;<br />
<br />
----<br />
<br />
[[Category:موسیقی]] [[Category:اصطلاحات، تجهیزات و رویدادها]]</div>Mohammadi2