وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۴

2025-08-12T18:04:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg		</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg
	</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''		</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''
	</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴م)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳م) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[~~گیورگه،~~ اشتفان ~~(۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)~~\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵م) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش ~~(۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)~~\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰م)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.		</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴م)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳م) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گئورگه، اشتفان\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵م) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰م)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.

Nazanin در ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۸

2024-10-08T07:08:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۸
خط ۱:		خط ۱:

	وِبرن، آنتون (~~۱۸۸۳ـ۱۹۴۵~~)(Webern, Anton)<br/> {{جعبه زندگینامه		وِبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵م)(Webern, Anton)<br/> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =آنتون وبرن		\|عنوان =آنتون وبرن
	\|نام =Anton Webern		\|نام =Anton Webern
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پرونده:Webern, Anton.jpg\|بندانگشتی\|آنتون وبرن]]		[[پرونده:Webern, Anton.jpg\|بندانگشتی\|آنتون وبرن]]
	آهنگ‌ساز اتریشی. آثار مینیاتوری موجز و روح‌انگیز او ترکیبی از شاعرانگی شبانی با دقت و سخت‌گیری شدید ساختاری بودند. از پژوهشگران موسیقی رنسانس<ref>Renaissance		آهنگ‌ساز اتریشی. آثار مینیاتوری موجز و روح‌انگیز او ترکیبی از شاعرانگی شبانی با دقت و سخت‌گیری شدید ساختاری بودند. از پژوهشگران موسیقی رنسانس<ref>Renaissance
	</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez		</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg
	</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''		</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''
	</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴م)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳م) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵م) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش (۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(~~۱۹۵۰~~)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.		</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴م)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳م) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵م) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش (۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰م)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.

Mohammadi3 در ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۵

2024-10-08T05:25:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۵
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez		</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez
	</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''		</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''
	</ref> (~~۱۹۳۱ـ۱۹۳۴~~)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (~~۱۹۴۱ـ۱۹۴۳~~) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (~~۱۹۲۵~~) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش (۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.		</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴م)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳م) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵م) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش (۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸-۲۰۰۷م)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.

Nazanin در ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۵

2024-08-01T16:15:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	~~وِبِرْن،~~ آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)(Webern, Anton)<br/> ~~[[File:40055400.jpg\|thumb\|وِبِرْن، آنتون]]~~		وِبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)(Webern, Anton)<br/> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =آنتون وبرن		\|عنوان =آنتون وبرن
	\|نام =Anton Webern		\|نام =Anton Webern
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}آهنگ‌ساز اتریشی. آثار مینیاتوری موجز و روح‌انگیز او ترکیبی از شاعرانگی شبانی با دقت و سخت‌گیری شدید ساختاری بودند. از پژوهشگران موسیقی رنسانس<ref>Renaissance		}}
			[[پرونده:Webern, Anton.jpg\|بندانگشتی\|آنتون وبرن]]
	</ref> و از شاگردان آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez		آهنگ‌ساز اتریشی. آثار مینیاتوری موجز و روح‌انگیز او ترکیبی از شاعرانگی شبانی با دقت و سخت‌گیری شدید ساختاری بودند. از پژوهشگران موسیقی رنسانس<ref>Renaissance
			</ref> و از شاگردان [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez
	</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''		</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''
	</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او پاساکالیا<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق برامس<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای کوآرتت زهی رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، اشتفان گئورگه<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های آلمان و نیز پراگ<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از هاینریش ایزاک<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، استراوینسکی<ref> Stravinsky</ref>~~ ~~از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰)، اشتوکهاوزِن<ref> Stockhausen </ref>، و بولِز<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.		</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او [[پاساکالیا]]<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای [[کوآرتت زهی]] رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، [[گیورگه، اشتفان (۱۸۶۸ـ۱۹۳۳)\|اشتفان گئورگه]]<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های [[آلمان]] و نیز [[پراگ]]<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از [[ایزاک، هاینریش (۱۴۵۰م ـ۱۵۱۷)\|هاینریش ایزاک]]<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰)، [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸)\|اشتوکهاوزِن]]<ref> Stockhausen </ref>، و [[بولز، پل (۱۹۱۰ـ۱۹۹۹)\|بولِز]]<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

وِبِرْن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)(Webern, Anton)<br/> [[File:40055400.jpg|thumb|وِبِرْن، آنتون]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آنتون وبرن
|نام =Anton Webern
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۸۳م
|تاریخ مرگ=۱۹۴۵م
|دوره زندگی=
|ملیت=اتریشی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل= دانشنامه دکتری از دانشگاه وین در ۱۹۰۶
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =رهبر ارکستر تیاترهای برخی شهرستان های آلمان و نیز پراگ
|جوایز و افتخارات =
|آثار =پاساکالیا
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}آهنگ‌ساز اتریشی. آثار مینیاتوری موجز و روح‌انگیز او ترکیبی از شاعرانگی شبانی با دقت و سخت‌گیری شدید ساختاری بودند. از پژوهشگران موسیقی رنسانس<ref>Renaissance

</ref> و از شاگردان آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg Concerto for Nine Instruments Second Cantata Guido Adler Passacaglia Brahms Stefan George Prague Verein für Musikalische Privataufführungen Three Traditional Rhymes Heinrich Isaac Berg Stravinsky Stockhausen Boulez

</ref> بود، که نظام دودِکافونی‌اش را وبرن به‌شکل طراحی انتزاعی و پیچیده در آثاری همچون ''کنسرتو برای نُه ساز''<ref>''Concerto for Nine Instruments''
</ref> (۱۹۳۱ـ۱۹۳۴)، و ''کانتاتِ دوم''<ref>Second Cantata</ref> (۱۹۴۱ـ۱۹۴۳) دوباره تفسیر کرد. زیبا‌شناسی ساختارگرایانۀ او بر نسل آهنگ‌سازان پیشرفتۀ پس از جنگ تأثیر عمده‌ای گذاشت. وبرن زیر‌نظر گوئیدو آدلر<ref> Guido Adler </ref> به تحصیل موسیقی‌شناسی پرداخت و در ۱۹۰۶ از دانشگاه وین دانشنامۀ دکتری دریافت کرد. نخستین اثر مهم او پاساکالیا<ref>Passacaglia </ref> برای ارکستر بود که با آگاهی از سرمشق برامس<ref>Brahms</ref> ساخته ‌شده بود؛ پس از آن نوبت به پنج موومان برای کوآرتت زهی رسید، که جنبه‌هایی از سبک هجایی آیندۀ وبرن را به‌نمایش می‌گذاشت. ترانه‌های ساخته‌شده بر آثار شاعر محبوب شونبرگ، اشتفان گئورگه<ref> Stefan George</ref>، نخستین گشت و گذارهای وبرن در عرصۀ آتونالیته بودند. مدتی رهبری ارکستر تئاترهای برخی شهرستان‌های آلمان و نیز پراگ<ref> Prague </ref> را برعهده داشت. در اجراهای مدرن انجمن پژوهش‌های خصوصی موسیقایی<ref>Verein für Musikalische Privataufführungen </ref> و کنسرت‌های ارکستر سمفونی کارگران شرکت می‌کرد. در ''سه شعر سنتی''<ref>Three Traditional Rhymes</ref> (۱۹۲۵) شیوۀ آهنگ‌سازی دودِکافونی شونبرگ را اقتباس کرد. در آثار بعد خود، مثل تریوی زهی، سمفونی اپوس ۲۱، و کنسرتو اپوس ۲۴، به شیوه‌های مهارشده‌تری نیز روآورد؛ همچنین در این مورد از هاینریش ایزاک<ref> Heinrich Isaac </ref>، آهنگ‌ساز رنسانسی، تأثیر پذیرفت. مرگ او پیامد یک سوءتفاهم بود (هدف گلولۀ یک سرباز امریکایی قرار گرفت). موسیقی او مفاهیم جدیدی از صدا، ریتم، و سازماندهی کمابیش ریاضی را ارائه کرد؛ آثار او نیز به اندازۀ آثار شونبرگ در ایجاد استقبال گسترده از نظام دودِکافونی سهم داشتند؛ تکنیک سرِیل وبرن محکم‌تر از تکنیک شونبرگ و بِرگ<ref>Berg</ref> بود، و آهنگ‌سازان بعدی در تکامل سریالیسم کلّی (که در آن ریتم، شدت و ضعف صدا، و حتی طنین، شکل سرِیل پیدا می‌کنند)، نیازمند تسلط به اصول دقیق و سخت‌گیرانۀ آن بودند. ازجمله آهنگ‌سازانی که بیش از همه از وبرن تأثیر پذیرفتند، استراوینسکی<ref> Stravinsky</ref> از اوایل دهۀ ‌(۱۹۵۰)، اشتوکهاوزِن<ref> Stockhausen </ref>، و بولِز<ref>Boulez</ref> درخور ذکرند.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]