Nazanin در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۲

2025-02-12T07:52:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۲
خط ۱:		خط ۱:

	~~کارّاتْچی،~~ خانوادۀ (Carracci)<br/> [[File:35027700-1.jpg\|thumb\|~~تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم،~~ اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700-2.jpg\|thumb\|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700.jpg\|thumb\|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]]سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی<ref>Lodovico Carracci		کارّاتچی، خانوادۀ (Carracci)<br/> [[File:35027700-1.jpg\|thumb\|''The Last Communion of Saint Jerome''، اثر اوگوستینو کاراتچی]]سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی<ref>Lodovico Carracci
	</ref> (~~۱۵۵۵ـ۱۶۱۹~~)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی<ref>Agostino Carracci		</ref> (۱۵۵۵ـ۱۶۱۹م)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی<ref>Agostino Carracci
	</ref> (~~۱۵۵۷ـ۱۶۰۲~~) و آنیباله کاراتچی<ref> Annibale Carracci </ref> (~~۱۵۶۰ـ۱۶۰۹~~). آنان در اواخر قرن ~~۱۶،~~ مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در بولونیا تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان رنسانس<ref>Renaissance </ref>، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین<ref>early baroque </ref> سهمی بسزا داشتند.		</ref> (۱۵۵۷ـ۱۶۰۲م) و آنیباله کاراتچی<ref> Annibale Carracci </ref> (۱۵۶۰ـ۱۶۰۹م). آنان در اواخر قرن ۱۶م، مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در [[بولونیا، شهر\|بولونیا]] تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین<ref>early baroque </ref> سهمی بسزا داشتند.

	'''لودوویکو کاراتچی''' بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ~~۱۵۸۵~~ افتتاح شد. لیکن از ~~۱۶۰۰،~~ لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio </ref>، و تیسین<ref>Titian </ref>. تابلوی ''سوزانا و ریش‌سفیدان''<ref>Susannah and the Elders </ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) از آثار برجستۀ اوست.		'''لودوویکو کاراتچی''' بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ۱۵۸۵م افتتاح شد. لیکن از ۱۶۰۰م، لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ [[کوردجو\|آنتونیو کورّدجو]]<ref>Antonio Correggio </ref>، و [[تیسین]]<ref>Titian </ref>. تابلوی ''سوزانا و ریش‌سفیدان''<ref>Susannah and the Elders </ref> ([[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) از آثار برجستۀ اوست.

	'''اوگوستینو''' در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری<ref>Mannerism</ref> (مانریسم) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه<ref> Farnese Palace </ref> در ~~رُم،~~ با برادرش آنیباله همکاری داشت (~~۱۵۹۵ـ۱۵۹۷~~)؛ و در ~~۱۶۰۰~~ به پارما<ref>Parma </ref> عزیمت کرد. تابلوی ''ایمان‌آوردن قدیس ژروم''<ref>''Communion of St Jerome'' </ref> (بولونیا) شاهکار اوست.		'''اوگوستینو''' در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری<ref>Mannerism</ref> ([[مانریسم]]) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه<ref> Farnese Palace </ref> در [[رم، شهر\|رُم]]، با برادرش آنیباله همکاری داشت (۱۵۹۵ـ۱۵۹۷م)؛ و در ۱۶۰۰م به [[پارما، شهر\|پارما]]<ref>Parma </ref> عزیمت کرد. تابلوی ''ایمان‌آوردن قدیس ژروم''<ref>''Communion of St Jerome'' </ref> (بولونیا) شاهکار اوست.

	'''آنیباله''' در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون ''لوبیاخور''<ref>''Bean Eater'' </ref> (ح ~~۱۵۸۴؛~~ گالریا کولونا<ref>Galleria Colonna </ref>، رم) و ''دکان قصابی''<ref>''Butcher Shop'' </ref> (ح ~~۱۵۸۳؛~~ کلیسای مسیح، آکسفورد<ref>Christ Church, Oxford </ref>)، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه<ref>Cardinal Odoardo Farnese</ref> دریافت کرد (~~۱۶۱۲ـ۱۶۴۶~~). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.		'''آنیباله''' در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون ''لوبیاخور''<ref>''Bean Eater'' </ref> (ح ۱۵۸۴م؛ گالریا کولونا<ref>Galleria Colonna </ref>، رم) و ''دکان قصابی''<ref>''Butcher Shop'' </ref> (ح ۱۵۸۳م؛ کلیسای مسیح، [[آکسفورد]]<ref>Christ Church, Oxford </ref>)، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه<ref>Cardinal Odoardo Farnese</ref> دریافت کرد (۱۶۱۲ـ۱۶۴۶م). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کارّاتْچی، خانوادۀ (Carracci)<br/> [[File:35027700-1.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700-2.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]]سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی<ref>Lodovico Carracci
</ref> (۱۵۵۵ـ۱۶۱۹)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی<ref>Agostino Carracci
</ref> (۱۵۵۷ـ۱۶۰۲) و آنیباله کاراتچی<ref> Annibale Carracci </ref> (۱۵۶۰ـ۱۶۰۹). آنان در اواخر قرن ۱۶، مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در بولونیا تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان رنسانس<ref>Renaissance </ref>، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین<ref>early baroque </ref> سهمی بسزا داشتند.

'''لودوویکو کاراتچی''' بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ۱۵۸۵ افتتاح شد. لیکن از ۱۶۰۰، لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio </ref>، و تیسین<ref>Titian </ref>. تابلوی ''سوزانا و ریش‌سفیدان''<ref>Susannah and the Elders </ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) از آثار برجستۀ اوست.

'''اوگوستینو''' در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری<ref>Mannerism</ref> (مانریسم) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه<ref> Farnese Palace </ref> در رُم، با برادرش آنیباله همکاری داشت (۱۵۹۵ـ۱۵۹۷)؛ و در ۱۶۰۰ به پارما<ref>Parma </ref> عزیمت کرد. تابلوی ''ایمان‌آوردن قدیس ژروم''<ref>''Communion of St Jerome'' </ref> (بولونیا) شاهکار اوست.

'''آنیباله''' در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون ''لوبیاخور''<ref>''Bean Eater'' </ref> (ح ۱۵۸۴؛ گالریا کولونا<ref>Galleria Colonna </ref>، رم) و ''دکان قصابی''<ref>''Butcher Shop'' </ref> (ح ۱۵۸۳؛ کلیسای مسیح، آکسفورد<ref>Christ Church, Oxford </ref>)، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه<ref>Cardinal Odoardo Farnese</ref> دریافت کرد (۱۶۱۲ـ۱۶۴۶). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]

کاراتچی، خانواده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۲

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳