کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۱

2025-02-22T17:01:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۱
خط ۳:		خط ۳:
	۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]		[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]
	کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، ~~مانویل~~ د ~~(۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)~~\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لئو\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانوئل د\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لئو\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

	</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.		</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.

Mohammadi3 در ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۹

2025-01-20T05:49:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۹
خط ۳:		خط ۳:
	۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]		[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]
	کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، ~~لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)~~\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لئو\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

	</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.		</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.

Nazanin در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶

2024-05-31T12:36:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۲:		خط ۲:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=فریتس کرایسلر\|نام=Fritz Kreisler\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۷۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۶۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=امریکا\|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار وین زیرنظر یوزف هلمسبرگر و ژاک اوبر، و در کنسرواتوار پاریس زیرنظر ژوزف ماسار و لئو دلیب		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=فریتس کرایسلر\|نام=Fritz Kreisler\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۷۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۶۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=امریکا\|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار وین زیرنظر یوزف هلمسبرگر و ژاک اوبر، و در کنسرواتوار پاریس زیرنظر ژوزف ماسار و لئو دلیب
	۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
			[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]
	کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

Nazanin در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۳

2024-05-31T12:33:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~جعبه زندگینامه~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}~~کِرایْسْلِر، فریتْس~~ (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> ~~ویولن‌نواز~~ و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند امریکا شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون یوهان سباستین~~ ~~باخ<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و فرانسوآ کوپرَن<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون مانوئل دِ فایا<ref> Manuel de Falla</ref> و ~~سرگِی~~ راخمانینوف<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر ادوارد اِلگار<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. ~~کرایسلِر~~ ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف ~~هِلمِسبرگر~~<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک ~~اوبِر~~<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و لئو دلیب<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به اتریش بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در برلین به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های برامس<ref> Brahms</ref> و بتهوون است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک کوآرتت ~~زهی،~~ اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=فریتس کرایسلر\|نام=Fritz Kreisler\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۷۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۶۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=امریکا\|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار وین زیرنظر یوزف هلمسبرگر و ژاک اوبر، و در کنسرواتوار پاریس زیرنظر ژوزف ماسار و لئو دلیب
			۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

			کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

	</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.		</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.

Nazanin در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۳

2024-05-30T10:53:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۳
خط ۱:		خط ۱:

	کِرایْسْلِر، فریتْس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> ویولن‌نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند امریکا شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون یوهان سباستین باخ<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و فرانسوآ کوپرَن<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون مانوئل دِ فایا<ref> Manuel de Falla</ref> و سرگِی راخمانینوف<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر ادوارد اِلگار<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلِر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هِلمِسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبِر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و لئو دلیب<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به اتریش بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در برلین به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های برامس<ref> Brahms</ref> و بتهوون است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک کوآرتت زهی، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جعبه زندگینامه\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}کِرایْسْلِر، فریتْس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> ویولن‌نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند امریکا شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون یوهان سباستین باخ<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و فرانسوآ کوپرَن<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون مانوئل دِ فایا<ref> Manuel de Falla</ref> و سرگِی راخمانینوف<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر ادوارد اِلگار<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلِر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هِلمِسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبِر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و لئو دلیب<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به اتریش بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در برلین به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های برامس<ref> Brahms</ref> و بتهوون است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک کوآرتت زهی، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

	</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.		</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کِرایْسْلِر، فریتْس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> ویولن‌نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند امریکا شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون یوهان سباستین باخ<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و فرانسوآ کوپرَن<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون مانوئل دِ فایا<ref> Manuel de Falla</ref> و سرگِی راخمانینوف<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر ادوارد اِلگار<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلِر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هِلمِسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبِر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و لئو دلیب<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به اتریش بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در برلین به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های برامس<ref> Brahms</ref> و بتهوون است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک کوآرتت زهی، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''

</ref> (۱۹۱۹)، و تعدادی تک‌نوازی ویولن، که ابتدا سعی داشت برخی از آن‌ها را به‌منزلۀ کار آهنگ‌سازان قرن ۱۸ عرضه کند.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:مدرن جهان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۲:		خط ۲:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=فریتس کرایسلر\|نام=Fritz Kreisler\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۷۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۶۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=امریکا\|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار وین زیرنظر یوزف هلمسبرگر و ژاک اوبر، و در کنسرواتوار پاریس زیرنظر ژوزف ماسار و لئو دلیب		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=فریتس کرایسلر\|نام=Fritz Kreisler\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۷۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۶۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=امریکا\|تحصیلات و محل تحصیل=کنسرواتوار وین زیرنظر یوزف هلمسبرگر و ژاک اوبر، و در کنسرواتوار پاریس زیرنظر ژوزف ماسار و لئو دلیب
	۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		۱۸۸۹ اتریش، پزشکی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده ویولن‌ و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=یک کوآرتت زهی، اپرت شکوفه‌های سیب (۱۹۱۹)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
			[[پرونده:Kreisler, Fritz.jpg\|بندانگشتی\|فریتس کرایسلر]]
	کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''		کرایسلر، فریتس (۱۸۷۵ـ۱۹۶۲)(Kreisler, Fritz)<br/> [[ویولن\|ویولن‌]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. از ۱۹۴۳ شهروند [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] شد. دستاورد پربار او از آثاری که در اوایل قرن ۲۰ ضبط کرد، معرفی آثار کلاسیک فراوانی از استادان قدیم به طیف گسترده‌ای از مخاطبان را در پی داشت، همچون [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستین باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach </ref> و [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوآ کوپرَن]]<ref>François Couperin</ref> و نیز آهنگ‌سازان مدرنی همچون [[فایا، مانویل د (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)\|مانوئل دِ فایا]]<ref> Manuel de Falla</ref> و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)\|سرگی راخمانینوف]]<ref> Sergei Rachmaninov</ref>؛ قطعه‌های رُمانتیک فراوانی نیز به سبک کلاسیک‌ها، اغلب با نامی مستعار، ساخت و ضبط کرد. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای ''کنسرتوی ویولن''<ref> ''Violin Concerto''</ref> اثر [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)\|ادوارد اِلگار]]<ref> Edward Elgar</ref> را ارائه داد، که خود آهنگ‌ساز به او تقدیم کرده بود. کرایسلر ابتدا در ۷‌سالگی وارد صحنۀ کنسرت شد. در کنسرواتوار وین<ref> Vienna Conservatory</ref> زیرنظر یوزف هلمسبرگر<ref> Joseph Hellmesberger</ref> و ژاک اوبر<ref> Jacques Auber </ref>، و در کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatory </ref> زیرنظر ژوزف ماسار<ref>Joseph Massart </ref> و [[دلیب، لیو (۱۸۳۶ـ۱۸۹۱)\|لئو دلیب]]<ref>Léo Delibes</ref> تحصیل کرد، و در ۱۲‌سالگی برندۀ مدال طلا شد. در ۱۸۸۹ از امریکا به [[اتریش]] بازگشت تا پزشکی بخواند. پس از خدمت نظام و یک دوره مطالعۀ فشرده، بار دیگر در ۱۸۹۹ در مقام تک‌نواز در [[برلین]] به‌روی صحنه رفت. در ۱۹۱۴ پس از سه ماه خدمت در ارتش اتریش به‌سبب جراحت مرخص شد و به امریکا بازگشت، و بالاخره در این کشور مستقر شد. گشت‌های هنری مداومی در اروپا داشت و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن اِلگار را (۱۰ نوامبر ۱۹۱۰) ارائه داد. شهرت او بیشتر به‌سبب اجراهای پرتفصیل و از لحاظ عاطفی وفادارانه‌اش از کنسرتو ویولن‌های [[برامس، یوهانس (۱۸۳۳ـ۱۸۹۷)\|برامس]]<ref> Brahms</ref> و [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] است. ساخته‌های او عبارت‌اند از یک [[کوآرتت زهی]]، اپرت ''شکوفه‌های سیب''<ref> ''Apple Blossoms''