گیتار برقی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۳

2025-02-24T04:33:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۳
خط ۵:		خط ۵:
	نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups		نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

	</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[~~فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)~~\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.		</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر، لئو\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۶

2024-10-06T19:06:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۶
خط ۵:		خط ۵:
	نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups		نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

	</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.		</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۶

2024-10-06T18:46:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۶
خط ۵:		خط ۵:
	نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups		نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

	</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.		</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.

Mohammadi3 در ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۶

2024-10-01T12:46:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۵:		خط ۵:
	نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups		نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

	</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[~~مارتین ،~~ فرانک (~~۱۸۹۰ـ۱۹۷۴~~)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.		</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴م)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.

Nazanin در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۵

2024-04-26T09:05:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Electric guitar.jpg\|بندانگشتی\|گیتار برقی]]

	گیتار برقی ‌ (electric guitar)<br/> [[~~File~~:~~36194400~~.jpg\|~~thumb~~\|~~گيتار برقي~~]]نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups		گیتار برقی ‌ (electric guitar)<br/>
			[[پرونده:Electric guitar1.jpg\|بندانگشتی\|گیتار برقی]]
			نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

	</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای ~~برقیِ~~ توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را لئو فِندِر<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان ~~انگشت‌گذاریِ~~ راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. ~~تکنیکِ~~ «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ ~~بازآییِ~~ ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان ~~گیتارنوازانِ~~ گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از ~~گیتارِ~~ دو دسته و گیتار باس، که مدلی از گیتار کنترباس است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از فرانک مارتین<ref>Frank Martin</ref>، پیِر بولز<ref> Pierre Boulez</ref>، و لوچانو بِریو<ref> Luciano Berio</ref>.		</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقی توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را [[فندر،لیو (۱۹۰۹ـ۱۹۹۱)\|لئو فِندِر]]<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاری راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیک «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآیی ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازان گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتار دو دسته و گیتار باس، که مدلی از [[کنترباس\|گیتار کنترباس]] است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از [[مارتین ، فرانک (۱۸۹۰ـ۱۹۷۴)\|فرانک مارتین]]<ref>Frank Martin</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵)\|پیِر بولز]]<ref> Pierre Boulez</ref>، و [[بریو، لوچانو (۱۹۲۵)\|لوچانو بِریو]]<ref> Luciano Berio</ref>.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

گیتار برقی ‌ (electric guitar)<br/> [[File:36194400.jpg|thumb|گيتار برقي]]نوعی گیتار آکوستیک که از پیک‌آپ‌ها<ref>pickups

</ref>ی الکترومغناطیسی تعبیه‌شده در زیر سیم‌های آن، استفاده می‌کند. این پیک‌آپ‌ها ارتعاشات را تشخیص می‌دهند، و به ‌این ترتیب دیگر نیازی به جعبۀ طنین<ref>sound box</ref> ساز باقی نمی‌ماند. گیتارهای برقیِ توپر در دهۀ ۱۹۵۰ را لئو فِندِر<ref> Leo Fender</ref> شکل داد و لِس پُل<ref> Les Paul </ref> برشی در زیر بدنۀ آن ایجاد کرد که امکان انگشت‌گذاریِ راحت‌تر را فراهم می‌آورد و نیز چندین پیک‌آپ برای زیر و بم‌‌های مختلف در آن تعبیه کرد که در حین نوازندگی میانِ آن‌ها تعادلِ دلخواه را می‌توان برقرار کرد. تکنیکِ «هامباکینگ<ref>humbucking </ref>» از مدارهای پس‌خوراند برای چرخۀ دوبارۀ بازآییِ ارتعاش بدنۀ گیتار استفاده می‌کند و نت‌های سوستنوتو<ref>sostenuto</ref> بی‌پایان تولید می‌کند. این تکنیک در دهۀ ۱۹۷۰ سبب پدیدآمدن شکل متمایزی از آوازخوانی در میان گیتارنوازانِ گروه‌های هارد ـ راک<ref> hard-rock </ref> شده است. دیگر فرم‌های گیتار برقی عبارت‌اند از گیتارِ دو دسته و گیتار باس، که مدلی از گیتار کنترباس است. آهنگ‌سازانی که از گیتار برقی در ساخته‌هایشان استفاده کرده‌اند، عبارت‌اند از فرانک مارتین<ref>Frank Martin</ref>، پیِر بولز<ref> Pierre Boulez</ref>، و لوچانو بِریو<ref> Luciano Berio</ref>.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:سازهای غیرایرانی]]