ناصریان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:42358566-3.jpg|بندانگشتی|La Vierge Marie et Élisabeth avec Jésus et saint Jean Baptiste enfant اثر اوربک]] | |||
ناصریان (Nazarenes)<br/> | ناصریان (Nazarenes)<br/> | ||
(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در [[رم، شهر|رم]] فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگوهایی از [[قرون وسطا]]<ref>medieval </ref> و دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در [[وین]]<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارشهای بزرگی، بهویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبهها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت میدادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و [[شلگل، اوگوست (۱۷۶۷ـ۱۸۴۵)|شلگل]]<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی [[لوبک]]<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از [[فرانکفورت]]، [[فوگل، هرمان (۱۸۴۲ـ۱۹۰۷)|فوگل]]<ref>Vogel </ref> از [[زوریخ، شهر|زوریخ]]، [[کورنلیوس، پتر فون (۱۷۸۳ـ۱۸۶۷)|کورنلیوس]]<ref>Cornelius </ref> از [[دوسلدورف]]<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و [[فایت، یان (۱۶۱۱ـ۱۶۶۱)|فایت]]<ref>Veit </ref> از [[برلین]]، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)|گوته]]<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیفها بهدور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگارههای کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را رویهمرفته میتوان خشک و بیرمق توصیف کرد. | (یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در [[رم، شهر|رم]] فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگوهایی از [[قرون وسطا]]<ref>medieval </ref> و دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در [[وین]]<ref>Vienna </ref> تشکیل شد و چندی بعد سفارشهای بزرگی، بهویژه دیوارنگاره<ref>fresco </ref>، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبهها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite Brotherhood </ref> را در انگلیس بشارت میدادند. واکِنرودر<ref>Wackenroder </ref> و [[شلگل، اوگوست (۱۷۶۷ـ۱۸۴۵)|شلگل]]<ref>Schlegel </ref>، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک<ref>Overbeck </ref> از اهالی [[لوبک]]<ref>Lübeck </ref> آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو<ref>San Isidoro </ref> در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور<ref>Pforr </ref> از [[فرانکفورت]]، [[فوگل، هرمان (۱۸۴۲ـ۱۹۰۷)|فوگل]]<ref>Vogel </ref> از [[زوریخ، شهر|زوریخ]]، [[کورنلیوس، پتر فون (۱۷۸۳ـ۱۸۶۷)|کورنلیوس]]<ref>Cornelius </ref> از [[دوسلدورف]]<ref>Düsseldorf </ref>، شادو<ref>Schadow </ref> و [[فایت، یان (۱۶۱۱ـ۱۶۶۱)|فایت]]<ref>Veit </ref> از [[برلین]]، اشنور فون کارولسفلت<ref>Schnorr von Carolsfeld </ref> از [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref>، و فوریش<ref>Führich </ref> و اشتاینله<ref>Steinle </ref> از وین. [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)|گوته]]<ref>Goethe </ref> و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی<ref>Religious-Patriotic </ref>»، «هنری ـ کاتولیکی<ref>Catholic </ref>»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیفها بهدور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگارههای کاخ بارتولدی<ref>Bartholdi Palace</ref> (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را رویهمرفته میتوان خشک و بیرمق توصیف کرد. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲
ناصریان (Nazarenes)
(یا: نازاریان) گروهی از نقاشان آلمانی و اتریشی که در اوایل قرن ۱۹م بیشتر در رم فعالیت داشتند و با هدف احیای هنر دینی، به الگوهایی از قرون وسطا[۱] و دورۀ رنسانس[۲] رو آوردند. گروه در ۱۸۰۹م در وین[۳] تشکیل شد و چندی بعد سفارشهای بزرگی، بهویژه دیوارنگاره[۴]، از رم گرفت. نام گروه حاصل شیوۀ زندگی و جامۀ رهبانی اعضای آن بود. ناصریان در بسیاری از جنبهها، ظهور احیاگران هنر پیشارافائلی[۵] را در انگلیس بشارت میدادند. واکِنرودر[۶] و شلگل[۷]، نویسندگان شیفتۀ هنر قرون وسطا، با آثار خویش موجب تقویت جنبشی شدند که اُوِربِک[۸] از اهالی لوبک[۹] آغاز کرد؛ او با نقاشان جوان دیگری در ۱۸۱۰م، نوعی کارگاه رهبانی در دیر متروک سان ایزیدورو[۱۰] در رم برپا کرد. اعضای گروه در ۱۸۲۸م عبارت بودند از پفور[۱۱] از فرانکفورت، فوگل[۱۲] از زوریخ، کورنلیوس[۱۳] از دوسلدورف[۱۴]، شادو[۱۵] و فایت[۱۶] از برلین، اشنور فون کارولسفلت[۱۷] از لایپزیگ[۱۸]، و فوریش[۱۹] و اشتاینله[۲۰] از وین. گوته[۲۱] و دیگران، هنر ایشان را با طنز، «دینی ـ میهنی[۲۲]»، «هنری ـ کاتولیکی[۲۳]»، «رمانتیک» و «پیشا رافائلی» خواندند؛ هیچ یک از این توصیفها بهدور از واقعیت نبودند. احیای نقاشی دیواری از اهداف آنان بود، و اجرای دیوارنگارههای کاخ بارتولدی[۲۴] (اکنون در برلین) را توسط کورنلیوس، اوربک، فایت، و شادو در پی داشت. سبک کار آنان را رویهمرفته میتوان خشک و بیرمق توصیف کرد.
- ↑ medieval
- ↑ Renaissance
- ↑ Vienna
- ↑ fresco
- ↑ Pre-Raphaelite Brotherhood
- ↑ Wackenroder
- ↑ Schlegel
- ↑ Overbeck
- ↑ Lübeck
- ↑ San Isidoro
- ↑ Pforr
- ↑ Vogel
- ↑ Cornelius
- ↑ Düsseldorf
- ↑ Schadow
- ↑ Veit
- ↑ Schnorr von Carolsfeld
- ↑ Leipzig
- ↑ Führich
- ↑ Steinle
- ↑ Goethe
- ↑ Religious-Patriotic
- ↑ Catholic
- ↑ Bartholdi Palace