شاندونگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
شانْدونْگ (Shandong) | شانْدونْگ (Shandong) | ||
(یا: شانتونگ<ref>Shantung</ref>) استانی در شرق [[چین]]، با | (یا: شانتونگ<ref>Shantung</ref>) استانی در شرق [[چین]]، با 157,100 کیلومتر مربع مساحت و 101,630,000 نفر جمعیت (۲۰۲۲)، بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,545 متری از سطح دریا قرار دارد. از شمال به خلیج [[بو های]]<ref>Bohai Gulf</ref>، از شرق به [[دریای زرد]]<ref>Yellow Sea</ref>، از جنوب با [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu</ref> و [[آنهوئی]]<ref>Anhui</ref>، و از غرب به استانهای [[هنان|هِنان]]<ref>Henan</ref> و [[هبی]]<ref>Hebei | ||
</ref> محدود است. شاندونگ از پرجمعیتترین استانهای چین و [[جینان]]<ref>Jinan</ref> مرکز آن است. صنایع آن شامل [[زغال سنگ|زغالسنگ]]، [[نفت]]، [[پتروشیمی]]، علوم مهندسی، و نساجی است و فرآوردههای [[کشاورزی]] آن عبارتاند از [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[بادام زمینی|بادامزمینی]]، و [[ابریشم]]. نیمۀ شرقی استان، شبهجزیرۀ شاندونگ<ref>Shandong Peninsula</ref> را تشکیل میدهد که خلیج بو های را از دریای زرد جدا میکند. شاندونگ دارای زمستانهای سرد و تابستانهای گرم است. باران عمدتاً در تابستان میبارد و میانگین بارش سالانه بین ۱,۱۷۰ میلیمتر در جنوب شرقی و ۵۶۰ میلیمتر در غرب متغیر است. معادن زغالسنگ در مرکز و جنوب استان قرار دارند. حوزۀ نفتخیز شنگلی<ref>Shengli</ref>، در دونگاینگ<ref>Dongying</ref> در دلتای رود [[هوانگ هه]]<ref>Huang He</ref>، دومین ناحیۀ نفتخیز چین است و سالانه ۲۶میلیون تن نفت از آن بهدست میآید. [[سنگ آهن]] در اطراف زیبو<ref>Zibo</ref> و [[طلا]] در ضلع شمالی شبهجزیره<ref>peninsula</ref> استخراج میشود. استخراج [[سنگ آهک]] نیز برای تولید [[سیمان]] صورت میگیرد. نفت تولیدی در شاندونگ، مواد خام پالایشگاهها و صنایع پتروشیمی را در زیبو و [[چینگ دائو|چینگدائو]]<ref>Qingdao</ref> تأمین میکند. شاندونگ از هزارۀ ۳پم مسکونی بوده و یکی از مهدهای تمدن چین است. استخواننوشتههایی با شکلهای اولیه نوشتار چینی در این استان کشف شدهاند. در قرون ۸ـ۳پم، شاندونگ بین دو کشور چین و [[لو]]<ref>Lu</ref> تقسیم شده بود. [[کنفوسیوس]]<ref>Confucius</ref> ۵۵۱ـ۴۷۹پم و [[منگ دزو]]<ref>Mencius</ref> (۳۷۲ـ۲۸۹پم)، فیلسوفان چینی، در آن زمان ساکن شاندونگ بودند. | </ref> محدود است. شاندونگ از پرجمعیتترین استانهای چین و [[جینان]]<ref>Jinan</ref> مرکز آن است. صنایع آن شامل [[زغال سنگ|زغالسنگ]]، [[نفت]]، [[پتروشیمی]]، علوم مهندسی، و نساجی است و فرآوردههای [[کشاورزی]] آن عبارتاند از [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[بادام زمینی|بادامزمینی]]، و [[ابریشم]]. نیمۀ شرقی استان، شبهجزیرۀ شاندونگ<ref>Shandong Peninsula</ref> را تشکیل میدهد که خلیج بو های را از دریای زرد جدا میکند. شاندونگ دارای زمستانهای سرد و تابستانهای گرم است. باران عمدتاً در تابستان میبارد و میانگین بارش سالانه بین ۱,۱۷۰ میلیمتر در جنوب شرقی و ۵۶۰ میلیمتر در غرب متغیر است. معادن زغالسنگ در مرکز و جنوب استان قرار دارند. حوزۀ نفتخیز شنگلی<ref>Shengli</ref>، در دونگاینگ<ref>Dongying</ref> در دلتای رود [[هوانگ هه]]<ref>Huang He</ref>، دومین ناحیۀ نفتخیز چین است و سالانه ۲۶میلیون تن نفت از آن بهدست میآید. [[سنگ آهن]] در اطراف زیبو<ref>Zibo</ref> و [[طلا]] در ضلع شمالی شبهجزیره<ref>peninsula</ref> استخراج میشود. استخراج [[سنگ آهک]] نیز برای تولید [[سیمان]] صورت میگیرد. نفت تولیدی در شاندونگ، مواد خام پالایشگاهها و صنایع پتروشیمی را در زیبو و [[چینگ دائو|چینگدائو]]<ref>Qingdao</ref> تأمین میکند. شاندونگ از هزارۀ ۳پم مسکونی بوده و یکی از مهدهای تمدن چین است. استخواننوشتههایی با شکلهای اولیه نوشتار چینی در این استان کشف شدهاند. در قرون ۸ـ۳پم، شاندونگ بین دو کشور چین و [[لو]]<ref>Lu</ref> تقسیم شده بود. [[کنفوسیوس]]<ref>Confucius</ref> ۵۵۱ـ۴۷۹پم و [[منگ دزو]]<ref>Mencius</ref> (۳۷۲ـ۲۸۹پم)، فیلسوفان چینی، در آن زمان ساکن شاندونگ بودند. | ||
نسخهٔ ۳ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۵۱
شانْدونْگ (Shandong)
(یا: شانتونگ[۱]) استانی در شرق چین، با 157,100 کیلومتر مربع مساحت و 101,630,000 نفر جمعیت (۲۰۲۲)، بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,545 متری از سطح دریا قرار دارد. از شمال به خلیج بو های[۲]، از شرق به دریای زرد[۳]، از جنوب با جیانگسو[۴] و آنهوئی[۵]، و از غرب به استانهای هِنان[۶] و هبی[۷] محدود است. شاندونگ از پرجمعیتترین استانهای چین و جینان[۸] مرکز آن است. صنایع آن شامل زغالسنگ، نفت، پتروشیمی، علوم مهندسی، و نساجی است و فرآوردههای کشاورزی آن عبارتاند از حبوبات، پنبه، بادامزمینی، و ابریشم. نیمۀ شرقی استان، شبهجزیرۀ شاندونگ[۹] را تشکیل میدهد که خلیج بو های را از دریای زرد جدا میکند. شاندونگ دارای زمستانهای سرد و تابستانهای گرم است. باران عمدتاً در تابستان میبارد و میانگین بارش سالانه بین ۱,۱۷۰ میلیمتر در جنوب شرقی و ۵۶۰ میلیمتر در غرب متغیر است. معادن زغالسنگ در مرکز و جنوب استان قرار دارند. حوزۀ نفتخیز شنگلی[۱۰]، در دونگاینگ[۱۱] در دلتای رود هوانگ هه[۱۲]، دومین ناحیۀ نفتخیز چین است و سالانه ۲۶میلیون تن نفت از آن بهدست میآید. سنگ آهن در اطراف زیبو[۱۳] و طلا در ضلع شمالی شبهجزیره[۱۴] استخراج میشود. استخراج سنگ آهک نیز برای تولید سیمان صورت میگیرد. نفت تولیدی در شاندونگ، مواد خام پالایشگاهها و صنایع پتروشیمی را در زیبو و چینگدائو[۱۵] تأمین میکند. شاندونگ از هزارۀ ۳پم مسکونی بوده و یکی از مهدهای تمدن چین است. استخواننوشتههایی با شکلهای اولیه نوشتار چینی در این استان کشف شدهاند. در قرون ۸ـ۳پم، شاندونگ بین دو کشور چین و لو[۱۶] تقسیم شده بود. کنفوسیوس[۱۷] ۵۵۱ـ۴۷۹پم و منگ دزو[۱۸] (۳۷۲ـ۲۸۹پم)، فیلسوفان چینی، در آن زمان ساکن شاندونگ بودند.