خانه سیلابی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «خانه سیلابی (یا: «شاهزاده خانم») در استان آذربایجان شرقی در شهر تبریز خیابان دارایی. این اثر در تاریخ 24 تیر ۱۳۸۲ با شمارۀ ثبت ۹۱۷۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بهدلیل ویژگیهای معماری، شیوه استقرار در بافت...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
خانۀ سیلابی | |||
(یا: «شاهزاده خانم») در استان [[آذربایجان شرقی]] در [[تبریز، شهر|شهر تبریز]] خیابان دارایی. این اثر در تاریخ 24 تیر ۱۳۸۲ با شمارۀ ثبت ۹۱۷۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بهدلیل ویژگیهای معماری، شیوه استقرار در بافت شهری و روایتهای تاریخی مرتبط با آن، مورد توجه پژوهشگران تاریخ معماری و فرهنگ محلی قرار گرفته است. دوره قاجار، که از اواخر قرن هجدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی ادامه داشت، دورهای بود که در آن معماری مسکونی در شهرهای ایران بهویژه در مناطق شمالغربی کشور، شکل مشخصی پیدا کرد و خانهها با توجه به شرایط اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی طراحی میشدند. خانه سیلابی نیز در همین چارچوب تاریخی شکل گرفته و تا امروز بهعنوان نمونهای از معماری بومی آن دوره شناخته میشود. | (یا: «شاهزاده خانم») در استان [[آذربایجان شرقی]] در [[تبریز، شهر|شهر تبریز]] خیابان دارایی. این اثر در تاریخ 24 تیر ۱۳۸۲ با شمارۀ ثبت ۹۱۷۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بهدلیل ویژگیهای معماری، شیوه استقرار در بافت شهری و روایتهای تاریخی مرتبط با آن، مورد توجه پژوهشگران تاریخ معماری و فرهنگ محلی قرار گرفته است. دوره قاجار، که از اواخر قرن هجدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی ادامه داشت، دورهای بود که در آن معماری مسکونی در شهرهای ایران بهویژه در مناطق شمالغربی کشور، شکل مشخصی پیدا کرد و خانهها با توجه به شرایط اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی طراحی میشدند. خانه سیلابی نیز در همین چارچوب تاریخی شکل گرفته و تا امروز بهعنوان نمونهای از معماری بومی آن دوره شناخته میشود. | ||
نسخهٔ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۲۷
خانۀ سیلابی
(یا: «شاهزاده خانم») در استان آذربایجان شرقی در شهر تبریز خیابان دارایی. این اثر در تاریخ 24 تیر ۱۳۸۲ با شمارۀ ثبت ۹۱۷۹ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بهدلیل ویژگیهای معماری، شیوه استقرار در بافت شهری و روایتهای تاریخی مرتبط با آن، مورد توجه پژوهشگران تاریخ معماری و فرهنگ محلی قرار گرفته است. دوره قاجار، که از اواخر قرن هجدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی ادامه داشت، دورهای بود که در آن معماری مسکونی در شهرهای ایران بهویژه در مناطق شمالغربی کشور، شکل مشخصی پیدا کرد و خانهها با توجه به شرایط اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی طراحی میشدند. خانه سیلابی نیز در همین چارچوب تاریخی شکل گرفته و تا امروز بهعنوان نمونهای از معماری بومی آن دوره شناخته میشود.