چینی مآب

چینی‌مآب (chinoiserie)

 

سبکی تزیینی در هنر غرب، که از نقش‌مایه‌های چینی مایه می‌گرفت. طرح‌های چینی‌مآب با نقوش نامتقارن ظریف و خیالی، که بیشتر آن‌ها را اژدها، آدم‌های چینی، پرندگان افسانه‌ای، و منظره‌هایی با معابد بودایی تشکیل می‌دهند، در قرون ۱۷ و ۱۸ به‌وفور در ظروف سفالی و چینی، پارچه‌های ابریشمی، اسباب و اثاث، پرده، فرش، کاغذ دیواری، و زیورآلات به‌چشم می‌خورند. علاقه به هنر شرقی‌نما در اواخر قرن ۱۶ رواج یافت؛ جهانگردان و شرکت‌های مختلف هند شرقی، اشیاء هنری را از چین و خاور دور وارد می‌کردند، و به‌این‌ترتیب هنرمندان اروپایی، از این نوع تزیین تأثیر گرفتند. تزیینات چینی‌مآب در قرن ۱۸ بیش‌ازپیش متداول شد، زیرا پیچیدگی و بیگانگی و رنگ‌های مؤکد آن‌ها با شیوۀ جدید روکوکو هم‌سو بود. برخی نمونه‌های آثار چینی‌مآب عبارت‌اند از ظروف مایسن و ظروف نومفنبورگ، نقاشی‌های آنتوان واتو و فرانسوا بوشه، و مبلمان تامس چیپندیل با گره‌سازی‌های شرقی‌نما که به «چیپندیل چینی» شهرت داشت. اتاق‌های نظرگیری که جان نَش در پاویون سلطنتی برایتون ساخت، از نمونه‌های عالی تزیینات چینی‌‌مآب در معماری داخلی‌اند.

 

---