آب در فقه شیعه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۳

2023-10-31T10:13:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	Application of water in Shia jurisprudence		آب در فقه شیعه (Application of water in Shia jurisprudence)
	~~Application of water in Shia jurisprudence~~


	~~آب در فقه شیعه~~<br/> دو قسم است: مطلق و مضاف. آب مطلق آبی است که واژۀ آب بدون قید بر آن اطلاق می‌شود. آب مضاف آبی است که با چیزی مانند [[~~خاک\|~~خاک]] آمیخته باشد (آب گل‌آلود) یا از چیزی دیگر گرفته شود؛ مانند آب انگور و آب [[~~هندوانه\|~~هندوانه]]. آب مضاف پاک است؛ جز آب انگور، که به نظر برخی پس از جوشیدن و قبل از [[~~تبخیر\|~~تبخیر]] دوسوم آن، نجس و نوشیدن آن حرام است؛ همین‌گونه است [[آبجو\|آب جو]] (← فُقّاع). آب مضاف پاک‌کننده نیست و با آن نمی‌توان [[~~وضو\|~~وضو]] گرفت یا [[~~غسل\|~~غسل]] کرد و به مجرّد ملاقات با نجس، متنجّس می‌شود؛ اما آب مطلق چند قسم است: آب [[~~باران\|~~باران]]، آب جاری (مانند آب [[~~چشمه\|~~چشمه]] و [[~~قنات\|~~قنات]])، آب چاه، آب [[کر\|کُر]] و آب قلیل. به آب کُر، آب کثیر نیز می‌گویند. در یک نظر آب کر آبی است که اندازۀ آن ۳.۵ وجب مکعب باشد و کمتر از آن، آب قلیل است. در میان آب‌های مطلق، فقط آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس متنجّس می‌شود، و برای تطهیر آن باید آن را به آب کر یا جاری متصل کرد. به‌عقیدۀ برخی صرف اتصال کافی نیست، بلکه باید مخلوط و ممزوج شوند. دیگر انواع آب‌های مطلق در صورتی متنجّس می‌شوند که پس از ملاقات با نجس رنگ، بو و مزۀ آن‌ها با نجاست تغییر کند. آب مطلق، هم پاک است و هم پاک‌کننده. با آن می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. گفتنی است در شیعه ابتدا مشهور آن بود که آب چاه نیز مانند آب قلیل، به مجرد ملاقات با نجس، متنجس می‌شود؛ اما رفته‌رفته رأی اکثر فقهای [[~~امامیه\|~~امامیه]] بر آن شد که به مجرد ملاقات متنجّس نمی‌شود.		<br /> دو قسم است: مطلق و مضاف. آب مطلق آبی است که واژۀ آب بدون قید بر آن اطلاق می‌شود. آب مضاف آبی است که با چیزی مانند [[خاک]] آمیخته باشد (آب گل‌آلود) یا از چیزی دیگر گرفته شود؛ مانند آب انگور و آب [[هندوانه]]. آب مضاف پاک است؛ جز آب انگور، که به نظر برخی پس از جوشیدن و قبل از [[تبخیر]] دوسوم آن، نجس و نوشیدن آن حرام است؛ همین‌گونه است [[آبجو\|آب جو]] (← فُقّاع). آب مضاف پاک‌کننده نیست و با آن نمی‌توان [[وضو]] گرفت یا [[غسل]] کرد و به مجرّد ملاقات با نجس، متنجّس می‌شود؛ اما آب مطلق چند قسم است: آب [[باران]]، آب جاری (مانند آب [[چشمه]] و [[قنات]])، آب چاه، آب [[کر\|کُر]] و آب قلیل. به آب کُر، آب کثیر نیز می‌گویند. در یک نظر آب کر آبی است که اندازۀ آن ۳.۵ وجب مکعب باشد و کمتر از آن، آب قلیل است. در میان آب‌های مطلق، فقط آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس متنجّس می‌شود، و برای تطهیر آن باید آن را به آب کر یا جاری متصل کرد. به‌عقیدۀ برخی صرف اتصال کافی نیست، بلکه باید مخلوط و ممزوج شوند. دیگر انواع آب‌های مطلق در صورتی متنجّس می‌شوند که پس از ملاقات با نجس رنگ، بو و مزۀ آن‌ها با نجاست تغییر کند. آب مطلق، هم پاک است و هم پاک‌کننده. با آن می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. گفتنی است در شیعه ابتدا مشهور آن بود که آب چاه نیز مانند آب قلیل، به مجرد ملاقات با نجس، متنجس می‌شود؛ اما رفته‌رفته رأی اکثر فقهای [[امامیه]] بر آن شد که به مجرد ملاقات متنجّس نمی‌شود.

	~~ ~~

	----		----

	[[Category:دین اسلام]] [[Category:فقه و اصول و احکام]]		[[Category:دین اسلام]] [[Category:فقه و اصول و احکام]]

Erfan: Added English title to display title and first line

2023-05-14T13:16:51Z

Added English title to display title and first line

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
			Application of water in Shia jurisprudence
	Application of water in Shia jurisprudence		Application of water in Shia jurisprudence

Erfan: Added English title

2023-05-14T11:09:14Z

Added English title

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
			Application of water in Shia jurisprudence


	آب در فقه شیعه<br/> دو قسم است: مطلق و مضاف. آب مطلق آبی است که واژۀ آب بدون قید بر آن اطلاق می‌شود. آب مضاف آبی است که با چیزی مانند [[خاک\|خاک]] آمیخته باشد (آب گل‌آلود) یا از چیزی دیگر گرفته شود؛ مانند آب انگور و آب [[هندوانه\|هندوانه]]. آب مضاف پاک است؛ جز آب انگور، که به نظر برخی پس از جوشیدن و قبل از [[تبخیر\|تبخیر]] دوسوم آن، نجس و نوشیدن آن حرام است؛ همین‌گونه است [[آبجو\|آب جو]] (← فُقّاع). آب مضاف پاک‌کننده نیست و با آن نمی‌توان [[وضو\|وضو]] گرفت یا [[غسل\|غسل]] کرد و به مجرّد ملاقات با نجس، متنجّس می‌شود؛ اما آب مطلق چند قسم است: آب [[باران\|باران]]، آب جاری (مانند آب [[چشمه\|چشمه]] و [[قنات\|قنات]])، آب چاه، آب [[کر\|کُر]] و آب قلیل. به آب کُر، آب کثیر نیز می‌گویند. در یک نظر آب کر آبی است که اندازۀ آن ۳.۵ وجب مکعب باشد و کمتر از آن، آب قلیل است. در میان آب‌های مطلق، فقط آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس متنجّس می‌شود، و برای تطهیر آن باید آن را به آب کر یا جاری متصل کرد. به‌عقیدۀ برخی صرف اتصال کافی نیست، بلکه باید مخلوط و ممزوج شوند. دیگر انواع آب‌های مطلق در صورتی متنجّس می‌شوند که پس از ملاقات با نجس رنگ، بو و مزۀ آن‌ها با نجاست تغییر کند. آب مطلق، هم پاک است و هم پاک‌کننده. با آن می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. گفتنی است در شیعه ابتدا مشهور آن بود که آب چاه نیز مانند آب قلیل، به مجرد ملاقات با نجس، متنجس می‌شود؛ اما رفته‌رفته رأی اکثر فقهای [[امامیه\|امامیه]] بر آن شد که به مجرد ملاقات متنجّس نمی‌شود.		آب در فقه شیعه<br/> دو قسم است: مطلق و مضاف. آب مطلق آبی است که واژۀ آب بدون قید بر آن اطلاق می‌شود. آب مضاف آبی است که با چیزی مانند [[خاک\|خاک]] آمیخته باشد (آب گل‌آلود) یا از چیزی دیگر گرفته شود؛ مانند آب انگور و آب [[هندوانه\|هندوانه]]. آب مضاف پاک است؛ جز آب انگور، که به نظر برخی پس از جوشیدن و قبل از [[تبخیر\|تبخیر]] دوسوم آن، نجس و نوشیدن آن حرام است؛ همین‌گونه است [[آبجو\|آب جو]] (← فُقّاع). آب مضاف پاک‌کننده نیست و با آن نمی‌توان [[وضو\|وضو]] گرفت یا [[غسل\|غسل]] کرد و به مجرّد ملاقات با نجس، متنجّس می‌شود؛ اما آب مطلق چند قسم است: آب [[باران\|باران]]، آب جاری (مانند آب [[چشمه\|چشمه]] و [[قنات\|قنات]])، آب چاه، آب [[کر\|کُر]] و آب قلیل. به آب کُر، آب کثیر نیز می‌گویند. در یک نظر آب کر آبی است که اندازۀ آن ۳.۵ وجب مکعب باشد و کمتر از آن، آب قلیل است. در میان آب‌های مطلق، فقط آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس متنجّس می‌شود، و برای تطهیر آن باید آن را به آب کر یا جاری متصل کرد. به‌عقیدۀ برخی صرف اتصال کافی نیست، بلکه باید مخلوط و ممزوج شوند. دیگر انواع آب‌های مطلق در صورتی متنجّس می‌شوند که پس از ملاقات با نجس رنگ، بو و مزۀ آن‌ها با نجاست تغییر کند. آب مطلق، هم پاک است و هم پاک‌کننده. با آن می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. گفتنی است در شیعه ابتدا مشهور آن بود که آب چاه نیز مانند آب قلیل، به مجرد ملاقات با نجس، متنجس می‌شود؛ اما رفته‌رفته رأی اکثر فقهای [[امامیه\|امامیه]] بر آن شد که به مجرد ملاقات متنجّس نمی‌شود.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آب در فقه شیعه<br/> دو قسم است: مطلق و مضاف. آب مطلق آبی است که واژۀ آب بدون قید بر آن اطلاق می‌شود. آب مضاف آبی است که با چیزی مانند [[خاک|خاک]] آمیخته باشد (آب گل‌آلود) یا از چیزی دیگر گرفته شود؛ مانند آب انگور و آب [[هندوانه|هندوانه]]. آب مضاف پاک است؛ جز آب انگور، که به نظر برخی پس از جوشیدن و قبل از [[تبخیر|تبخیر]] دوسوم آن، نجس و نوشیدن آن حرام است؛ همین‌گونه است [[آبجو|آب جو]] (← فُقّاع). آب مضاف پاک‌کننده نیست و با آن نمی‌توان [[وضو|وضو]] گرفت یا [[غسل|غسل]] کرد و به مجرّد ملاقات با نجس، متنجّس می‌شود؛ اما آب مطلق چند قسم است: آب [[باران|باران]]، آب جاری (مانند آب [[چشمه|چشمه]] و [[قنات|قنات]])، آب چاه، آب [[کر|کُر]] و آب قلیل. به آب کُر، آب کثیر نیز می‌گویند. در یک نظر آب کر آبی است که اندازۀ آن ۳.۵ وجب مکعب باشد و کمتر از آن، آب قلیل است. در میان آب‌های مطلق، فقط آب قلیل به مجرد ملاقات با نجس متنجّس می‌شود، و برای تطهیر آن باید آن را به آب کر یا جاری متصل کرد. به‌عقیدۀ برخی صرف اتصال کافی نیست، بلکه باید مخلوط و ممزوج شوند. دیگر انواع آب‌های مطلق در صورتی متنجّس می‌شوند که پس از ملاقات با نجس رنگ، بو و مزۀ آن‌ها با نجاست تغییر کند. آب مطلق، هم پاک است و هم پاک‌کننده. با آن می‌توان وضو گرفت و غسل کرد. گفتنی است در شیعه ابتدا مشهور آن بود که آب چاه نیز مانند آب قلیل، به مجرد ملاقات با نجس، متنجس می‌شود؛ اما رفته‌رفته رأی اکثر فقهای [[امامیه|امامیه]] بر آن شد که به مجرد ملاقات متنجّس نمی‌شود.

 

----

[[Category:دین اسلام]] [[Category:فقه و اصول و احکام]]