آتشکده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۷

2023-10-31T14:27:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۷
خط ۳:		خط ۳:
	آتشکده (Fire temple)<br />		آتشکده (Fire temple)<br />

			پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هر دو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در [[زردشتی، آیین\|آیین زردشتی]]، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس [[هوم]] و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.

	پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی ~~هردو~~ اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین ~~زردشتی،~~ مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت~~ ~~اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که ~~به‌منزله~~ ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.


	----		----
	[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]		[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]

Mohammadi2 در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۸

2023-10-31T14:08:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۶:		خط ۶:

	پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.		پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.
	~~----~~




			----
	[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]		[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]

Reza rouzbahani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۹

2023-10-21T07:29:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:10037000- 2.~~webp~~\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]		[[پرونده:10037000- 4.jpg\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]
	[[پرونده:10037000- 3.~~webp~~\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]		[[پرونده:10037000- 5.jpg\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]
	آتشکده (Fire temple)<br />		آتشکده (Fire temple)<br />



	پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.		پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.

Reza rouzbahani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۶

2023-10-21T07:26:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	آتشکده (Fire temple)<br />~~[[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]~~پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.		[[پرونده:10037000- 2.webp\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]
			[[پرونده:10037000- 3.webp\|بندانگشتی\|آتشکدۀ بهرام یزد]]
			آتشکده (Fire temple)<br />

			پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۰

2023-10-21T07:20:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	Fire temple		آتشکده (Fire temple)<br />[[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.
			----


	آتشکده Fire temple<br/> [[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.



	[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]		[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]

Erfan: Added English title to display title and first line

2023-05-14T13:32:51Z

Added English title to display title and first line

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
			Fire temple

	آتشکده Fire temple<br/> [[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.		آتشکده Fire temple<br/> [[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.

Mohammadi2 در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۶

2022-09-26T09:46:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۱:		خط ۱:

	آتشکده<br/> [[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.		آتشکده Fire temple<br/> [[File:10037000.jpg\|thumb\|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.



	[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]		[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آتشکده<br/> [[File:10037000.jpg|thumb|آتشکده]]پرستشگاه زردشتیان، مرکب از کلمه آتش و کده به‌معنی جایگاه آتش، آن را آتشگاه هم می‌گویند و در متون قدیمی هردو اصطلاح آمده است. آتشکده بنایی است که در آن آتش می‌افروزند و مراسم و آیین‌های عبادی را در آن‌جا برگزار می‌کنند. زردشت تأسیس آتشکده و نگهبانی از آن را به پیروانش توصیه کرده بود. در آیین زردشتی، مانند مذهب کاتولیک و برخلاف اسلام، در اجرای مراسم عبادی آلات و ادوات فراوان و تشریفات مذهبی بسیار معمول است. آتشگاه را در محلی قرار می‌دهند که اطراف آن حتماً باز باشد، در هر آتشکده کانونی ویژه برای برافروختن آتش هست که جز آتشبان (آذربان = اتروان) کسی حق ورود به آن را ندارد. در سمت راست مقر آتش، اتاقی است وسیع و چهارگوش که به بخش‌های متعدد و مساوی تقسیم شده و هریک را برای کار معینی اختصاص داده‌اند، این اتاق را «یزشن‌گاه» یعنی محل انجام عبادت می‌نامند. هر آتشکده معمولاً هشت درگاه دارد. چون به‌تدریج در کیش زردشت اعتقاد بر آن یافتند که آفتاب نباید بر آتش بتابد، سبک جدیدی در ساختمان آتشکده‌ها معمول شد؛ اتاقی تاریک در وسط پرستشگاه یا معبد می‌سازند و آتشدان را در آن قرار می‌دهند. آتشکده معمولاً پر از بوی کندر و مواد معطر است. برای آن‌که نفس و بوی دهان آتش را نیالاید، عموماً دهان‌بند می‌بندند. در آتشکده‌ها، روحانیان دعاهای مقرر پنج‌گانۀ روز و دیگر اعمال مذهبی را به‌جا می‌آورند و در جشن‌ها، ازجمله در شش روز آخر سال، مراسم باشکوهی برپا می‌کنند. برخی از آلات و اسبابی که در آتشکده‌ به‌کار می‌رود عبارت‌اند از: هاون و دستۀ هاون که به‌منزله ناقوس مسیحیان است؛ بَرْسَم که شاخه‌های تر چوب مقدس است؛ چند پیاله کوچک برای نوشابه مقدس هوم و سنگ بزرگی که این وسایل را روی آن می‌چینند. از شرایط ورود به آتشکده پوشیدن لباس سفید است.

 

[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]] [[Category:زردشتی]]