آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۴

2025-02-24T17:04:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۴
خط ۲:		خط ۲:
	آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)		آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

	(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[~~لویی چهاردهم\|~~لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر [[آرنو، آنژلیک (۱۵۹۱ـ۱۶۶۱)\|مادرْ آنژلیک دوسن مادلن]]<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.		(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>''Logique de Port Royal''</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>''Lettre à une duc et pair''</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر [[آرنو، آنژلیک (۱۵۹۱ـ۱۶۶۱)\|مادرْ آنژلیک دوسن مادلن]]<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۶

2023-11-24T09:36:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۶
خط ۲:		خط ۲:
	آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)		آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

	(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر ~~مادرْ~~ [[آرنو، آنژلیک (~~ح ۱۶۲۴ـ۱۶۸۴~~)\|آنژلیک دوسن مادلن]]<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.		(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر [[آرنو، آنژلیک (۱۵۹۱ـ۱۶۶۱)\|مادرْ آنژلیک دوسن مادلن]]<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۵

2023-11-24T09:35:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)		آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

	(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.		(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ [[آرنو، آنژلیک (ح ۱۶۲۴ـ۱۶۸۴)\|آنژلیک دوسن مادلن]]<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۳

2023-11-24T09:33:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)		آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

	(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ~~۱۶۴۳~~ نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref>~~ ~~(~~۱۶۵۶~~) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref>~~ ~~نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref>~~ ~~(~~۱۶۵۶ـ۱۶۵۷~~) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref>~~ ~~نوشته است (~~۱۶۵۵~~). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم لوئی چهاردهم روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref>~~ ~~(~~۱۶۶۹ـ۱۶۷۶~~)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref>~~ ~~و حملۀ دیگری به عقاید کالوَن بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در هلند به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند آنتوان آرنو<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref>~~ ~~بود.		(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳م نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶م) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷م) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵م). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶م)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید [[کالون، ژان (۱۵۰۹ـ۱۵۶۴)\|کالوَن]] بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در [[هلند]] به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند [[آرنو (پدر)، آنتوان (۱۵۶۰ـ۱۶۱۹)\|آنتوان آرنو]]<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۱

2023-11-24T09:31:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۲:		خط ۲:
	آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)		آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

	(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو آیین یانسن<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، ~~به‌سبب~~ حملاتش به یسوعیان<ref>jesuits</ref>، از دانشگاه سوربون<ref>Sorbonne</ref>~~ ~~اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، پروتستان<ref>Protestant</ref>ها، و نیکلا مالبرانش<ref>Nicholas Malebranche</ref>~~ ~~فیلسوف پرداخت. در ~~۱۶۶۲~~ ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref>~~ ~~را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref>~~ ~~نوشت، و در ۱۶۴۳ نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref>~~ ~~او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم لوئی چهاردهم روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید کالوَن بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در هلند به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند آنتوان آرنو<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.		(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو [[یانسن، آیین\|آیین یانسن]]<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به سبب حملاتش به [[یسوعیان]]<ref>jesuits</ref>، از [[دانشگاه سوربون]]<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]]<ref>Protestant</ref>ها، و [[مالبرانش، نیکلا دو (۱۶۳۸ـ۱۷۱۵)\|نیکلا مالبرانش]]<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲م ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳ نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم لوئی چهاردهم روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید کالوَن بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در هلند به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند آنتوان آرنو<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۵۶

2021-06-16T07:56:03Z

صفحهٔ تازه

آرنو (پسر)، آنتوان (۱۶۱۲ـ۱۶۹۴)(Arnauld, Antoine)

(مشهور به «آرنوی بزرگ») متکلم و فیلسوف فرانسوی، پیرو آیین یانسن<ref>Jansenism</ref>. در ۱۶۵۶، به‌سبب حملاتش به یسوعیان<ref>jesuits</ref>، از دانشگاه سوربون<ref>Sorbonne</ref> اخراج شد. پس از وقفه‌ای کوتاه در دورۀ صلحِ کلمنس نهم<ref>Clement IX</ref>، اَلکساندر ششم بار دیگر آیین یانسن را محکوم کرد (۱۶۹۰م) و آرنو به هلند گریخت. در این کشور به مباحثاتی با یسوعیان، پروتستان<ref>Protestant</ref>ها، و نیکلا مالبرانش<ref>Nicholas Malebranche</ref> فیلسوف پرداخت. در ۱۶۶۲ ''منطق پور روایال''<ref>Logique de Port Royal</ref> را با همکاری نیکول<ref>Nicole</ref> نوشت، و در ۱۶۴۳ نگارش کتابِ ''در باب عشای مکرر''<ref>De la frèquente communion</ref> او را ناگزیر به بیست سال زندگی در خفا کرد. پس از آن‌که آرنو ''نامه به یک دوک و همتا''<ref>Lettre à une duc et pair</ref> (۱۶۵۶) را، که حمله‌ای صریح به روش‌های یسوعیان بود، نوشت، پاسکال<ref>Pascal</ref> نامه‌های ولایتی<ref>Lettres Provinciales</ref> (۱۶۵۶ـ۱۶۵۷) را منتشر کرد، اما نتوانست از اخراج او از سوربون جلوگیری کند. آرنو رساله‌ای دیگر در قالبِ نامه با عنوان ''نامۀ یک معلم سوربون به یک مقام بلندپایه''<ref>Lettre d’un docteure de Sorbonne à une Personne de condition</ref> نوشته است (۱۶۵۵). زمانی‌که پاپ کلمنس نهم حمله به آیین یانسن را متوقف کرد، آرنو از عزلت بیرون آمد و با استقبال گرم لوئی چهاردهم روبه‌رو شد. ''اعتقاد ابدی کلیسای کاتولیک به آیین عشای ربانی''<ref>La Perpétuité de la foi de l’Eglise catholique sur l’Euchariste</ref> (۱۶۶۹ـ۱۶۷۶)، که با همکاری نیکول به نگارش درآمد، دفاعیۀ آرنو از اصل اعتقادی قلب ماهیت<ref>transubstantiation</ref> و حملۀ دیگری به عقاید کالوَن بود. ولی پیروی آرنو از عقاید کاتولیکی سنتی از صمیم قلب نبود و در زمان تبعید در هلند به آرای یانسن بازگشت. او کوچک‌ترین فرزند آنتوان آرنو<ref>Antoine Arnauld</ref>ی پدر و برادر مادرْ آنژلیک دوسن مادلن<ref>La Mère Angélique de Saint-Madeleine</ref> بود.

 

----

[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]]
[[Category:مسیحیت – اشخاص و عناوین]]
<references />