آرنیوس، سوانته اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۵

2023-11-24T16:35:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=دانشگاه استکهلم		\|تحصیلات و محل تحصیل=دانشگاه استکهلم
	\| شغل و تخصص اصلی =~~شیمی فیزیک دان~~		\| شغل و تخصص اصلی =دانشمند شیمی‌فیزیک‌دان
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴

2023-11-24T16:34:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)		آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)

	دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن\|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی\|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)\|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان [[الکتریسیته]] را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر [[اوپسالا، شهر\|اوپسالا]]<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در [[استکهلم، شهر\|استکهلم]] درس خواند و در زمینۀ کار با [[محلول\|محلول‌]]<nowiki/>ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر [[اروپا، قاره\|اروپا]] به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱م). در ۱۹۰۵م، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵م به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ [[شفق قطبی]] شمالی، و انتقال مواد زنده ([[هاگ\|هاگ‌]]<nowiki/>ها) در [[فضا]]، از یک [[سیاره]] به سیاره دیگر.		دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم [[شیمی فیزیک\|شیمی‌فیزیک]]<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن\|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی\|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)\|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان [[الکتریسیته]] را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر [[اوپسالا، شهر\|اوپسالا]]<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در [[استکهلم، شهر\|استکهلم]] درس خواند و در زمینۀ کار با [[محلول\|محلول‌]]<nowiki/>ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر [[اروپا، قاره\|اروپا]] به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱م). در ۱۹۰۵م، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵م به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ [[شفق قطبی]] شمالی، و انتقال مواد زنده ([[هاگ\|هاگ‌]]<nowiki/>ها) در [[فضا]]، از یک [[سیاره]] به سیاره دیگر.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴

2023-11-24T16:34:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)		آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)

	دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن\|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی\|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)\|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با ~~محلول‌ها~~ و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ~~۱۸۹۱~~). در ~~۱۹۰۵،~~ به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref>~~ ~~در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ~~۱۹۰۵~~ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref>~~ ~~نوشت، ازجمله دربارۀ شفق ~~قطبی‌شمالی،~~ و انتقال مواد زنده (~~هاگ‌ها~~) در ~~فضا،~~ از یک سیاره به سیاره دیگر.		دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن\|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی\|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)\|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان [[الکتریسیته]] را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر [[اوپسالا، شهر\|اوپسالا]]<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در [[استکهلم، شهر\|استکهلم]] درس خواند و در زمینۀ کار با [[محلول\|محلول‌]]<nowiki/>ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر [[اروپا، قاره\|اروپا]] به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱م). در ۱۹۰۵م، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵م به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ [[شفق قطبی]] شمالی، و انتقال مواد زنده ([[هاگ\|هاگ‌]]<nowiki/>ها) در [[فضا]]، از یک [[سیاره]] به سیاره دیگر.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۱

2023-11-24T16:31:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۹:		خط ۹:
	\|تاریخ مرگ=۱۹۲۷م		\|تاریخ مرگ=۱۹۲۷م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=~~سویدی~~		\|ملیت=سوئدی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=دانشگاه استکهلم		\|تحصیلات و محل تحصیل=دانشگاه استکهلم
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)		آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)

	دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ~~۱۹۰۳، به‌‌سبب~~ پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت (الکترولیز)<ref>electrolysis</ref>~~ ~~جایزۀ نوبل شیمی گرفت. در ~~۱۹۰۵،~~ گرم‌شدن سراسریِ زمین را ~~به‌سبب~~ نشرِ دی‌اکسید ~~کربن،~~ دی‌اکسید ناشی از سوختن سوخت‌های ~~فسیلی،~~ پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در الکترولیت به ~~یون‌های~~ باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.		دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن\|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی\|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)\|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۹

2023-11-24T16:29:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)~~{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =سوانته اوگوست آرنیوس		\|عنوان =سوانته اوگوست آرنیوس
	\|نام =Svante August Arrhenius		\|نام =Svante August Arrhenius
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳، به‌‌سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت (الکترولیز)<ref>electrolysis</ref> جایزۀ نوبل شیمی گرفت. در ۱۹۰۵، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به‌سبب نشرِ دی‌اکسید کربن، دی‌اکسید ناشی از سوختن سوخت‌های فسیلی، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در الکترولیت به یون‌های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.		}}
			[[پرونده:10101100.jpg\|بندانگشتی\|سوانته اوگوست آرنیوس]]

			آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August)

			دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳، به‌‌سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت (الکترولیز)<ref>electrolysis</ref> جایزۀ نوبل شیمی گرفت. در ۱۹۰۵، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به‌سبب نشرِ دی‌اکسید کربن، دی‌اکسید ناشی از سوختن سوخت‌های فسیلی، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در الکترولیت به یون‌های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آرِنیوس، سِوانتِه اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷)(Arrhenius, Svante August){{جعبه زندگینامه
|عنوان =سوانته اوگوست آرنیوس
|نام =Svante August Arrhenius
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=نزدیکی اوپسالا ۱۸۵۹م
|تاریخ مرگ=۱۹۲۷م
|دوره زندگی=
|ملیت=سویدی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=دانشگاه استکهلم
| شغل و تخصص اصلی =شیمی فیزیک دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد فیزیک دانشگاه استکهلم (از ۱۸۹۱)، مدیریت شاخه شیمی فیزیک انستیتو نوبل (از ۱۹۰۵)
|جوایز و افتخارات =نوبل شیمی (۱۹۰۳م) به سبب پژوهش در زمینه برق کافت (الکترولیز)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳، به‌‌سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت (الکترولیز)<ref>electrolysis</ref> جایزۀ نوبل شیمی گرفت. در ۱۹۰۵، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به‌سبب نشرِ دی‌اکسید کربن، دی‌اکسید ناشی از سوختن سوخت‌های فسیلی، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در الکترولیت به یون‌های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان الکتریسیته را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر اوپسالا<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در استکهلم درس خواند و در زمینۀ کار با محلول‌ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر اروپا به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱). در ۱۹۰۵، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵ به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ شفق قطبی‌شمالی، و انتقال مواد زنده (هاگ‌ها) در فضا، از یک سیاره به سیاره دیگر.

 

----

[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]] [[Category:فیزیک و مکانیک]] [[Category:(فیزیک و مکانیک)اشخاص و آثار]]