آرژانتینی، ادبیات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۳

2025-08-26T08:23:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۳
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فیئرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو ~~(۱۹۱۱)~~\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فیئرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Mohammadi3 در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۰

2025-04-06T18:30:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۰
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین ~~فییرو~~\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فیئرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Mohammadi3 در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۸

2025-04-06T18:28:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[~~گایوچو\|~~گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Mohammadi3 در ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۸

2025-01-25T08:08:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۸
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان ~~مانویل~~ د ~~(۱۷۹۳ـ۱۸۷۷)~~\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گایوچو\|گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[~~پوییخ، مانویل (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰)~~\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانوئل د\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گایوچو\|گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوئیخ، مانوئل\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Mohammadi3 در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۹

2024-12-04T06:29:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۹
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانویل د (۱۷۹۳ـ۱۸۷۷)\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گایوچو\|گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش ~~خورخه~~ [[بورخس، خورخه ~~لوییس (۱۸۹۹ـ۱۹۸۶)~~\|لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوییخ، مانویل (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰)\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانویل د (۱۷۹۳ـ۱۸۷۷)\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گایوچو\|گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش [[بورخس، خورخه لوئیس\|خورخه لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوییخ، مانویل (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰)\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Mohammadi2 در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۴

2023-11-25T22:44:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۱:		خط ۱:

	آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ~~۱۸۱۶~~. آرژانتین نخستین قلمرو امریکای لاتین بود که در ~~۱۸۱۰~~ در برابر اسپانیا سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به ~~رمانتیسم،~~ که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری خوان مانوئل دو روساس<ref>Juan Manuel de Rosas</ref>~~ ~~( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه ~~سنّتی~~ روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''گائوچو''<ref>Gaucho</ref>~~ ~~یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''مارتین فیئرّو''<ref>Martin Fierro</ref>~~ ~~(۱۸۷۲ـ ~~۱۸۷۹~~)، اثر خوزه ارناندس<ref>José Hernández</ref>~~ ~~(~~۱۸۳۴ـ۱۸۸۶~~)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>Don Segundo Sombra</ref>~~ ~~(~~۱۹۲۶~~)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ آدان بوئنوس‌آیرس<ref>Adán Buenosayres</ref>~~ ~~(~~۱۹۴۸~~)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref>~~ ~~(~~۱۹۰۰ـ۱۹۷۰~~)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی ارنستو ساباتو<ref>Ernesto Sábato</ref>~~ ~~(۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref>~~ ~~(۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref>~~ ~~(~~۱۸۰۵ـ۱۸۵۱~~)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref>~~ ~~(~~۱۸۱۷ـ۱۸۷۱~~)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref>~~ ~~(~~۱۸۵۱~~)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref>~~ ~~(~~۱۸۷۴ـ۱۹۳۸~~)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش خورخه لوئیس بورخس<ref>Jorge Luis Borges</ref>~~ ~~و خولیو کورتاسار<ref>Julio Cortázar</ref>~~ ~~(~~۱۹۱۶ـ۱۹۸۴~~) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار مانوئل پوئیخ<ref>Manuel Puig</ref>~~ ~~(~~۱۹۳۲ـ۱۹۹۰~~) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref>~~ ~~(۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.		آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶م. آرژانتین نخستین قلمرو [[امریکای لاتین]] بود که در ۱۸۱۰م در برابر [[اسپانیا]] سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری [[روساس، خوان مانویل د (۱۷۹۳ـ۱۸۷۷)\|خوان مانوئل دو روساس]]<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''[[گایوچو\|گائوچو]]''<ref>''Gaucho''</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''[[مارتین فییرو\|مارتین فیئرّو]]''<ref>''Martin Fierro''</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹م)، اثر [[ارناندس، خوزه (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)\|خوزه ارناندس]]<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶م)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>''Don Segundo Sombra''</ref> (۱۹۲۶م)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ ''آدان بوئنوس‌آیرس''<ref>''Adán Buenosayres''</ref> (۱۹۴۸م)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰م)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی [[ساباتو، ارنستو (۱۹۱۱)\|ارنستو ساباتو]]<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱م)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱م)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱م)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸م)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش خورخه [[بورخس، خورخه لوییس (۱۸۹۹ـ۱۹۸۶)\|لوئیس بورخس]]<ref>Jorge Luis Borges</ref> و [[کورتاسار، خولیو (۱۹۱۴ـ۱۹۸۴)\|خولیو کورتاسار]]<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴م) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار [[پوییخ، مانویل (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰)\|مانوئل پوئیخ]]<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰م) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آرژانتینی، ادبیات (Argentine literature)<br/> ادبیات آرژانتین از زمان استقلال در ۱۸۱۶. آرژانتین نخستین قلمرو امریکای لاتین بود که در ۱۸۱۰ در برابر اسپانیا سر به شورش برداشت و پس از آن گرایش به رمانتیسم، که سنت ادبی متفاوتی بود، بالا گرفت. این جنبش ادبی، که از مرغزارهای غریب و خالی آرژانتین بسیار الهام می‌گرفت، تحت تأثیر دیکتاتوری خوان مانوئل دو روساس<ref>Juan Manuel de Rosas</ref> ( ـ۱۸۵۲) بود،‌ که دوران حکومتش غالباً با توحش یکسان پنداشته می‌شد. دیدگاه سنّتی روساس، پس از صنعتی‌شدن کشور، با مخالفت منتقدان روبه‌رو شد و بدین‌ترتیب ''گائوچو''<ref>Gaucho</ref> یا گاوچران صحرانشین، قهرمان داستان‌های عامیانۀ آرژانتینی، که نماد زندگی روستایی بود، به شخصیتی نومید و خیال‌پرداز بدل شد که نمونه‌اش در ''مارتین فیئرّو''<ref>Martin Fierro</ref> (۱۸۷۲ـ ۱۸۷۹)، اثر خوزه ارناندس<ref>José Hernández</ref> (۱۸۳۴ـ۱۸۸۶)، مشهود است. این امر خود بر مضامینی همچون ماجراجویی و بلوغ و پاگشایی یک گوچوی آرمانی در رمان ''دون سگوندو سومبرا''<ref>Don Segundo Sombra</ref> (۱۹۲۶)، اثر برجستۀ ریکاردو گوئیرالدس<ref>Ricardo Güiraldes</ref>، و بر دل‌مشغولی بسیاری از نویسندگان قرن ۲۰ درخصوص هویت، دلاوری (قهرمانی)، و مردانگی یا قدرت‌نمایی آرژانتین در آثاری نظیر رمانِ جست‌وجوگرانۀ آدان بوئنوس‌آیرس<ref>Adán Buenosayres</ref> (۱۹۴۸)، اثر لئوپولدو مارِچال<ref>Leopoldo Marechal</ref> (۱۹۰۰ـ۱۹۷۰)، و داستان‌های فلسفی و روان‌شناختی ارنستو ساباتو<ref>Ernesto Sábato</ref> (۱۹۱۱ـ ) و ادوئاردو مالِّئا<ref>Eduardo Mallea</ref> (۱۹۰۳ـ ) تأثیر بخشید. نخستین نویسندگان مهم آرژانتین استبان اِچِوِریا<ref>Esteban Echeverría</ref> (۱۸۰۵ـ۱۸۵۱)، شاعر شورشی، و خوزه مارمُل<ref>José Mármol</ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۱)، مؤلف رمان خیال‌انگیز و احساساتی ''آمالیا''<ref>Amalia</ref> (۱۸۵۱)، بودند. شاعرانی نظیر لئوپولدو لوگُنِس<ref>Leopoldo Lugones</ref> (۱۸۷۴ـ۱۹۳۸)، تحت تأثیر جریان آوانگاردیسم فرانسوی، ضمن حفظ فضا و زمینه و علایق ملی آرژانتین، به بیان واکنش نوگرایان در برابر اصول و قواعد رمانتیک‌ها و واقع‌گرایان پرداختند. در آرژانتین ناآرام جدید، نوشته‌های نوگرایان جهان وطن و غالباً تجربی بی‌علاقه به سیاست، که نمونه‌های بارز آن داستان‌های پرکشش خورخه لوئیس بورخس<ref>Jorge Luis Borges</ref> و خولیو کورتاسار<ref>Julio Cortázar</ref> (۱۹۱۶ـ۱۹۸۴) محسوب می‌شود، واکنش‌های سوسیالیستی یا نوواقع‌گرایانه را در آثار مانوئل پوئیخ<ref>Manuel Puig</ref> (۱۹۳۲ـ۱۹۹۰) و داوید وینیاس<ref>David Viñas</ref> (۱۹۲۹ـ )، رمان‌نویس متعهد مارکسیست، برانگیخته است.

 

----

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]