آر نوو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۲

2025-04-27T19:02:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:10100400.jpg\|بندانگشتی\|ورودی ایستگاه متروی پاریس، هکتور گیمار]]		[[پرونده:10100400.jpg\|بندانگشتی\|ورودی ایستگاه متروی پاریس، هکتور گیمار]]
	آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[~~هنر پیشارافایلی\|~~هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گائودی، آنتونیو\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.		آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گائودی، آنتونیو\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.

Mohammadi3 در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۲

2025-04-06T18:42:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:10100400.jpg\|بندانگشتی\|ورودی ایستگاه متروی پاریس، هکتور گیمار]]		[[پرونده:10100400.jpg\|بندانگشتی\|ورودی ایستگاه متروی پاریس، هکتور گیمار]]
	آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافایلی\|هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[~~گایودی،~~ آنتونیو ~~(۱۸۵۲ـ۱۹۲۶)~~\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.		آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافایلی\|هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گائودی، آنتونیو\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.

Mohammadi2 در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۸

2023-11-12T20:08:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:10100400.jpg\|بندانگشتی\|ورودی ایستگاه متروی پاریس، هکتور گیمار]]
	آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافایلی\|هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گایودی، آنتونیو (۱۸۵۲ـ۱۹۲۶)\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.		آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافایلی\|هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گایودی، آنتونیو (۱۸۵۲ـ۱۹۲۶)\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.

Mohammadi2 در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۹

2023-11-12T19:59:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۵۹
خط ۱:		خط ۱:

	آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، طراحی داخلی<ref>interior design</ref>~~ ~~و معماری که از ۱۸۹۰ تا ~~۱۹۱۰ به‌اوج~~ شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref>~~ ~~متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در انگلستان در تصویرسازی‌های اوبری بیردزلی<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در اسکاتلند در طراحی‌های داخلی چارلز رنی مکینتاش<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در فرانسه در آثار شیشه‌ای رنه‌ لالیک<ref>René Lalique</ref>~~ ~~و پوسترهای آلفونس موخا<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در امریکا، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref>~~ تجسّم~~ یافت. این سبک در ~~آلمان،~~ یوگنت اشتیل<ref>Jugendstil</ref>، در ~~ایتالیا،~~ استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در ~~اسپانیا،~~ مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ ~~به‌لحاظ~~ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite</ref>~~ ~~تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref>~~ ~~نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در ~~اتریش، بلژیک،~~ انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. ~~نشریۀاستودیو ~~در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون ادوارد مونش<ref>Edvard Munch</ref>، گوستاو کلیمت<ref>Gustav Klimt</ref>، فردیناند هودلر<ref>Ferdinand Hodler</ref>~~ ~~و حتی هانری دو تولوز لوترک<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، پل گوگن<ref>Paul Gauguin</ref>، و ونسان ون‌‌گوگ<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، ~~به‌سادگی~~ نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای شیشه و آهن انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، آنتونیو گائودیِ<ref>Antonio Gaudí</ref>~~ ~~اسپانیایی؛ هکتور گیمار<ref>Hector Guimard</ref>~~ ~~فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و ویکتور هورتا<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در پاریس است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.		آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، [[طراحی داخلی]]<ref>interior design</ref> و [[معماری]] که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰م به اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در [[انگلستان]] در تصویرسازی‌های [[بیردزلی، اوبری (۱۸۷۲ـ۱۸۹۸)\|اوبری بیردزلی]]<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در [[اسکاتلند]] در طراحی‌های داخلی [[مکینتاش، چارلز رنی (۱۸۶۸ـ۱۹۲۸)\|چارلز رنی مکینتاش]]<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در [[فرانسه]] در آثار شیشه‌ای [[لالیک، رنه\|رنه‌ لالیک]]<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای [[موخا، آلفونس ماریا (۱۸۶۰ـ۱۹۳۹)\|آلفونس موخا]]<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]]، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسم یافت. این سبک در [[آلمان]]، [[یوگنت اشتیل]]<ref>Jugendstil</ref>، در [[ایتالیا]]، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در [[اسپانیا]]، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران [[هنر پیشارافایلی\|هنر پیشارافائلی]]<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در [[اتریش]]، [[بلژیک]]، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀ استودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون [[مونش، ادوارد (۱۸۶۳ـ۱۹۴۴)\|ادوارد مونش]]<ref>Edvard Munch</ref>، [[کلیمت، گوستاف (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|گوستاو کلیمت]]<ref>Gustav Klimt</ref>، [[هودلر، فردیناند (۱۸۵۳ـ۱۹۱۸)\|فردیناند هودلر]]<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی [[لوترک، هانری دو تولوز\|هانری دو تولوز لوترک]]<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، [[گوگن، پل (۱۸۴۸ـ۱۹۰۳)\|پل گوگن]]<ref>Paul Gauguin</ref>، و [[ون گوگ، ونسان (۱۸۵۳ـ۱۸۹۰)\|ونسان ون‌‌گوگ]]<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای [[شیشه]] و [[آهن]] انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، [[گایودی، آنتونیو (۱۸۵۲ـ۱۹۲۶)\|آنتونیو گائودیِ]]<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ [[گیمار، هکتور ژرمن (۱۸۶۷ـ۱۹۴۲)\|هکتور گیمار]]<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و [[هورتا، ویکتور بارون (۱۸۶۱ـ۱۹۴۷)\|ویکتور هورتا]]<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در [[پاریس، شهر\|پاریس]] است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آر نووُ (art nouveau)<br/> سبکی تزیینی در هنرهای بصری<ref>visual arts</ref>، طراحی داخلی<ref>interior design</ref> و معماری که از ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰ به‌اوج شکوفایی رسید. الگوها و تزیینات خطی پر‌پیچ‌‌و‌تاب و اندام‌وارِ<ref>organic</ref> متأثر از گیاهان و موجودات زنده، مشخصۀ این سبک بود. آر نووُ در انگلستان در تصویرسازی‌های اوبری بیردزلی<ref>Aubrey Beardsley</ref>، در اسکاتلند در طراحی‌های داخلی چارلز رنی مکینتاش<ref>Charles Rennie Mackintosh</ref>، در فرانسه در آثار شیشه‌ای رنه‌ لالیک<ref>René Lalique</ref> و پوسترهای آلفونس موخا<ref>Alphonse Mucha</ref>، و در امریکا، در چراغ‌ها و آثار فلزی لوئی کامفورت تیفانی<ref>Louis Comfort Tiffany</ref> تجسّم یافت. این سبک در آلمان، یوگنت اشتیل<ref>Jugendstil</ref>، در ایتالیا، استیله لیبرتی (فلورئاله)<ref>Stile Liberty (Floreale)</ref>، و در اسپانیا، مدرنیسمو<ref>Modernismo</ref>، نام‌ گرفت. آر نووُ به‌لحاظ استفاده از خطوط منحنیِ پر‌پیچ‌‌و‌تاب، و گرایش به تزیین، تا حدّی از آثار متأخر گروه احیاگران هنر پیشارافائلی<ref>Pre-Raphaelite</ref> تأثیر پذیرفته است، که در کار خود از الگوهای گیاهی، بسیار استفاده می‌کردند. طراحی‌های ویلیام ماریس<ref>William Morris</ref>، نمونه‌هایی درخور توجه‌اند، که از اعضای اصلی جنبش هنرها و صنایع ‌دستی<ref>Arts and Crafts Movement</ref> نیز بود و می‌کوشید سبکی زنده و پرنشاط در عالم هنرهای کاربردی پدید‌ آوَرد. برداشت موشکافانه‌تر و عمیق‌تر این سبک در طراحی‌های اوبری بیردزلی مشهود است. سبک آر نووُ به‌ویژه در اتریش، بلژیک، انگلستان، و آلمان شکوفا شد، و تأثیر ماریس و بیردزلی در آن آشکارا دیده می‌شد. نشریۀاستودیو در شماره‌های آغازینش به معرفی و رواج آر نووُ پرداخت، و نخستین شمارۀ آن با چاپ آثار بیردزلی انتشار یافت. تأکیدی که سبک آر نووُ بر اصالت خط و تزیین داشت، در آثار بسیاری از نقاشان و گرافیست‌های آن دوره نیز مشهود است: هنرمندانی همچون ادوارد مونش<ref>Edvard Munch</ref>، گوستاو کلیمت<ref>Gustav Klimt</ref>، فردیناند هودلر<ref>Ferdinand Hodler</ref> و حتی هانری دو تولوز لوترک<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>، پل گوگن<ref>Paul Gauguin</ref>، و ونسان ون‌‌گوگ<ref>Vincent van Gogh</ref>. آر نووُ در عرصۀ معماری و طراحی داخلی، به‌سادگی نوینی در طراحی گرایش داشت، که به احداث ساختمان‌هایی با نمای شیشه و آهن انجامید؛ در این ساختمان‌ها عنصر خط آشکارا تسلط دارد و از عناصر تزیینی بیشتری استفاده شده است. از‌جمله معمارانی که از سبک آر نووُ بسیار تأثیر پذیرفتند، آنتونیو گائودیِ<ref>Antonio Gaudí</ref> اسپانیایی؛ هکتور گیمار<ref>Hector Guimard</ref> فرانسوی، طراح ورودیِ ایستگاه‌های متروی پاریس؛ و ویکتور هورتا<ref>Victor Horta</ref>، معمار بلژیکی، درخور ذکرند. اصطلاح آر نووُ به‌معنای «هنر جدید»، برگرفته از نام مغازه‌ای در پاریس است که در ۱۸۹۵ افتتاح شد.

 

----

[[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]