https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C 2026-04-29T17:58:57Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010234071&oldid=prev 2025-05-05T04:12:28Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۱۲</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l2">خط ۲:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|</del>مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; &amp;nbsp;</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; &amp;nbsp;</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi3 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010160645&oldid=prev 2023-12-12T11:27:08Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">حُسینی </del>(ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">{{الگو:جعبه اطلاعات اماکن5|نام=</ins>آستانۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">حسینی (ع)|نام لاتین=Astaneh-ye Hosseini|نام‌های دیگر=|کشور=عراق|استان=|موقعیت=کربلا|کاربري=زیارتگاه|مشخصات معماری=|سازنده=|زمان ساخت=}}</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">آستانۀ حسینی </ins>(ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Mohammadi2 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010160525&oldid=prev 2023-12-11T21:25:31Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ [[بکتاشیه]] (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر [[حبیب بن مظاهر]]، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، [[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|احمدشاه قاجار]] و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">----</del></div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;"></del></div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;"></del></div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; &amp;nbsp;</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; &amp;nbsp;</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">----</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td></tr> </table>

Mohammadi2 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010160524&oldid=prev 2023-12-11T21:25:15Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۵</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مظاهر، </del>از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر [[کربلا]]، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت [[امام حسین]] (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ [[بنی اسد]] پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حر جُعَفی از بزرگان [[کوفه]] بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، [[جابر بن عبدالله انصاری]] در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت [[عبدالملک بن مروان]]، حرکت انقلابی [[توابین]] شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد [[سیدالشهدا]] (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار ثقفی]] در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر [[حرم]]، [[گنبد (معماری)|گنبد]] و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور [[هارون الرشید|هارون‌الرشید]] ویران شدند. در دورۀ [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون عباسی]]، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمت کردند. در ۲۳۲ق [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل عباسی]] که دشمنی آشکاری با اهل بیت [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکل به دست فرزندش [[منتصر عباسی|منتصر]] در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق [[داعی صغیر|داعی‌ صغیر]]، فرمانروای [[طبرستان، سرزمین|طبرستان]] و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، [[عضدالدوله دیلمی|عضدالدولۀ دیلمی]] ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر [[آل بویه]] بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبت بر روی قبر مطهر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ [[ابن بطوطه]] آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق [[شاه عباس کبیر|شاه عباس اول]] به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان [[مراد عثمانی چهارم]] گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر [[نادرشاه افشار]] تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط [[آقا محمدخان قاجار]] پوشش طلا شد. در [[عید غدیر]] ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت [[امام علی]] (ع) به [[نجف]] اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای [[عربستان سعودی|عربستان]] فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه قاجار]] ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی [[امیرکبیر|میرزا تقی‌خان امیرکبیر]] ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>بکتاشیه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(متعلق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>حبیب بن <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مظاهر]]، </ins>از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیدالشهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[احمدشاه قاجار (تهران ۱۲۷۵ ـ پاریس ۱۳۰۸ش)|</ins>احمدشاه قاجار<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Mohammadi2 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010160523&oldid=prev 2023-12-11T21:23:05Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۳</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)  Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مطهر </ins>حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[کربلا]]، </ins>از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>امام حسین<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>بنی اسد<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">حر </ins>جُعَفی از بزرگان <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>کوفه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>جابر بن عبدالله انصاری<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>عبدالملک بن <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مروان]]، </ins>حرکت انقلابی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[توابین]] </ins>شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تضرع </ins>و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>سیدالشهدا<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(ع) بود. اولین عمارت پس از قیام <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|</ins>مختار ثقفی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[حرم]]، [[گنبد (معماری)|</ins>گنبد<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[هارون الرشید|</ins>هارون‌الرشید<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>ویران شدند. در دورۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|</ins>مأمون <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">عباسی]]، </ins>که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مرمت </ins>کردند. در ۲۳۲ق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل </ins>عباسی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>که دشمنی آشکاری با اهل بیت <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|</ins>پیامبر<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">متوکل </ins>به دست فرزندش <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[منتصر عباسی|</ins>منتصر<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[داعی صغیر|</ins>داعی‌ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">صغیر]]، </ins>فرمانروای <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[طبرستان، سرزمین|</ins>طبرستان<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[عضدالدوله دیلمی|</ins>عضدالدولۀ دیلمی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>آل بویه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">منبت </ins>بر روی قبر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مطهر </ins>واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>ابن بطوطه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[شاه عباس کبیر|</ins>شاه عباس اول<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>مراد عثمانی چهارم<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>نادرشاه افشار<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>آقا محمدخان قاجار<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>پوشش طلا شد. در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>عید غدیر<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>امام علی<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(ع) به <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>نجف<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>عربستان <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">سعودی|عربستان]] </ins>فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|</ins>فتحعلی‌شاه قاجار<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[ناصرالدین شاه قاجار|</ins>ناصرالدین‌شاه<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>قاجاریه، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">سلسله|قاجاریه]]، </ins>به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[امیرکبیر|</ins>میرزا تقی‌خان امیرکبیر<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">متعلق </ins>به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">سیدالشهدا </ins>(ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مطهّر </del>حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کربلا، </del>از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">حرّ </del>جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مروان، </del>حرکت انقلابی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">توّابین </del>شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">تضرّع </del>و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">حرم، </del>گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">عباسی، </del>که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مرمّت </del>کردند. در ۲۳۲ق <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">متوکّل </del>عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">متوکّل </del>به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">صغیر، </del>فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">منبّت </del>بر روی قبر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">مطهّر </del>واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">متعلّق </del>به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">سیّدالشّهدا </del>(ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Mohammadi2 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010153619&oldid=prev 2023-10-04T05:57:36Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>Astaneh-ye Hosseini</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">آستانۀ حُسینی (ع)  </ins>Astaneh-ye Hosseini</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">آستانۀ حُسینی (ع)</del>&lt;br/&gt; مدفن مطهّر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر کربلا، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حرّ جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن مروان، حرکت انقلابی توّابین شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرّع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر حرم، گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون عباسی، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمّت کردند. در ۲۳۲ق متوکّل عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکّل به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ صغیر، فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبّت بر روی قبر مطهّر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلّق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیّدالشّهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.&lt;br/&gt; &amp;nbsp;</div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; مدفن مطهّر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر کربلا، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حرّ جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن مروان، حرکت انقلابی توّابین شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرّع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر حرم، گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون عباسی، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمّت کردند. در ۲۳۲ق متوکّل عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکّل به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ صغیر، فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبّت بر روی قبر مطهّر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلّق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیّدالشّهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">----</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>&lt;br /&gt; &amp;nbsp;</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=2010147755&oldid=prev 2023-05-14T14:48:30Z

<p>Added English title to display title and first line</p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">Astaneh-ye Hosseini</ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)&lt;br/&gt; مدفن مطهّر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر کربلا، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حرّ جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن مروان، حرکت انقلابی توّابین شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرّع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر حرم، گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون عباسی، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمّت کردند. در ۲۳۲ق متوکّل عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکّل به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ صغیر، فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبّت بر روی قبر مطهّر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلّق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیّدالشّهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.&lt;br/&gt; &amp;nbsp;</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>آستانۀ حُسینی (ع)&lt;br/&gt; مدفن مطهّر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر کربلا، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حرّ جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن مروان، حرکت انقلابی توّابین شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرّع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر حرم، گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون عباسی، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمّت کردند. در ۲۳۲ق متوکّل عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکّل به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ صغیر، فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبّت بر روی قبر مطهّر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلّق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیّدالشّهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.&lt;br/&gt; &amp;nbsp;</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div></td></tr> </table>

Erfan https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=1292282&oldid=prev 2019-07-24T05:23:50Z

<p></p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> آستانۀ حُسینی (ع)&lt;br/&gt; مدفن مطهّر حسین بن علی (ع) امام سوم شیعیان، در شهر کربلا، از بزرگ‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان جهان. پس از شهادت امام حسین (ع) و یاران ایشان در سرزمین کربلا، اشخاصی از زنان و مردان قبیلۀ بنی اسد پیکر امام را به خاک سپردند و اصحاب او را، جز چند تن، یک‌جا در گوری دسته‌جمعی دفن کردند. اول زائر امام عبیداله فرزند حرّ جُعَفی از بزرگان کوفه بود. در بیستم صفر ۶۱ق (به روایتی در ۶۲ق) صحابی مشهور پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری در حالی‌که نابینا شده بود، به زیارت بارگاه امام حسین (ع) شتافت. در ۶۵ق همزمان با حکومت عبدالملک بن مروان، حرکت انقلابی توّابین شکل گرفت. آنان که بیش از ۴هزار مرد جنگجو بودند یک شبانه‌روز در آستانه گرد آمدند و با تضرّع و زاری عهد بستند تا انتقام خون امام را بگیرند. این نخستین اجتماع عظیم مذهبی سیاسی بعد از واقعۀ طف در کربلا در جوار مرقد سیدالشهدا (ع) بود. اولین عمارت پس از قیام مختار ثقفی در ۶۶ق، که به یاری ایرانیان و به خونخواهی امام (ع) برخاسته بود، احداث شد که مشتمل بر حرم، گنبد و مسجدی برای اقامت زائران بود و رفته‌رفته بازار و خانه‌هایی در اطراف آن بنا کردند. برخی در مورد مؤسس آن که مختار بوده یا قبیلۀ بنی اسد تردید کرده‌اند. بقعه و خانه‌هایی که شیعیان در اطراف حرم بنا کرده بودند، به دستور هارون‌الرشید ویران شدند. در دورۀ مأمون عباسی، که فرصتی برای شیعیان فراهم آمد، آستانۀ باشکوهی بر مزار سیدالشهدا (ع) بنا و خرابی‌ها را مرمّت کردند. در ۲۳۲ق متوکّل عباسی که دشمنی آشکاری با اهل بیت پیامبر (ص) و علویان داشت، دستور انهدام آستانه و خانه‌های اطراف آن را صادر کرد. بعد از کشته‌شدن متوکّل به دست فرزندش منتصر در ۲۴۷ق، وی به شیعیان امنیت و رفاه داد و آستانۀ حسینی را بار دیگر ساخت و مناره‌ای بلند در کنار بقعه بنا کرد تا با نورافشانی در شب راهنمای زائران در یافتن راه باشد. در ۲۷۳ق سقف عمارت فرو ریخت. در حدود ۲۸۰ق داعی‌ صغیر، فرمانروای طبرستان و از نوادگان زید فرزند امام زین‌العابدین (ع)، آستانه را تعمیر کرد و بر رونق و شکوه آن افزود. این چهارمین عمارت آستانه بود که در این زمان بنا شد. پنجمین و آخرین عمارت آستانه را که همین آستانۀ کنونی است، عضدالدولۀ دیلمی ساخت. این آستانه مشتمل بر حرمی بزرگ و گنبدی بر روی قبر شریف بود و چهار رواق هماهنگ در چهار سوی حرم و صحن شش‌گوشه قرار داشت. در قسمت شرقی، صحن کوچکی وجود داشت که در آن مقابر آل بویه بود. داخل حرم با قندیل‌های طلا تزیین شده و صندوقی منبّت بر روی قبر مطهّر واقع بود. در زمان عضدالدوله کربلا رونق و توسعه فراوان یافت، خانه‌های زیادی ساخته و بین شیعیان تقسیم شد، شیعیان برای کوچ و اقامت در کربلا تشویق شدند و برای خدمۀ آستانه نیز مستمری تعیین کردند. وی بازار بزرگ سرپوشیده‌ای بین آستانۀ حسینی و آستانۀ حضرت عباس (ع) احداث کرد که تا امروز به‌صورت وقف در اختیار ذریۀ اوست. در آتش‌سوزی ۴۰۷ق فرش‌های حرم و پرده‌های گران‌بها و تزیینات آن همه از بین رفت، ولی به بنای اصلی حرم آسیبی وارد نشد. حسن رامهرمزی، وزیر سلطان‌الدولۀ بویه، خسارت‌های وارده را جبران و حصار محکمی اطراف شهر کربلا احداث کرد. به گفتۀ ابن بطوطه آستانۀ حسینی در ۷۲۷ق جلال و شکوه فراوان داشته است. شاه اسماعیل صفوی در سفر خود به کربلا در ۹۱۴ق، هدایای گران‌بهایی از قبیل دوازده قندیل طلای خالص و فرش‌های بسیاری نفیس ابریشمی ایرانی برای مفروش‌کردن همۀ حرم و رواق‌ها، تقدیم آستانه کرد و شش صندوق نفیس به سفارش او برای مشاهد متبرکه از جمله آستانۀ حسینی ساخته شد. در ۱۰۳۲ق شاه عباس اول به زیارت کربلا رفت و ضریحی از فولاد بر روی صندوق شاه اسماعیل نهاد و دستور تعمیر گنبد و کاشی‌کاری آن را داد. در ۱۰۴۸ق سلطان مراد عثمانی چهارم گنبد آستانه را تعمیر کرد. در ۱۱۳۵ق همسر نادرشاه افشار تعمیرات وسیعی را در آستانۀ حسینی انجام داد و صندوق بسیار زیبا و نفیسی را جهت نصب بر روی قبر شریف ساخت و حرم و رواق‌ها را با قالی‌های نفیس فرش کرد و با پرده‌های گران‌بها تزئین نمود. در ۱۲۰۷ق گنبد آستانه توسط آقا محمدخان قاجار پوشش طلا شد. در عید غدیر ۱۲۱۶ق که جوانان و مردان کربلا برای زیارت امام علی (ع) به نجف اشرف رفته بودند، سعود بن عبدالعزیز فرمانروای عربستان فرصت را مغتنم شمرد و با لشکری بزرگ به کربلا یورش برد و آستانۀ حسینی را ویران و اموال آن را غارت کرد. خرابی‌ها به دستور فتحعلی‌شاه قاجار ترمیم و خسارت‌ها جبران و ضریحی نقره‌ای به آستانه اهدا شد. در ۱۲۷۳ق ناصرالدین‌شاه تعمیراتی در آستانه انجام داد و، برای سومین‌بار در دورۀ قاجاریه، به دستور وی گنبد آستانه طلاکاری شد. در ۱۲۷۰ق توسط وصی میرزا تقی‌خان امیرکبیر ۸۰ خانۀ مجاور صحن خریداری و به آن ملحق شد و به این وسیله صحن توسعه یافت. هم‌اکنون آستانۀ حسینی که از شاهکارهای معماری عصر آل بویه است در قلب شهر کربلا واقع است و دارای ده در ورودی به داخل صحن، ۶۵ حجره که در مقابل هر یک از آن‌ها ایوانی قرار دارد، مسجدی بزرگ، حسینیه و نیز تکیۀ بکتاشیه (متعلّق به قرن ۱۰ق) در قسمت جنوب صحن است. در مقابل در آستانه ایوان بزرگی واقع است که به ایوان طلا شهرت دارد و دو طرف آن دو منارۀ بلند از طلا برآمده است. قبر حبیب بن مظاهر، از شهدای کربلا و از بزرگان بنی اسد، به‌طور جداگانه در رواق جنوبی حرم و قبر علی اکبر، فرزند امام حسین (ع)، نیز جداگانه در ضریح سیّدالشّهدا (ع) واقع است. در قسمت شرق قبر شریف، مزار دسته‌جمعی شهدای کربلا قرار دارد. میرزای شیرازی دوم، آقا باقر بهبهانی، میرزا مهدی شهرستانی، میرزا تقی‌خان امیرکبیر، احمدشاه قاجار و بسیاری از علمای بزرگ شیعه و زمامداران شیعی در آستانه مدفونند. در منتهی‌الیه رواق جنوبی محلی است که به قتلگاه شهرت دارد و از قدیم باقی است و گویند جایی است که امام حسین (ع) از اسب خود فرو افتاد و به شهادت رسید.&lt;br/&gt; &amp;nbsp;<br /> <br /> [[Category:دین اسلام]] [[Category:تاریخ و فرهنگ تشیع]]</div>

Aeen