آشتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۲

2023-12-24T15:32:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]		}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]

	فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی [[فقه]] و [[اصول]] شاگرد میرزای نائینی، [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)\|سید محمدکاظم یزدی]]، [[عراقی، آقا ضیاء\|آقا ضیاء‌الدین عراقی]] و در [[فلسفه]] و [[عرفان]] شاگرد [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)\|میرزا هاشم اشکوری]] و [[کرمانشاهی، میرزا حسن ( ـ تهران ۱۳۳۶ق)\|میرزا حسن کرمانشاهی]] بود. افزون بر این مبانی طب و [[ریاضیات\|ریاضی]] و [[نجوم]] را از [[ناظم الاطبا\|میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا]]، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، [[نجم الدوله، عبدالغفار (۱۲۵۵ـ۱۳۲۶ق)\|میرزا غفارخان نجم‌الدوله]] و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''[[شفاء]]''، ''[[اسفار]]''، ''شرح فصوص'' و ''[[مصباح الانس\|مصباح‌الانس]]'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)\|میرزا عبدالکریم روشن]]، [[فلاطوری، عبدالجواد (اصفهان ۱۳۰۴ـ۱۳۷۵ش)\|عبدالجواد فلاطوری]]، [[بدیع الزمان ~~فروزانفر~~\|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، و محمدرضا ربانی تربتی.		فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی [[فقه]] و [[اصول]] شاگرد میرزای نائینی، [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)\|سید محمدکاظم یزدی]]، [[عراقی، آقا ضیاء\|آقا ضیاء‌الدین عراقی]] و در [[فلسفه]] و [[عرفان]] شاگرد [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)\|میرزا هاشم اشکوری]] و [[کرمانشاهی، میرزا حسن ( ـ تهران ۱۳۳۶ق)\|میرزا حسن کرمانشاهی]] بود. افزون بر این مبانی طب و [[ریاضیات\|ریاضی]] و [[نجوم]] را از [[ناظم الاطبا\|میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا]]، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، [[نجم الدوله، عبدالغفار (۱۲۵۵ـ۱۳۲۶ق)\|میرزا غفارخان نجم‌الدوله]] و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''[[شفاء]]''، ''[[اسفار]]''، ''شرح فصوص'' و ''[[مصباح الانس\|مصباح‌الانس]]'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)\|میرزا عبدالکریم روشن]]، [[فلاطوری، عبدالجواد (اصفهان ۱۳۰۴ـ۱۳۷۵ش)\|عبدالجواد فلاطوری]]، [[فروزانفر، بدیع الزمان\|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، و محمدرضا ربانی تربتی.

	از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ [[اصفهانی، محمدحسین\|محمدحسین اصفهانی]] (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.		از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ [[اصفهانی، محمدحسین\|محمدحسین اصفهانی]] (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.

Mohammadi2 در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۱

2023-12-24T15:31:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق) Ashtiani, Mirza ~~Mahdi~~<br />{{جعبه زندگینامه		آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق) Ashtiani, Mirza Mehdi<br />{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =میرزا مهدی آشتیانی		\|عنوان =میرزا مهدی آشتیانی
	\|نام =		\|نام =Mirza Mehdi Ashtiani
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=
	\|نام اصلی=		\|نام اصلی=
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=ح ~~۱۳۰۶~~		\|زادروز=ح ۱۳۰۶ق
	\|تاریخ مرگ=۱۳۷۲ق		\|تاریخ مرگ=۱۳۷۲ق
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]		}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]

	فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی فقه و اصول شاگرد میرزای نائینی، سید محمدکاظم ~~یزدی،~~ آقا ضیاء‌الدین عراقی و در فلسفه و عرفان شاگرد میرزا هاشم اشکوری و میرزا حسن کرمانشاهی بود. افزون بر این مبانی طب و ریاضی و نجوم را از میرزا علی‌اکبرخان ~~ناظم‌الاطبا،~~ میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، میرزا غفارخان نجم‌الدوله و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''شفاء''، ''اسفار''، ''شرح فصوص'' و ''مصباح‌الانس'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: میرزا عبدالکریم ~~روشن،~~ عبدالجواد ~~فلاطوری،~~ بدیع‌الزمان ~~فروزانفر،~~ و محمدرضا ربانی تربتی.		فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی [[فقه]] و [[اصول]] شاگرد میرزای نائینی، [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)\|سید محمدکاظم یزدی]]، [[عراقی، آقا ضیاء\|آقا ضیاء‌الدین عراقی]] و در [[فلسفه]] و [[عرفان]] شاگرد [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)\|میرزا هاشم اشکوری]] و [[کرمانشاهی، میرزا حسن ( ـ تهران ۱۳۳۶ق)\|میرزا حسن کرمانشاهی]] بود. افزون بر این مبانی طب و [[ریاضیات\|ریاضی]] و [[نجوم]] را از [[ناظم الاطبا\|میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا]]، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، [[نجم الدوله، عبدالغفار (۱۲۵۵ـ۱۳۲۶ق)\|میرزا غفارخان نجم‌الدوله]] و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''[[شفاء]]''، ''[[اسفار]]''، ''شرح فصوص'' و ''[[مصباح الانس\|مصباح‌الانس]]'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)\|میرزا عبدالکریم روشن]]، [[فلاطوری، عبدالجواد (اصفهان ۱۳۰۴ـ۱۳۷۵ش)\|عبدالجواد فلاطوری]]، [[بدیع الزمان فروزانفر\|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، و محمدرضا ربانی تربتی.

	از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ محمدحسین اصفهانی (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.		از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ [[اصفهانی، محمدحسین\|محمدحسین اصفهانی]] (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۶

2023-10-01T05:26:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~Ashtiani, Mirza Mahdi~~		آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق) Ashtiani, Mirza Mahdi<br />{{جعبه زندگینامه

	آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق)<br /> ~~[[File:10136300.jpg\|thumb\|آشْتياني، ميرزا مهدي]]~~

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =میرزا مهدی آشتیانی		\|عنوان =میرزا مهدی آشتیانی
	\|نام =		\|نام =
خط ۳۰:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]

			فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی فقه و اصول شاگرد میرزای نائینی، سید محمدکاظم یزدی، آقا ضیاء‌الدین عراقی و در فلسفه و عرفان شاگرد میرزا هاشم اشکوری و میرزا حسن کرمانشاهی بود. افزون بر این مبانی طب و ریاضی و نجوم را از میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، میرزا غفارخان نجم‌الدوله و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''شفاء''، ''اسفار''، ''شرح فصوص'' و ''مصباح‌الانس'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: میرزا عبدالکریم روشن، عبدالجواد فلاطوری، بدیع‌الزمان فروزانفر، و محمدرضا ربانی تربتی.

			از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ محمدحسین اصفهانی (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.
			----


	فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی فقه و اصول شاگرد میرزای نائینی، سید محمدکاظم یزدی، آقا ضیاء‌الدین عراقی و در فلسفه و عرفان شاگرد میرزا هاشم اشکوری و میرزا حسن کرمانشاهی بود. افزون بر این مبانی طب و ریاضی و نجوم را از میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، میرزا غفارخان نجم‌الدوله و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''شفاء''، ''اسفار''، ''شرح فصوص'' و ''مصباح‌الانس'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: میرزا عبدالکریم روشن، عبدالجواد فلاطوری، بدیع‌الزمان فروزانفر، و محمدرضا ربانی تربتی. از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ محمدحسین اصفهانی (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.

	<br />		<br />

Erfan: Added English title to display title and first line

2023-05-14T14:57:21Z

Added English title to display title and first line

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
			Ashtiani, Mirza Mahdi

	آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق)<br /> [[File:10136300.jpg\|thumb\|آشْتياني، ميرزا مهدي]]		آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق)<br /> [[File:10136300.jpg\|thumb\|آشْتياني، ميرزا مهدي]]

Shahraabi در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۵۳

2020-07-26T08:53:02Z

صفحهٔ تازه

آشْتیانی، میرزا مهدی (ح ۱۳۰۶ـ ۱۳۷۲ق)<br /> [[File:10136300.jpg|thumb|آشْتياني، ميرزا مهدي]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =میرزا مهدی آشتیانی
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=ح ۱۳۰۶
|تاریخ مرگ=۱۳۷۲ق
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =فیلسوف
|شغل و تخصص های دیگر=پزشک و عارف
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =اساس التوحید
|خویشاوندان سرشناس =میرزا کوچک (پدر)، میرزا حسن آشتیانی (پدربزرگ)، میرزا محمدحسین آشتیانی (عموی پدر)
|گروه مقاله =فلسفه ، منطق و کلام
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی فقه و اصول شاگرد میرزای نائینی، سید محمدکاظم یزدی، آقا ضیاء‌الدین عراقی و در فلسفه و عرفان شاگرد میرزا هاشم اشکوری و میرزا حسن کرمانشاهی بود. افزون بر این مبانی طب و ریاضی و نجوم را از میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، میرزا غفارخان نجم‌الدوله و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''شفاء''، ''اسفار''، ''شرح فصوص'' و ''مصباح‌الانس'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: میرزا عبدالکریم روشن، عبدالجواد فلاطوری، بدیع‌الزمان فروزانفر، و محمدرضا ربانی تربتی. از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ محمدحسین اصفهانی (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.

<br />  

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]]
[[Category:اسلام، ایران و شرق]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]		}}[[File:10136300.jpg\|thumb\|میرزا مهدی آشتیانی]]

	فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی [[فقه]] و [[اصول]] شاگرد میرزای نائینی، [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)\|سید محمدکاظم یزدی]]، [[عراقی، آقا ضیاء\|آقا ضیاء‌الدین عراقی]] و در [[فلسفه]] و [[عرفان]] شاگرد [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)\|میرزا هاشم اشکوری]] و [[کرمانشاهی، میرزا حسن ( ـ تهران ۱۳۳۶ق)\|میرزا حسن کرمانشاهی]] بود. افزون بر این مبانی طب و [[ریاضیات\|ریاضی]] و [[نجوم]] را از [[ناظم الاطبا\|میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا]]، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، [[نجم الدوله، عبدالغفار (۱۲۵۵ـ۱۳۲۶ق)\|میرزا غفارخان نجم‌الدوله]] و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''[[شفاء]]''، ''[[اسفار]]''، ''شرح فصوص'' و ''[[مصباح الانس\|مصباح‌الانس]]'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)\|میرزا عبدالکریم روشن]]، [[فلاطوری، عبدالجواد (اصفهان ۱۳۰۴ـ۱۳۷۵ش)\|عبدالجواد فلاطوری]]، [[بدیع الزمان ~~فروزانفر~~\|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، و محمدرضا ربانی تربتی.		فیلسوف، پزشک و عارف ایرانی. پدرش میرزا کوچک‌، برادرزادۀ میرزا محمدحسین آشتیانی و مادرش دختر [[آشتیانی ، میرزا محمدحسن (تهران ۱۲۴۸ـ۱۳۱۹ق)\|میرزا حسن آشتیانی]] است. در سطوح عالی [[فقه]] و [[اصول]] شاگرد میرزای نائینی، [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)\|سید محمدکاظم یزدی]]، [[عراقی، آقا ضیاء\|آقا ضیاء‌الدین عراقی]] و در [[فلسفه]] و [[عرفان]] شاگرد [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)\|میرزا هاشم اشکوری]] و [[کرمانشاهی، میرزا حسن ( ـ تهران ۱۳۳۶ق)\|میرزا حسن کرمانشاهی]] بود. افزون بر این مبانی طب و [[ریاضیات\|ریاضی]] و [[نجوم]] را از [[ناظم الاطبا\|میرزا علی‌اکبرخان ناظم‌الاطبا]]، میرزا ابوالحسن‌خان رئیس‌الاطبا، [[نجم الدوله، عبدالغفار (۱۲۵۵ـ۱۳۲۶ق)\|میرزا غفارخان نجم‌الدوله]] و میرزا جهان‌بخش منجم فرا گرفت. پس از درگذشت میرزا حسن کرمانشاهی، بر کرسی درس او در مدرسۀ سپهسالار نشست و سال‌ها به تدریس کتب فلسفی، همچون ''[[شفاء]]''، ''[[اسفار]]''، ''شرح فصوص'' و ''[[مصباح الانس\|مصباح‌الانس]]'' اشتغال داشت. از مشاهیر شاگردان اویند: [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)\|میرزا عبدالکریم روشن]]، [[فلاطوری، عبدالجواد (اصفهان ۱۳۰۴ـ۱۳۷۵ش)\|عبدالجواد فلاطوری]]، [[فروزانفر، بدیع الزمان\|بدیع‌الزمان فروزانفر]]، و محمدرضا ربانی تربتی.

	از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ [[اصفهانی، محمدحسین\|محمدحسین اصفهانی]] (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.		از مهم‌ترین آثار هفده‌گانۀ وی تعلیقۀ ''منظومۀ'' سبزواری، ''اساس‌التوحید'' و ''شرح تحفة‌الحکیم'' شیخ [[اصفهانی، محمدحسین\|محمدحسین اصفهانی]] (مشهور به کمپانی) درخور ذکر است.