آموزش سمعی و بصری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۲

2025-04-26T18:12:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	آموزش سمعی و بصری (audio-visual education)<br>		آموزش سمعی و بصری (audio-visual education)<br>
	تدریس از راه به‌کارگیری لوازم صوتی یا تصویری، و یا صوتی‌تصویری. برخی از ابزارهای آموزش سمعی و بصری عبارت‌اند از عکس، [[اسلاید]]<ref>slide</ref>، فیلم‌استریپ<ref>Filmstrip</ref>، طلق شفاف (ترانسپارنت<ref>transparency</ref>)، فیلم، نوار [[ضبط صوت]]<ref>tape recorder</ref>، نوار [[~~ویدیو\|~~ویدئو]]، صفحۀ [[گرامافون]]<ref>gramaphone</ref>، [[رایانه]]<ref>computer</ref>، و [[لوح فشرده]] (سی‌دی)<ref>compact disk (CD)</ref>. آموزش سمعی و بصری از پژوهش‌های روان‌شناسیِ یادگیری سرچشمه گرفته است. براساس این پژوهش، هرگونه یادگیری بر ادراک (فرآیندی که هر یک از حواس انسان به کمک آن اطلاعات را از محیط کسب می‌کند) استوار است. آزمایش نشان داده است که انسان می‌تواند با هر یک از حواس، در هر مرحله به مقدار محدودی از اطلاعات دست یابد؛ ولی اگر فرد بتواند هم‌زمان از حواس مختلف، مثلاً دو حس [[بینایی]] و [[شنوایی]]<ref>hearing</ref>، استفاده کند، اطلاعات بیشتری را می‌تواند به خاطر بسپارد. بدین‌ترتیب، استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری، به‌سبب بهره‌گیری از عوامل حسی مختلف، می‌تواند یادگیری را در فرد افزایش دهد. سابقۀ استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری به دهۀ ۱۹۲۰م می‌رسد که فن فیلم‌سازی توسعه یافت و مواد بصری یا دیداری، برای ملموس‌ترکردن اندیشه‌های مجرد برای دانش‌آموزان، به عرصۀ [[آموزش و پرورش]]<ref>education</ref> راه یافتند. با پیشرفت تکنولوژی‌های صوتی و به‌کارگیری آن در کنار مواد و وسایل دیداری، آموزش سمعی ـ بصری پدید آمد. در ابتدای امر، وسایل سمعی و بصری فقط در حکم ابزارهایی برای کمک به معلمان تلقی می‌شدند. اما وقوع [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۳۹ـ۱۹۴۵م) و ضرورت تربیت سریع عدۀ زیادی از نیروهای مسلح در زمانی کوتاه، از مواد و منابع سمعی و بصری استفاده شد و از آن زمان، توان و اهمیت فوق‌العادۀ این روش آموزشی آشکارتر شد. با پیدایش نظریۀ ارتباطات<ref>Communications theory</ref> و نظریۀ سیستم‌ها<ref>Systems theory</ref> در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م و تحولات آموزش و پرورش، آموزش سمعی و بصری نیز دستخوش تحول شد و از آن پس، به‌جای تکیه و تأکید بر مواد و وسایل سمعی و بصری، بر فرآیند تدریس ـ یادگیری تأکید شد و مواد و وسایل سمعی و بصری به‌عنوان عوامل مؤثر در یادگیری در آموزش و پرورش تلقی شدند. از این زمان به بعد، کاربرد این نوع وسایل در تدریس، با عنوان‌های جدید «ارتباط سمعی و بصری<ref>Audio-visual communication</ref>» و «[[تکنولوژی آموزشی]]<ref>Educational technology</ref>» خوانده شد. امروزه، این رشته به [[فناوری اطلاعات]]<ref>Information technology</ref> و آموزش چندرسانه‌ای و خدمات آموزشی اینترنتی نزدیک شده است.		تدریس از راه به‌کارگیری لوازم صوتی یا تصویری، و یا صوتی‌تصویری. برخی از ابزارهای آموزش سمعی و بصری عبارت‌اند از عکس، [[اسلاید]]<ref>slide</ref>، فیلم‌استریپ<ref>Filmstrip</ref>، طلق شفاف (ترانسپارنت<ref>transparency</ref>)، فیلم، نوار [[ضبط صوت]]<ref>tape recorder</ref>، نوار [[ویدئو]]، صفحۀ [[گرامافون]]<ref>gramaphone</ref>، [[رایانه]]<ref>computer</ref>، و [[لوح فشرده]] (سی‌دی)<ref>compact disk (CD)</ref>. آموزش سمعی و بصری از پژوهش‌های روان‌شناسیِ یادگیری سرچشمه گرفته است. براساس این پژوهش، هرگونه یادگیری بر ادراک (فرآیندی که هر یک از حواس انسان به کمک آن اطلاعات را از محیط کسب می‌کند) استوار است. آزمایش نشان داده است که انسان می‌تواند با هر یک از حواس، در هر مرحله به مقدار محدودی از اطلاعات دست یابد؛ ولی اگر فرد بتواند هم‌زمان از حواس مختلف، مثلاً دو حس [[بینایی]] و [[شنوایی]]<ref>hearing</ref>، استفاده کند، اطلاعات بیشتری را می‌تواند به خاطر بسپارد. بدین‌ترتیب، استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری، به‌سبب بهره‌گیری از عوامل حسی مختلف، می‌تواند یادگیری را در فرد افزایش دهد. سابقۀ استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری به دهۀ ۱۹۲۰م می‌رسد که فن فیلم‌سازی توسعه یافت و مواد بصری یا دیداری، برای ملموس‌ترکردن اندیشه‌های مجرد برای دانش‌آموزان، به عرصۀ [[آموزش و پرورش]]<ref>education</ref> راه یافتند. با پیشرفت تکنولوژی‌های صوتی و به‌کارگیری آن در کنار مواد و وسایل دیداری، آموزش سمعی ـ بصری پدید آمد. در ابتدای امر، وسایل سمعی و بصری فقط در حکم ابزارهایی برای کمک به معلمان تلقی می‌شدند. اما وقوع [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۳۹ـ۱۹۴۵م) و ضرورت تربیت سریع عدۀ زیادی از نیروهای مسلح در زمانی کوتاه، از مواد و منابع سمعی و بصری استفاده شد و از آن زمان، توان و اهمیت فوق‌العادۀ این روش آموزشی آشکارتر شد. با پیدایش نظریۀ ارتباطات<ref>Communications theory</ref> و نظریۀ سیستم‌ها<ref>Systems theory</ref> در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م و تحولات آموزش و پرورش، آموزش سمعی و بصری نیز دستخوش تحول شد و از آن پس، به‌جای تکیه و تأکید بر مواد و وسایل سمعی و بصری، بر فرآیند تدریس ـ یادگیری تأکید شد و مواد و وسایل سمعی و بصری به‌عنوان عوامل مؤثر در یادگیری در آموزش و پرورش تلقی شدند. از این زمان به بعد، کاربرد این نوع وسایل در تدریس، با عنوان‌های جدید «ارتباط سمعی و بصری<ref>Audio-visual communication</ref>» و «[[تکنولوژی آموزشی]]<ref>Educational technology</ref>» خوانده شد. امروزه، این رشته به [[فناوری اطلاعات]]<ref>Information technology</ref> و آموزش چندرسانه‌ای و خدمات آموزشی اینترنتی نزدیک شده است.

Mohammadi2 در ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۱

2024-03-09T20:31:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	آموزش سمعی و بصری (audio-visual education)<br>		آموزش سمعی و بصری (audio-visual education)<br>
	تدریس از راه به‌کارگیری لوازم صوتی یا تصویری، و یا صوتی‌تصویری. برخی از ابزارهای آموزش سمعی و بصری عبارت‌اند از عکس، [[اسلاید]]<ref>slide</ref>، فیلم‌استریپ<ref>Filmstrip</ref>، طلق شفاف (ترانسپارنت<ref>transparency</ref>)، فیلم، نوار [[ضبط صوت]]، نوار [[ویدیو\|ویدئو]]، صفحۀ [[گرامافون]]، [[رایانه]]، و [[لوح فشرده]] (سی‌دی)<ref>compact disk (CD)</ref>. آموزش سمعی و بصری از پژوهش‌های روان‌شناسیِ یادگیری سرچشمه گرفته است. براساس این پژوهش، هرگونه یادگیری بر ادراک (فرآیندی که هر یک از حواس انسان به کمک آن اطلاعات را از محیط کسب می‌کند) استوار است. آزمایش نشان داده است که انسان می‌تواند با هر یک از حواس، در هر مرحله به مقدار محدودی از اطلاعات دست یابد؛ ولی اگر فرد بتواند هم‌زمان از حواس مختلف، مثلاً دو حس بینایی و ~~شنوایی،~~ استفاده کند، اطلاعات بیشتری را می‌تواند ~~به‌خاطر~~ بسپارد. بدین‌ترتیب، استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری، به‌سبب بهره‌گیری از عوامل حسی مختلف، می‌تواند یادگیری را در فرد افزایش دهد. سابقۀ استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری به دهۀ ~~۱۹۲۰~~ می‌رسد که فن فیلم‌سازی توسعه یافت و مواد بصری یا دیداری، برای ملموس‌ترکردن اندیشه‌های مجرد برای دانش‌آموزان، به عرصۀ [[آموزش و پرورش]] راه یافتند. با پیشرفت تکنولوژی‌های صوتی و به‌کارگیری آن در کنار مواد و وسایل دیداری، آموزش سمعی ـ بصری پدید آمد. در ابتدای امر، وسایل سمعی و بصری فقط در حکم ابزارهایی برای کمک به معلمان تلقی می‌شدند. اما وقوع [[جنگ جهانی دوم]] (~~۱۹۳۹ـ۱۹۴۵~~) و ضرورت تربیت سریع عدۀ زیادی از نیروهای مسلح در زمانی کوتاه، از مواد و منابع سمعی و بصری استفاده شد و از آن زمان، توان و اهمیت فوق‌العادۀ این روش آموزشی آشکارتر شد. با پیدایش نظریۀ ارتباطات<ref>Communications theory</ref> و نظریۀ سیستم‌ها<ref>Systems theory</ref> در دهه‌های ۱۹۵۰ و ~~۱۹۶۰~~ و تحولات آموزش و پرورش، آموزش سمعی و بصری نیز دستخوش تحول شد و از آن پس، به‌جای تکیه و تأکید بر مواد و وسایل سمعی و بصری، بر فرآیند تدریس ـ یادگیری تأکید شد و مواد و وسایل سمعی و بصری به‌عنوان عوامل مؤثر در یادگیری در آموزش و پرورش تلقی شدند. از این زمان به بعد، کاربرد این نوع وسایل در تدریس، با عنوان‌های جدید «ارتباط سمعی و بصری<ref>Audio-visual communication</ref>» و «[[تکنولوژی آموزشی]]<ref>Educational technology</ref>» خوانده شد. امروزه، این رشته به [[فناوری اطلاعات]]<ref>Information technology</ref> و آموزش چندرسانه‌ای و خدمات آموزشی اینترنتی نزدیک شده است.		تدریس از راه به‌کارگیری لوازم صوتی یا تصویری، و یا صوتی‌تصویری. برخی از ابزارهای آموزش سمعی و بصری عبارت‌اند از عکس، [[اسلاید]]<ref>slide</ref>، فیلم‌استریپ<ref>Filmstrip</ref>، طلق شفاف (ترانسپارنت<ref>transparency</ref>)، فیلم، نوار [[ضبط صوت]]<ref>tape recorder</ref>، نوار [[ویدیو\|ویدئو]]، صفحۀ [[گرامافون]]<ref>gramaphone</ref>، [[رایانه]]<ref>computer</ref>، و [[لوح فشرده]] (سی‌دی)<ref>compact disk (CD)</ref>. آموزش سمعی و بصری از پژوهش‌های روان‌شناسیِ یادگیری سرچشمه گرفته است. براساس این پژوهش، هرگونه یادگیری بر ادراک (فرآیندی که هر یک از حواس انسان به کمک آن اطلاعات را از محیط کسب می‌کند) استوار است. آزمایش نشان داده است که انسان می‌تواند با هر یک از حواس، در هر مرحله به مقدار محدودی از اطلاعات دست یابد؛ ولی اگر فرد بتواند هم‌زمان از حواس مختلف، مثلاً دو حس [[بینایی]] و [[شنوایی]]<ref>hearing</ref>، استفاده کند، اطلاعات بیشتری را می‌تواند به خاطر بسپارد. بدین‌ترتیب، استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری، به‌سبب بهره‌گیری از عوامل حسی مختلف، می‌تواند یادگیری را در فرد افزایش دهد. سابقۀ استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری به دهۀ ۱۹۲۰م می‌رسد که فن فیلم‌سازی توسعه یافت و مواد بصری یا دیداری، برای ملموس‌ترکردن اندیشه‌های مجرد برای دانش‌آموزان، به عرصۀ [[آموزش و پرورش]]<ref>education</ref> راه یافتند. با پیشرفت تکنولوژی‌های صوتی و به‌کارگیری آن در کنار مواد و وسایل دیداری، آموزش سمعی ـ بصری پدید آمد. در ابتدای امر، وسایل سمعی و بصری فقط در حکم ابزارهایی برای کمک به معلمان تلقی می‌شدند. اما وقوع [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۳۹ـ۱۹۴۵م) و ضرورت تربیت سریع عدۀ زیادی از نیروهای مسلح در زمانی کوتاه، از مواد و منابع سمعی و بصری استفاده شد و از آن زمان، توان و اهمیت فوق‌العادۀ این روش آموزشی آشکارتر شد. با پیدایش نظریۀ ارتباطات<ref>Communications theory</ref> و نظریۀ سیستم‌ها<ref>Systems theory</ref> در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م و تحولات آموزش و پرورش، آموزش سمعی و بصری نیز دستخوش تحول شد و از آن پس، به‌جای تکیه و تأکید بر مواد و وسایل سمعی و بصری، بر فرآیند تدریس ـ یادگیری تأکید شد و مواد و وسایل سمعی و بصری به‌عنوان عوامل مؤثر در یادگیری در آموزش و پرورش تلقی شدند. از این زمان به بعد، کاربرد این نوع وسایل در تدریس، با عنوان‌های جدید «ارتباط سمعی و بصری<ref>Audio-visual communication</ref>» و «[[تکنولوژی آموزشی]]<ref>Educational technology</ref>» خوانده شد. امروزه، این رشته به [[فناوری اطلاعات]]<ref>Information technology</ref> و آموزش چندرسانه‌ای و خدمات آموزشی اینترنتی نزدیک شده است.

Mohammadi2 در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۱۳

2021-06-22T08:13:29Z

صفحهٔ تازه

آموزش سمعی و بصری (audio-visual education)<br>
تدریس از راه به‌کارگیری لوازم صوتی یا تصویری، و یا صوتی‌تصویری. برخی از ابزارهای آموزش سمعی و بصری عبارت‌اند از عکس، [[اسلاید]]<ref>slide</ref>، فیلم‌استریپ<ref>Filmstrip</ref>، طلق شفاف (ترانسپارنت<ref>transparency</ref>)، فیلم، نوار [[ضبط صوت]]، نوار [[ویدیو|ویدئو]]، صفحۀ [[گرامافون]]، [[رایانه]]، و [[لوح فشرده]] (سی‌دی)<ref>compact disk (CD)</ref>. آموزش سمعی و بصری از پژوهش‌های روان‌شناسیِ یادگیری سرچشمه گرفته است. براساس این پژوهش، هرگونه یادگیری بر ادراک (فرآیندی که هر یک از حواس انسان به کمک آن اطلاعات را از محیط کسب می‌کند) استوار است. آزمایش نشان داده است که انسان می‌تواند با هر یک از حواس، در هر مرحله به مقدار محدودی از اطلاعات دست یابد؛ ولی اگر فرد بتواند هم‌زمان از حواس مختلف، مثلاً دو حس بینایی و شنوایی، استفاده کند، اطلاعات بیشتری را می‌تواند به‌خاطر بسپارد. بدین‌ترتیب، استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری، به‌سبب بهره‌گیری از عوامل حسی مختلف، می‌تواند یادگیری را در فرد افزایش دهد. سابقۀ استفاده از مواد و وسایل سمعی و بصری به دهۀ ۱۹۲۰ می‌رسد که فن فیلم‌سازی توسعه یافت و مواد بصری یا دیداری، برای ملموس‌ترکردن اندیشه‌های مجرد برای دانش‌آموزان، به عرصۀ [[آموزش و پرورش]] راه یافتند. با پیشرفت تکنولوژی‌های صوتی و به‌کارگیری آن در کنار مواد و وسایل دیداری، آموزش سمعی ـ بصری پدید آمد. در ابتدای امر، وسایل سمعی و بصری فقط در حکم ابزارهایی برای کمک به معلمان تلقی می‌شدند. اما وقوع [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۳۹ـ۱۹۴۵) و ضرورت تربیت سریع عدۀ زیادی از نیروهای مسلح در زمانی کوتاه، از مواد و منابع سمعی و بصری استفاده شد و از آن زمان، توان و اهمیت فوق‌العادۀ این روش آموزشی آشکارتر شد. با پیدایش نظریۀ ارتباطات<ref>Communications theory</ref> و نظریۀ سیستم‌ها<ref>Systems theory</ref> در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ و تحولات آموزش و پرورش، آموزش سمعی و بصری نیز دستخوش تحول شد و از آن پس، به‌جای تکیه و تأکید بر مواد و وسایل سمعی و بصری، بر فرآیند تدریس ـ یادگیری تأکید شد و مواد و وسایل سمعی و بصری به‌عنوان عوامل مؤثر در یادگیری در آموزش و پرورش تلقی شدند. از این زمان به بعد، کاربرد این نوع وسایل در تدریس، با عنوان‌های جدید «ارتباط سمعی و بصری<ref>Audio-visual communication</ref>» و «[[تکنولوژی آموزشی]]<ref>Educational technology</ref>» خوانده شد. امروزه، این رشته به [[فناوری اطلاعات]]<ref>Information technology</ref> و آموزش چندرسانه‌ای و خدمات آموزشی اینترنتی نزدیک شده است.

----
[[رده:آموزش و پرورش و اخلاق]]
[[رده:آثار و اشخاص، اصطلاحات و مفاهیم]]
<references />