آن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۵

2024-03-15T20:45:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:

	آن (۱۶۶۵ـ۱۷۱۴م)(Anne)<br>ملکۀ بریتانیای کبیر و [[ایرلند]] (۱۷۰۲ـ۱۷۱۴م). در ۱۷۰۲م جانشین ویلیام سوم<ref>William III</ref> شد. وقایع مهم دوران حکمرانی او عبارت‌اند از [[جنگ جانشینی اسپانیا]]<ref>War of the Spanish Succession</ref>، پیروزی‌های مارلبورو<ref>Marlborough</ref> در [[بلنهایم]]<ref>Blenheim</ref>، رامیه<ref>Ramillies</ref>، [[اودنارد]]<ref>Oudenaarde</ref>، مالپلاکه<ref>Malplaquet</ref>، و اتحاد [[پارلمان انگلستان\|پارلمان‌های انگلستان]] و [[اسکاتلند]] در ۱۷۰۷م براساس قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref>. آن براساس تعالیم [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] پرورش یافت و در ۱۶۸۳م با شاهزاده جورج<ref>Prince George</ref> (۱۶۵۳ـ۱۷۰۸م) از [[دانمارک]] ازدواج کرد. از میان فرزندان آنان فقط ویلیام (۱۶۸۹ـ۱۷۰۰م)، دوکِ [[گلاستر]]<ref>Duke of Gloucester</ref> به ۱۱‌سالگی رسید. آن بیشتر عمر خود را به دوستی نزدیک با سارا چرچیل<ref>Sarah Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۴۴م)، همسر [[مارلبورو، جان چرچیل (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)\|جان چرچیل]]<ref>John Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲م)، گذراند؛ جان چرچیل در ۱۷۰۲م لقب «دوکِ اول مارلبورو<ref>1st Duke of Marlborough</ref>» را دریافت کرد. نفوذ خانوادۀ چرچیل تا حدودی به‌سبب دوری ‌اختیارکردن آن از پدرش و حمایت از برادر شوهرش [[ویلیام اورانژ سوم\|ویلیام اورانژ]]<ref>William of Orange</ref> (بعدها ویلیام سوم)، درخلال انقلاب شکوهمند<ref>Glorious Revolution</ref> (۱۶۸۸م) بود. تأثیرپذیری از خانوادۀ چرچیل، بعدها او را به مشارکت در توطئه‌های هواداران [[جیمز دوم (۱۶۳۳ـ۱۷۰۱)\|جیمز دوم]] ([[جیکوبی ها\|جیکوبی‌ها]]<ref>Jacobites</ref>) سوق داد. اگرچه هوادار حزب توری (حزب محافظه‌کار)<ref>Tory</ref> بود، از ۱۷۰۴ تا ۱۷۱۰م با به روی‌کارآمدن دولتی موافقت کرد که اکثر اعضای آن هوادار [[حزب ویگ (انگلستان)\|حزب ویگ]]<ref>Party Whig</ref> ([[حزب لیبرال]]) بودند. از ۱۷۰۷م به بعد نفوذ خانوادۀ چرچیل کاهش یافت. پس از مشاجره‌ای تند در ۱۷۱۰م، سارا چرچیل از دربار اخراج و اَبیگیل مَسِم<ref>Abigail Masham</ref> ندیمۀ آن شد. آن به مسم توجه کرد و مسم از نفوذش برای تقویت موقعیت هواداران حزب محافظه‌کار استفاده کرد. آن در زمینۀ جانشینی، به اعتبار وابستگی خانوادگی، اعتقاد داشت که برادر ناتنی‌اش جیمز ادوارد استوارت<ref>James Edward Stuart</ref>، معروف به مدعی پیر<ref>Old Pretender</ref> (فرزند جیمز دوم از همسر دومش ماری مودنا<ref>Mary of Modena</ref>یی)، باید به سلطنت برسد. به هر حال، براساس سند قانون جانشینی<ref>Act of Settlement</ref>، مصوب ۱۷۰۱م، جانشینی پادشاه ~~[[پروتستان، مذهب\|~~پروتستان]] تضمین شد و پس از ملکه آن، [[جورج اول]]، نتیجۀ [[جیمز اول (۱۵۶۶ـ۱۶۲۵)\|جیمز اول]]، به سلطنت رسید.<br><!--10231100-->
			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آن\|نام=Anne\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۶۶۵م\|تاریخ مرگ=۱۷۱۴م\|دوره زندگی=\|ملیت=بریتانیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=فرمانروا\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=ملکۀ بریتانیای کبیر و ایرلند (۱۷۰۲ـ۱۷۱۴م)\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=شاهزاده جورج (همسر) - ویلیام (پسر) - ویلیام اورانژ (برادر شوهرش) - جیمز ادوارد استوارت (برادر ناتنی)\|گروه مقاله=تاریخ جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

			آن (۱۶۶۵ـ۱۷۱۴م)(Anne)<br>ملکۀ بریتانیای کبیر و [[ایرلند]] (۱۷۰۲ـ۱۷۱۴م). در ۱۷۰۲م جانشین ویلیام سوم<ref>William III</ref> شد. وقایع مهم دوران حکمرانی او عبارت‌اند از [[جنگ جانشینی اسپانیا]]<ref>War of the Spanish Succession</ref>، پیروزی‌های مارلبورو<ref>Marlborough</ref> در [[بلنهایم]]<ref>Blenheim</ref>، رامیه<ref>Ramillies</ref>، [[اودنارد]]<ref>Oudenaarde</ref>، مالپلاکه<ref>Malplaquet</ref>، و اتحاد [[پارلمان انگلستان\|پارلمان‌های انگلستان]] و [[اسکاتلند]] در ۱۷۰۷م براساس قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref>. آن براساس تعالیم [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] پرورش یافت و در ۱۶۸۳م با شاهزاده جورج<ref>Prince George</ref> (۱۶۵۳ـ۱۷۰۸م) از [[دانمارک]] ازدواج کرد. از میان فرزندان آنان فقط ویلیام (۱۶۸۹ـ۱۷۰۰م)، دوکِ [[گلاستر]]<ref>Duke of Gloucester</ref> به ۱۱‌سالگی رسید. آن بیشتر عمر خود را به دوستی نزدیک با سارا چرچیل<ref>Sarah Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۴۴م)، همسر [[مارلبورو، جان چرچیل (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)\|جان چرچیل]]<ref>John Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲م)، گذراند؛ جان چرچیل در ۱۷۰۲م لقب «دوکِ اول مارلبورو<ref>1st Duke of Marlborough</ref>» را دریافت کرد. نفوذ خانوادۀ چرچیل تا حدودی به‌سبب دوری ‌اختیارکردن آن از پدرش و حمایت از برادر شوهرش [[ویلیام اورانژ سوم\|ویلیام اورانژ]]<ref>William of Orange</ref> (بعدها ویلیام سوم)، درخلال انقلاب شکوهمند<ref>Glorious Revolution</ref> (۱۶۸۸م) بود. تأثیرپذیری از خانوادۀ چرچیل، بعدها او را به مشارکت در توطئه‌های هواداران [[جیمز دوم (۱۶۳۳ـ۱۷۰۱)\|جیمز دوم]] ([[جیکوبی ها\|جیکوبی‌ها]]<ref>Jacobites</ref>) سوق داد. اگرچه هوادار حزب توری (حزب محافظه‌کار)<ref>Tory</ref> بود، از ۱۷۰۴ تا ۱۷۱۰م با به روی‌کارآمدن دولتی موافقت کرد که اکثر اعضای آن هوادار [[حزب ویگ (انگلستان)\|حزب ویگ]]<ref>Party Whig</ref> ([[حزب لیبرال]]) بودند. از ۱۷۰۷م به بعد نفوذ خانوادۀ چرچیل کاهش یافت. پس از مشاجره‌ای تند در ۱۷۱۰م، سارا چرچیل از دربار اخراج و اَبیگیل مَسِم<ref>Abigail Masham</ref> ندیمۀ آن شد. آن به مسم توجه کرد و مسم از نفوذش برای تقویت موقعیت هواداران حزب محافظه‌کار استفاده کرد. آن در زمینۀ جانشینی، به اعتبار وابستگی خانوادگی، اعتقاد داشت که برادر ناتنی‌اش جیمز ادوارد استوارت<ref>James Edward Stuart</ref>، معروف به مدعی پیر<ref>Old Pretender</ref> (فرزند جیمز دوم از همسر دومش ماری مودنا<ref>Mary of Modena</ref>یی)، باید به سلطنت برسد. به هر حال، براساس سند قانون جانشینی<ref>Act of Settlement</ref>، مصوب ۱۷۰۱م، جانشینی پادشاه پروتستان تضمین شد و پس از ملکه آن، [[جورج اول]]، نتیجۀ [[جیمز اول (۱۵۶۶ـ۱۶۲۵)\|جیمز اول]]، به سلطنت رسید.<br><!--10231100-->

Mohammadi2 در ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۸

2024-03-15T20:38:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	آن (~~۱۶۶۵ـ۱۷۱۴~~)(Anne)<br>ملکۀ بریتانیای کبیر و [[ایرلند]] (~~۱۷۰۲ـ۱۷۱۴~~). در ~~۱۷۰۲~~ جانشین ویلیام سوم<ref>William III</ref> شد. وقایع مهم دوران حکمرانی او عبارت‌اند از جنگ جانشینی اسپانیا<ref>War of the Spanish Succession</ref>، پیروزی‌های مارلبورو<ref>Marlborough</ref> در [[بلنهایم]]<ref>Blenheim</ref>، رامیه<ref>Ramillies</ref>، [[اودنارد]]<ref>Oudenaarde</ref>، مالپلاکه<ref>Malplaquet</ref>، و اتحاد [[پارلمان انگلستان\|پارلمان‌های انگلستان]] و اسکاتلند در ~~۱۷۰۷~~ براساس قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref>. آن براساس تعالیم [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] پرورش یافت و در ~~۱۶۸۳~~ با شاهزاده جورج<ref>Prince George</ref> (~~۱۶۵۳ـ۱۷۰۸~~) از [[دانمارک]] ازدواج کرد. از میان فرزندان آنان فقط ویلیام (~~۱۶۸۹ـ۱۷۰۰~~)، دوکِ گلاستر<ref>Duke of Gloucester</ref> به ۱۱‌سالگی رسید. آن بیشتر عمر خود را به دوستی نزدیک با سارا چرچیل<ref>Sarah Churchill</ref> (~~۱۶۵۰ـ۱۷۴۴~~)، همسر [[مارلبورو، جان چرچیل (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)\|جان چرچیل]]<ref>John Churchill</ref> (~~۱۶۵۰ـ۱۷۲۲~~)، گذراند؛ جان چرچیل در ~~۱۷۰۲~~ لقب «دوکِ اول مارلبورو<ref>1st Duke of Marlborough</ref>» را دریافت کرد. نفوذ خانوادۀ چرچیل تا حدودی به‌سبب دوری ‌اختیارکردن آن از پدرش و حمایت از برادر شوهرش [[ویلیام اورانژ سوم\|ویلیام اورانژ]]<ref>William of Orange</ref> (بعدها ویلیام سوم)، درخلال انقلاب شکوهمند<ref>Glorious Revolution</ref> (~~۱۶۸۸~~) بود. تأثیرپذیری از خانوادۀ چرچیل، بعدها او را به مشارکت در توطئه‌های هواداران [[جیمز دوم (۱۶۳۳ـ۱۷۰۱)\|جیمز دوم]] ([[جیکوبی ها\|جیکوبی‌ها]]<ref>Jacobites</ref>) سوق داد. اگرچه هوادار حزب توری (حزب محافظه‌کار)<ref>Tory</ref> بود، از ۱۷۰۴ تا ~~۱۷۱۰~~ با به روی‌کارآمدن دولتی موافقت کرد که اکثر اعضای آن هوادار حزب ویگ<ref>Party Whig</ref>۱۸ (حزب لیبرال) بودند. از ~~۱۷۰۷~~ به بعد نفوذ خانوادۀ چرچیل کاهش یافت. پس از مشاجره‌ای تند در ~~۱۷۱۰،~~ سارا چرچیل از دربار اخراج و اَبیگیل مَسِم<ref>Abigail Masham</ref> ندیمۀ آن شد. آن به مسم توجه کرد و مسم از نفوذش برای تقویت موقعیت هواداران حزب محافظه‌کار استفاده کرد. آن در زمینۀ جانشینی، به اعتبار وابستگی خانوادگی، اعتقاد داشت که برادر ناتنی‌اش جیمز ادوارد استوارت<ref>James Edward Stuart</ref>، معروف به مدعی پیر<ref>Old Pretender</ref> (فرزند جیمز دوم از همسر دومش ماری مودنا<ref>Mary of Modena</ref>یی)، باید به سلطنت برسد. به هر حال، براساس سند قانون جانشینی<ref>Act of Settlement</ref>، مصوب ~~۱۷۰۱،~~ جانشینی پادشاه پروتستان تضمین شد و پس از ملکه آن، جورج ~~اول،~~ نتیجۀ جیمز ~~اول،~~ به سلطنت رسید.<br><!--10231100-->		آن (۱۶۶۵ـ۱۷۱۴م)(Anne)<br>ملکۀ بریتانیای کبیر و [[ایرلند]] (۱۷۰۲ـ۱۷۱۴م). در ۱۷۰۲م جانشین ویلیام سوم<ref>William III</ref> شد. وقایع مهم دوران حکمرانی او عبارت‌اند از [[جنگ جانشینی اسپانیا]]<ref>War of the Spanish Succession</ref>، پیروزی‌های مارلبورو<ref>Marlborough</ref> در [[بلنهایم]]<ref>Blenheim</ref>، رامیه<ref>Ramillies</ref>، [[اودنارد]]<ref>Oudenaarde</ref>، مالپلاکه<ref>Malplaquet</ref>، و اتحاد [[پارلمان انگلستان\|پارلمان‌های انگلستان]] و [[اسکاتلند]] در ۱۷۰۷م براساس قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref>. آن براساس تعالیم [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] پرورش یافت و در ۱۶۸۳م با شاهزاده جورج<ref>Prince George</ref> (۱۶۵۳ـ۱۷۰۸م) از [[دانمارک]] ازدواج کرد. از میان فرزندان آنان فقط ویلیام (۱۶۸۹ـ۱۷۰۰م)، دوکِ [[گلاستر]]<ref>Duke of Gloucester</ref> به ۱۱‌سالگی رسید. آن بیشتر عمر خود را به دوستی نزدیک با سارا چرچیل<ref>Sarah Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۴۴م)، همسر [[مارلبورو، جان چرچیل (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)\|جان چرچیل]]<ref>John Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲م)، گذراند؛ جان چرچیل در ۱۷۰۲م لقب «دوکِ اول مارلبورو<ref>1st Duke of Marlborough</ref>» را دریافت کرد. نفوذ خانوادۀ چرچیل تا حدودی به‌سبب دوری ‌اختیارکردن آن از پدرش و حمایت از برادر شوهرش [[ویلیام اورانژ سوم\|ویلیام اورانژ]]<ref>William of Orange</ref> (بعدها ویلیام سوم)، درخلال انقلاب شکوهمند<ref>Glorious Revolution</ref> (۱۶۸۸م) بود. تأثیرپذیری از خانوادۀ چرچیل، بعدها او را به مشارکت در توطئه‌های هواداران [[جیمز دوم (۱۶۳۳ـ۱۷۰۱)\|جیمز دوم]] ([[جیکوبی ها\|جیکوبی‌ها]]<ref>Jacobites</ref>) سوق داد. اگرچه هوادار حزب توری (حزب محافظه‌کار)<ref>Tory</ref> بود، از ۱۷۰۴ تا ۱۷۱۰م با به روی‌کارآمدن دولتی موافقت کرد که اکثر اعضای آن هوادار [[حزب ویگ (انگلستان)\|حزب ویگ]]<ref>Party Whig</ref> ([[حزب لیبرال]]) بودند. از ۱۷۰۷م به بعد نفوذ خانوادۀ چرچیل کاهش یافت. پس از مشاجره‌ای تند در ۱۷۱۰م، سارا چرچیل از دربار اخراج و اَبیگیل مَسِم<ref>Abigail Masham</ref> ندیمۀ آن شد. آن به مسم توجه کرد و مسم از نفوذش برای تقویت موقعیت هواداران حزب محافظه‌کار استفاده کرد. آن در زمینۀ جانشینی، به اعتبار وابستگی خانوادگی، اعتقاد داشت که برادر ناتنی‌اش جیمز ادوارد استوارت<ref>James Edward Stuart</ref>، معروف به مدعی پیر<ref>Old Pretender</ref> (فرزند جیمز دوم از همسر دومش ماری مودنا<ref>Mary of Modena</ref>یی)، باید به سلطنت برسد. به هر حال، براساس سند قانون جانشینی<ref>Act of Settlement</ref>، مصوب ۱۷۰۱م، جانشینی پادشاه [[پروتستان، مذهب\|پروتستان]] تضمین شد و پس از ملکه آن، [[جورج اول]]، نتیجۀ [[جیمز اول (۱۵۶۶ـ۱۶۲۵)\|جیمز اول]]، به سلطنت رسید.<br><!--10231100-->

Mohammadi2 در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۲

2021-07-12T18:52:38Z

صفحهٔ تازه

آن (۱۶۶۵ـ۱۷۱۴)(Anne)<br>ملکۀ بریتانیای کبیر و [[ایرلند]] (۱۷۰۲ـ۱۷۱۴). در ۱۷۰۲ جانشین ویلیام سوم<ref>William III</ref> شد. وقایع مهم دوران حکمرانی او عبارت‌اند از جنگ جانشینی اسپانیا<ref>War of the Spanish Succession</ref>، پیروزی‌های مارلبورو<ref>Marlborough</ref> در [[بلنهایم]]<ref>Blenheim</ref>، رامیه<ref>Ramillies</ref>، [[اودنارد]]<ref>Oudenaarde</ref>، مالپلاکه<ref>Malplaquet</ref>، و اتحاد [[پارلمان انگلستان|پارلمان‌های انگلستان]] و اسکاتلند در ۱۷۰۷ براساس قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref>. آن براساس تعالیم [[پروتستان، مذهب|پروتستان]] پرورش یافت و در ۱۶۸۳ با شاهزاده جورج<ref>Prince George</ref> (۱۶۵۳ـ۱۷۰۸) از [[دانمارک]] ازدواج کرد. از میان فرزندان آنان فقط ویلیام (۱۶۸۹ـ۱۷۰۰)، دوکِ گلاستر<ref>Duke of Gloucester</ref> به ۱۱‌سالگی رسید. آن بیشتر عمر خود را به دوستی نزدیک با سارا چرچیل<ref>Sarah Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۴۴)، همسر [[مارلبورو، جان چرچیل (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)|جان چرچیل]]<ref>John Churchill</ref> (۱۶۵۰ـ۱۷۲۲)، گذراند؛ جان چرچیل در ۱۷۰۲ لقب «دوکِ اول مارلبورو<ref>1st Duke of Marlborough</ref>» را دریافت کرد. نفوذ خانوادۀ چرچیل تا حدودی به‌سبب دوری ‌اختیارکردن آن از پدرش و حمایت از برادر شوهرش [[ویلیام اورانژ سوم|ویلیام اورانژ]]<ref>William of Orange</ref> (بعدها ویلیام سوم)، درخلال انقلاب شکوهمند<ref>Glorious Revolution</ref> (۱۶۸۸) بود. تأثیرپذیری از خانوادۀ چرچیل، بعدها او را به مشارکت در توطئه‌های هواداران [[جیمز دوم (۱۶۳۳ـ۱۷۰۱)|جیمز دوم]] ([[جیکوبی ها|جیکوبی‌ها]]<ref>Jacobites</ref>) سوق داد. اگرچه هوادار حزب توری (حزب محافظه‌کار)<ref>Tory</ref> بود، از ۱۷۰۴ تا ۱۷۱۰ با به روی‌کارآمدن دولتی موافقت کرد که اکثر اعضای آن هوادار حزب ویگ<ref>Party Whig</ref>۱۸ (حزب لیبرال) بودند. از ۱۷۰۷ به بعد نفوذ خانوادۀ چرچیل کاهش یافت. پس از مشاجره‌ای تند در ۱۷۱۰، سارا چرچیل از دربار اخراج و اَبیگیل مَسِم<ref>Abigail Masham</ref> ندیمۀ آن شد. آن به مسم توجه کرد و مسم از نفوذش برای تقویت موقعیت هواداران حزب محافظه‌کار استفاده کرد. آن در زمینۀ جانشینی، به اعتبار وابستگی خانوادگی، اعتقاد داشت که برادر ناتنی‌اش جیمز ادوارد استوارت<ref>James Edward Stuart</ref>، معروف به مدعی پیر<ref>Old Pretender</ref> (فرزند جیمز دوم از همسر دومش ماری مودنا<ref>Mary of Modena</ref>یی)، باید به سلطنت برسد. به هر حال، براساس سند قانون جانشینی<ref>Act of Settlement</ref>، مصوب ۱۷۰۱، جانشینی پادشاه پروتستان تضمین شد و پس از ملکه آن، جورج اول، نتیجۀ جیمز اول، به سلطنت رسید.<br>

----[[رده:تاریخ جهان]]
[[رده:بریتانیا]]
<references />