آندرآ دل سارتو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۱

2025-01-22T07:01:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶ ـ۱۵۳۰م)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴م، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]<ref>da Vinci</ref>، [[میکلانژ\|میکلانژ]]<ref>Michelangelo</ref> و [[~~رافایل_سانتسیو~~\|رافائل]]<ref>Raphael</ref> در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]<ref>Vasari</ref>، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود، آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین‌حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از [[موسه، آلفرد دو (۱۸۱۰ـ۱۸۵۷)\|آلفرد دو موسه]]<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از [[براونینگ، رابرت (۱۸۱۲ـ۱۸۸۹)\|رابرت براونینگ]]<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین [[جونز، ارنست (۱۸۷۹ـ۱۹۵۸)\|ارنست جونز]]<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه‌نویس [[فروید، زیگموند (۱۸۵۶ـ۱۹۳۹)\|فروید]]<ref>Freud</ref>، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از [[مازاتچو، تومازو (۱۴۰۱ـ ح ‍ ۱۴۲۸م)\|مازاتچو]]<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰م به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ [[~~بارتولومیو،~~ فرا ~~(ح ۱۴۷۲م ـ۱۵۱۷)~~\|فرا بارتولومئو]]<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان [[شیوه گری\|شیوه‌گر]]<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰م، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>''Madonna of the Harpies''</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸م، به [[فرانسه]] رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی [[فرانسوای اول (۱۴۹۴م ـ۱۵۴۷)\|فرانسوای اول]]<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹م با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به [[ایتالیا]] بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. ازجمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این‌حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>		<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶ ـ۱۵۳۰م)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴م، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]<ref>da Vinci</ref>، [[میکلانژ\|میکلانژ]]<ref>Michelangelo</ref> و [[رافائل سانتسیو\|رافائل]]<ref>Raphael</ref> در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]<ref>Vasari</ref>، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود، آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین‌حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از [[موسه، آلفرد دو (۱۸۱۰ـ۱۸۵۷)\|آلفرد دو موسه]]<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از [[براونینگ، رابرت (۱۸۱۲ـ۱۸۸۹)\|رابرت براونینگ]]<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین [[جونز، ارنست (۱۸۷۹ـ۱۹۵۸)\|ارنست جونز]]<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه‌نویس [[فروید، زیگموند (۱۸۵۶ـ۱۹۳۹)\|فروید]]<ref>Freud</ref>، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از [[مازاتچو، تومازو (۱۴۰۱ـ ح ‍ ۱۴۲۸م)\|مازاتچو]]<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰م به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ [[بارتولومئو، فرا\|فرا بارتولومئو]]<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان [[شیوه گری\|شیوه‌گر]]<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰م، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>''Madonna of the Harpies''</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸م، به [[فرانسه]] رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی [[فرانسوای اول (۱۴۹۴م ـ۱۵۴۷)\|فرانسوای اول]]<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹م با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به [[ایتالیا]] بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. ازجمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این‌حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>

Mohammadi2 در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۵

2024-05-17T21:05:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۰۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =شام آخر، مریم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش		\|آثار =دیوارنگاره‌های تولد مریم عذرا، شام آخر، مریم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نقاشی		\|گروه مقاله =نقاشی
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶ ـ۱۵۳۰م)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence</ref>~~ ~~زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (~~۱۵۱۴،~~ کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref>~~ ~~است.~~ ~~تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]، [[میکلانژ\|میکلانژ]] و [[رافایل_سانتسیو\|رافائل]] در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود،~~  ~~آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در ~~عین حال،~~ او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از آلفرد دو موسه<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از رابرت براونینگ<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین ارنست جونز<ref>Ernest Jones</ref>، ~~زندگی‌نامه نویس~~ فروید، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از مازاتچو<ref>Masaccio</ref>~~ ~~و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ~~۱۵۱۰~~ به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ فرا بارتولومئو<ref>Fra Bartolommeo</ref>~~ ~~شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان شیوه‌گر<ref>Mannerist</ref>~~ ~~(مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ~~۱۵۲۰،~~ سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>Madonna of the Harpies</ref>~~ ~~که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref>~~ ~~است، و کارهای رافائل~~<ref>Raphael</ref> ~~را تداعی می‌کند.~~ ~~در ~~۱۵۱۸،~~ به فرانسه رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی فرانسوای اول<ref>Francis I</ref>~~ ~~مشارکت کرد. در ~~۱۵۱۹~~ با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به ایتالیا بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره،~~ ~~تغییراتی در سبکش پدیدار شد. ~~از جمله~~ بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با ~~این حال~~ عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>		<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶ ـ۱۵۳۰م)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴م، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]<ref>da Vinci</ref>، [[میکلانژ\|میکلانژ]]<ref>Michelangelo</ref> و [[رافایل_سانتسیو\|رافائل]]<ref>Raphael</ref> در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]<ref>Vasari</ref>، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود، آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین‌حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از [[موسه، آلفرد دو (۱۸۱۰ـ۱۸۵۷)\|آلفرد دو موسه]]<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از [[براونینگ، رابرت (۱۸۱۲ـ۱۸۸۹)\|رابرت براونینگ]]<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین [[جونز، ارنست (۱۸۷۹ـ۱۹۵۸)\|ارنست جونز]]<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه‌نویس [[فروید، زیگموند (۱۸۵۶ـ۱۹۳۹)\|فروید]]<ref>Freud</ref>، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از [[مازاتچو، تومازو (۱۴۰۱ـ ح ‍ ۱۴۲۸م)\|مازاتچو]]<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰م به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ [[بارتولومیو، فرا (ح ۱۴۷۲م ـ۱۵۱۷)\|فرا بارتولومئو]]<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان [[شیوه گری\|شیوه‌گر]]<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰م، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>''Madonna of the Harpies''</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸م، به [[فرانسه]] رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی [[فرانسوای اول (۱۴۹۴م ـ۱۵۴۷)\|فرانسوای اول]]<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹م با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به [[ایتالیا]] بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. ازجمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این‌حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>

Mohammadi2 در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۰

2024-05-17T20:50:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۰
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~1486~~		\|زادروز=1486م
	\|تاریخ مرگ=~~1530~~		\|تاریخ مرگ=1530م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=ایتالیایی		\|ملیت=ایتالیایی
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (~~۱۴۸۶م ـ۱۵۳۰~~)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ رنسانس<ref>Renaissance</ref>. در فلورانس<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]، [[میکلانژ\|میکلانژ]] و [[رافایل_سانتسیو\|رافائل]] در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود،  آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از آلفرد دو موسه<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از رابرت براونینگ<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین ارنست جونز<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه نویس فروید، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از مازاتچو<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰ به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ فرا بارتولومئو<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان شیوه‌گر<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>Madonna of the Harpies</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل<ref>Raphael</ref> را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸، به فرانسه رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی فرانسوای اول<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹ با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به ایتالیا بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. از جمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>		<p style="text-align: justify;">[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg\|thumb\|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶ ـ۱۵۳۰م)(Andrea del Sarto)<br/> [[File:Trinity700.jpg\|thumb\|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg\|thumb\|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)\|داوینچی]]، [[میکلانژ\|میکلانژ]] و [[رافایل_سانتسیو\|رافائل]] در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری\|وازاری]]، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود،  آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از آلفرد دو موسه<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از رابرت براونینگ<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین ارنست جونز<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه نویس فروید، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد.</p> <p style="text-align: justify;">دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از مازاتچو<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰ به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ فرا بارتولومئو<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان شیوه‌گر<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>Madonna of the Harpies</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل<ref>Raphael</ref> را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸، به فرانسه رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی فرانسوای اول<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹ با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به ایتالیا بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. از جمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد.</p> <p style="text-align: justify;">در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.</p> <p style="text-align: justify;"> </p> <p style="text-align: justify;">منابع:</p> <p style="text-align: justify;">THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press</p> <p style="text-align: justify;">The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication</p>

Aeen در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آندرآ دل سارتو
|نام =Andrea del Sarto
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1486
|تاریخ مرگ=1530
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =شام آخر، مریم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نقاشی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[File:Andrea del sarto - the last supper - wga00389.jpg|thumb|«شام آخر»، اثر آندرآ دل سارتو]]آنْدرِآ دل سارتو (۱۴۸۶م ـ۱۵۳۰)(Andrea del Sarto) [[File:Trinity700.jpg|thumb|«بحث بر سر تثلیث»، اثر آندرآ دل سارتو]][[File:10246700.jpg|thumb|«مريم مقدس و عفریتگان پرنده‌وش»، اثر آندرآ دل سارتو]]نقاش ایتالیاییِ دورۀ رنسانس<ref>Renaissance</ref>. در فلورانس<ref>Florence</ref> زندگی می‌کرد، و از چیره‌دست‌ترین تک‌چهره‌سازان و نقاشان پرده‌های دینیِ زمان خود بود. دیوارنگاره<ref>fresco</ref>هایش در فلورانس، ازجمله تولد مریم عذرا (۱۵۱۴، کلیسای سانتا آنونتسیاتا<ref>Sta Annunziata</ref>)، از برترین آثار هنریِ دورۀ رنسانس‌‌اند. شیوه‌اش شکوهمند، ناب، و شاخص هنر رنسانس متعالی<ref>High Renaissance</ref> است. تأثیرپذیری از بزرگانی مانند [[لیوناردو_داوینچی_(۱۴۵۲م_ـ۱۵۱۹)|داوینچی]]، [[میکلانژ|میکلانژ]] و [[رافایل_سانتسیو|رافائل]] در آثارش مشخص است. عموماً در موضوعات مذهبی نقاشی می‌کرد و رگه‌هایی از آثار متأخرش ظهور مانریسم را نوید می‌دهند. سارتو فرزند یک خیاط بود و در هفت سالگی به آهنگری مشغول شد اما به خاطر قدرت خارق‌العاده‌اش در حکاکی، به شاگردی نقاشی گمنام رسید. آن‌چه از زندگی‌اش می‌دانیم عموماً به وسیله‌ی وازاری نقل شده است. [[جورجو_وازاری|وازاری]]، که خود مدتی کوتاه نزد سارتو آموزش دیده بود،  آثار این نقاش را بی‌نقص توصیف کرده و در عین حال، او را شخصیتی ضعیف خوانده که کاملاً تحت سیطره‌ی همسر بدطینتش قرار دارد. این ویژگی شخصیتی حتی منبع الهام یک کمدی رمانتیک از آلفرد دو موسه<ref>Alfred de Musset</ref> و یک شعر از رابرت براونینگ<ref>Robert Browning</ref> درباره‌ی زندگی او بوده است. همچنین ارنست جونز<ref>Ernest Jones</ref>، زندگی‌نامه نویس فروید، در پژوهش مفصلی درباره‌ی این نقاش سعی کرده است فقدان قدرت در نقاشی‌های لطیف و چشم‌نوازش را به این ویژگی شخصیتی ارتباط بدهد. دل‌ سارتو نخست نزد پیِرو دی ‌کوزیمو<ref>Piero di Cosimo</ref>، و نقاشان دیگر هنر آموخت، اما بیشتر از مازاتچو<ref>Masaccio</ref> و میکلانژ تأثیر گرفت. از حدود ۱۵۱۰ به بعد، سرآمد نقاشان فلورانس و هم‌پایۀ فرا بارتولومئو<ref>Fra Bartolommeo</ref> شناخته ‌شد؛ پس از آن به‌تدریج، جای خود را به نقاشان شیوه‌گر<ref>Mannerist</ref> (مانریست) واگذارد، که بعد از دورۀ رنسانس متعالی در دهۀ ۱۵۲۰، سربرآوردند. افزون بر تک‌چهره‌سازی‌ها، پرده‌های دینی بسیاری نقاشی کرد؛ ازجمله ''مریم عذرا و عفریتگان پرنده‌وش''<ref>Madonna of the Harpies</ref> که نمونه‌ای از زیبایی کلاسیک<ref>classical</ref> است، و کارهای رافائل<ref>Raphael</ref> را تداعی می‌کند. در ۱۵۱۸، به فرانسه رفت و در برنامه‌های کاخ‌سازی فرانسوای اول<ref>Francis I</ref> مشارکت کرد. در ۱۵۱۹ با بودجه‌ای از طرف پادشاه فرانسه به ایتالیا بازگشت، و مأموریت یافت آثاری تازه برای مجموعۀ هنری دربار فرانسه فراهم کند. لیکن دل ‌سارتو آن وجوه را صرف ساختن خانه‌ای برای خود کرد و هرگز به دربار فرانسه بازنگشت. بعد از این دوره، تغییراتی در سبکش پدیدار شد. از جمله بیان‌گری حساب‌شده، ترکیب‌بندی‌های پیچیده‌ و مصنوع و فیگورهایی که در کمال وقار به تصویر کشیده شده‌اند. در سال‌های بعد، متأثر از رافائل و میکلانژ، جنبه‌ای حماسی به آثارش بخشید، با این حال عناصر اصلی سبک شخصی‌اش که بیانگر انسانیت و ظرافت رفتارهای بشری بودند، همچنان در کارهایش حفظ شد. در سال‌های آخر زندگی همچنان مشغول کشیدن نقاشی و تربیت شاگرد بود. سارتو به دلیل ابتلا به عفونتی که در فلورانس شیوع پیدا کرده بود درگذشت و سه عدد از تابلوهایی که در آخرین روزها درگیرش کرده بود، ناتمام باقی ماندند.   منابع: THE Oxford Dictionary of Art, second edition, edited by Ian Chilvers and Dennis Farr. Oxford University press The Dictionary of Art, edited by Jane Turner, Volume 3, GROVE publication
 

----

 

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]